Είναι βαρύ να είναι κανείς Έλληνας και υποχρεωμένος, από τα πράγματα, να διαπιστώνει σε καθημερινή πια βάση, τη σταδιακή καταστροφή της Ελλάδας τον καταποντισμό της οικονομίας μας και την καθημερινή αποκάλυψη τρομακτικών σκανδάλων. Τα είπα, τα ανέλυσα, τα έγραψα αμέτρητες φορές, όχι βέβαια ως στείρα κριτική, αλλά με την ελπίδα ότι θα ληφθούν τα αναγκαία μέτρα για να σταματήσει ο κατήφορος.

Δυστυχώς, αντί οι αρμόδιοι να ασχοληθούν με σοβαρότητα και με τη συνδρομή των εκάστοτε απαραίτητων γνώσεων, που άλλωστε αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωσή τους, στράφηκαν συστηματικά προς την επιλογή και διάδοση αφηγημάτων, για την “ωραιοποίηση” της ετοιμοθάνατης οικονομίας μας. Υπήρξαν, ασφαλώς, κατά καιρούς, και κάποια ξένα έντυπα (και όχι αναγκαστικά τα χειρότερα), που… εκθείαζαν τα δήθεν “επιτεύγματα” της χώρας μας, λόγω ευπιστίας στα λεγόμενα των δικών μας αρμοδίων, λόγω επιπολαιότητας ή και για άλλους, ενδεχομένως, λόγους.

Ήδη, φαίνεται ότι τα fake news για τη δραματική μας πατρίδα στέρεψαν! Και, λοιπόν, σε καθημερινή βάση βλεπουν το φως της δημοσιότητας οι χαίνουσες πληγές μας, σε όλα, ανεξαιρέτως σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους τομείς, σε όλα τα μέτωπα. Ένα σκοτεινό δράμα.
Να αρχίσω από την (ανύπαρκτη) εξωτερική μας πολιτική. Εδώ, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση, γιατί θα αρκούσε να διαπιστώσει κανείς ότι, απλώς, “δεν υπάρχουμε”. Ακόμη και ο Μακρόν, παραδοσιακός σύμμαχος μας στη Γαλλία, μας γύρισε επιδεικτικά την πλάτη, και στράφηκε πρός τον “φίλο μας” τον κ. Ερντογάν, ζητώντας την παρουσία του στην ΕΕ για την ασφάλειά της. Δεν κομίζω γλαύκα είς Αθήνας αν προβλέψω, πως αν δεν πάρουμε πάραυτα (δηλαδή προχθες) έξυπνα, μελετημένα και αποτελεσματικά μέτρα, (που δεν εξασφαλίζονται κοιτώντας το ταβάνι) δεν θα υπάρχουμε.

Ο φίλος Γιάννης Κουργιαννίδης, σε πρόσφατο άρθρο του στη “Δημοκρατία”, υπολόγισε ότι φέτος μπαίνουν στην 1η δημοτικού 45000 λιγότερα παιδιά από πέρυσι. Και από αυτά, πολλά είναι και αλλοδαπά, εξαιτίας της φαεινής μας ιδέας, ότι… το δημογραφικό μας πρόβλημα θα επιλυθεί με μετανάστευση. Αν είναι δυνατόν! Και όμως, όπως φαίνεται, είναι!
Η οικονομία μας βουλιάζει. είναι, όντως, θλιβερό το ότι κάποιοι ανάμεσά μας έχουν πιστέψει αφελώς τα υποστηριζόμενα από κυβερνητικές πηγές, ότι τα “μνημόνια τελείωσαν”. Δυστυχώς, οι συνέπειές τους θα εξακολουθήσουν να πνίγουν και τα τρισέγγονά μας. Πως να τελειώσουν, αφού έχουμε ξεπουλήσει και εξακολουθούμε να ξεπουλάμε όλη τη χώρα. Αφού μας χρωστούν οι Γερμανοί τεράστια ποσά και εμείς τα χαρίζουμε. Αφού αναζητούμε fake news, για να… ονειρευτούμε περασμένα μεγαλεία και διηγώντας να κλαις.

Φαίνεται, όμως, πως στέρεψαν οι “καλοθελητές”, που βλέπουν τα άδεια ποτήρια γεμάτα, και που μας παραμυθιάζουν με δήθεν επιτεύγματα, που προφανώς βλέπουν στον ύπνο τους, ενώ η οικονομία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο: χωρίς πρόγραμμα, με φοβερά σκάνδαλα όπου και να ρίξει κανείς τη ματιά του, με ασύλληπτης έκτασης εισοδηματική ανισοκατανομή. Η οικονομία δεν έχει βάσεις, αιωρείται, δεν προσπαθεί να αξιοποιήσει ευκαιρίες, όπως θα μπορούσαν να είναι και μεταξύ πολλών άλλων οι δασμοί κλπ.
Σιγά, αλλά σταθερά αποκαλύπτεται το αποκρουστικό σκηνικό:οι σκληρότερα εργαζόμενοι και οι λιγότερο αμειβόμενοι μισθωτοί, οι φτωχότεροι στην Ευρώπη, αυτοί που αντιμετωπίζουν τις χειρότερες υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης, αυτοί που κινδυνεύουν τη ζωή τους όταν τολμούν να ταξιδέψουν με τρένα κ.ο.κ.

Η Ελλάδα τελειώνει… χρειάζεται κατεπειγόντως νέους ηγέτες, που να αφιερώσουν τον εαυτό τους στη σωτηρία της χώρας, που να έχουν για αυτήν μακροχρόνιες και όχι βλέψεις της στιγμής, που να καταστρώσουν καλά μελετημένα σχέδια για την εξωτερική πολιτική, που να φροντίσουν με σοβαρότητα το μεταναστευτικό/δημογραφικό πρόβλημα, και που και πάλι δεν είναι διόλου σίγουρη η σωτηρία της, καθώς τα πάντα έχουν, εκ βάθρων, ξεχαρβαλωθει, καθώς για χρόνια ακούμε παραμύθια της Χαλιμάς, κάναμε υποκλίσεις στους εχθρούς μας και όχι μόνο, υπογράψαμε, ελαφρά τη καρδία, θανατηφόρα για τη χώρα Μνημόνια, αφήναμε τις ευκαιρίες ανεκμετάλλευτες. Και δεν θέλαμε να συνειδητοποιήσουμε ότι βουλιάζουμε στο βούρκο… Αντιθέτως, κάποιοι μας έπειθαν ότι τα πάντα στην Ελλάδα εξελίσσονται τόσο εξαιρετικά, ώστε εχθροί και φίλοι ξεχειλίζουν από θαυμασμό για τα (φανταστικά) επιτεύγματά μας.

Επαναλαμβάνω: Δεν ξέρω αν εκεί που έχουμε κατρακυλήσει υπάρχουν ελπίδες να διορθωθούν. Οφείλουμε, ωστόσο, να το επιχειρήσουμε.
Πριν λίγο καιρό είχα κάνει μια πρόταση, προς την παραπάνω κατεύθυνση, η οποία είχε δεχθεί θετικά σχόλια, αλλά στο μεταξύ ξεχάστηκε. Κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας να ψηφίσουν, εντελώς ελεύθερα, 5 άτομα, που εκτιμούν, που πιστεύουν ότι έχουν γνώσεις, τιμιότητα και θέληση να υπηρετήσουν τη χώρα, και που πάνω από όλα είναι Έλληνες και όχι Φιλέλληνες. Από το σύνολο αυτών που θα έχουν προταθεί να επιλεγούν οι 150 πρώτοι σε ψήφους και να κάνουν μια κυβέρνηση σωτηρίας στον τόπο. Ως ύστατη προσπάθεια επιβίωσης. Είναι πολύ απλό, απόλυτα δημοκρατικό, ελπίζω όχι ιδιαίτερα πολύπλοκο στην εφαρμογή, και υπόσχεται να έχει θετικά αποτελέσματα.

Αν αποδειχθεί δύσκολα εφαρμόσιμο, θα μπορούσε να επιχειρηθεί με αντιπροσωπευτικό δείγμα.

The post Χανόμαστε, αλλά πρέπει να προσπαθήσουμε να σωθούμε first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

18.06.2025(ομιλία μου  στους Ρεπουμπλικάνους-Κεφάλαιο Ελλάδα)

Η ΕΕ  εμφανίζεται πλήρως απομονωμένη και χωρίς συμμετοχή στις συγκλονιστικές μεταβολές   της διεθνούς οικονομικής τάξης, στις οποίες ενεργοποιούνται ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και Ινδία.

Ο κυρίαρχος λόγος  του αποκλεισμού της ΕΕ, από τα παγκόσμια δρώμενα οφείλεται στην πλήρη και σχεδόν περιφρονητική αδιαφορία που επιδεικνύει ο Τραμπ, απέναντί της, επειδή έχει πειστεί ότι, εξαιτίας της προϊούσας παρακμής της, δεν είναι πια σε θέση να του προσφέρει οτιδήποτε.

Είναι γεγονός ότι η ΕΕ ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό για τις επιλογές της, που την κράτησαν δέσμια, και χωρίς αντίδραση, στο παρακμιακό περιβάλλον της Δύσης, από το οποίο ο Τραμπ προσπαθεί να απομακρυνθεί, όσο πιο γρήγορα γίνεται, και να σώσει την Αμερική. Η ΕΕ λειτουργεί ακόμη με την ψευδαίσθηση ότι εξακολουθεί ο θεσμός  του ελεύθερου εμπορίου, και παραμένει προσκολλημένη στη φιλελεύθερη δημοκρατία, που δεν υπάρχει πια. Ο Τραμπ, κατηγορεί ακόμη την ΕΕ για το θετικό εμπορικό της ισοζύγιο με τις ΗΠΑ, που αποδεικνύει κατ’ αυτόν ότι δεν αγοράζει αρκετά αμερικανικά προϊόντα, αλλά  και ότι παραμένει δέσμια  στην παρακμή, και με την woke agenda, πρόσφατα, από την οποίαν ο Τραμπ προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί με κάθε τρόπο. Ακόμη, με την επαναφορά του κράτους-έθνους στο διεθνές προσκήνιο, ο Τραμπ έκανε  ξεκάθαρη την απόφασή του να παύσει να εγγυάται για την άμυνα της ΕΕ, σε περίπτωση επίθεσης εναντίον της, και συνεπώς θα πρέπει η ίδια να μεριμνήσει γι’ αυτήν. Και, βέβαια,  ο θυμός του Τραμπ εναντίον της ΕΕ τροφοδοτείται και από την ελαφρότητα με την οποία η ηγεσία της, και όχι μόνο, έδειχνε απροκάλυπτα τη δυσαρέσκειά της, στην πιθανότητα εκλογικής επικράτησης του Τραμπ.

 Οι δασμοί του Τραμπ,  σε γενική βάση,  του 10%  επί των προϊόντων της  δεν προβλέπεται ότι θα δημιουργήσουν  ιδιαίτερο πρόβλημα στην ΕΕ. Ωστόσο, οι μεγάλες διαφορές, που χαρακτηρίζουν τις επί μέρους οικονομίες της, θα είχαν απείρως  καλύτερα εξυπηρετηθεί, αν η ΕΕ δεν επέμενε να απευθύνεται  με μια φωνή, προς την Αμερική του Τραμπ, αλλά αντιθέτως ενίσχυε την πρωτοβουλία της Τζώρτζια Μελόνι, για δυνατότητα δηλαδή επιβολής διαφορετικών δασμών, ανάλογα με την περίπτωση της κάθε χώρας-μέλους.

Το βασικό πρόβλημα της ΕΕ, που την περιθωριοποιεί στα παγκόσμια τεκταινόμενα είναι η ξαφνική της εγκατάλειψη  από τον υπ’αριθμόν 1 σύμμαχό της, ο οποίος επιπλέον προσέγγισε με συναινετική διάθεση τους μέχρι πριν λίγο εχθρούς της Δύσης, και συγκεκριμένα  τη Ρωσία, που τόσο απερίσκεπτα κατέστησε θανάσιμο εχθρό της. Ενεργώντας, σε μόνιμη βάση, ως σελήνη προς τον ήλιο των ΗΠΑ η ΕΕ, αισθάνεται να βρίσκεται σε απειλητικό κενό τώρα.

Το μεγάλο αγκάθι, για την ΕΕ, είναι πάνω απ’όλα, τώρα, η απόφασή της, όπως  της υπαγορεύτηκε από τον Τραμπ, να προβεί σε επενδύσεις για την άμυνά της, εφόσον οι ΗΠΑ δήλωσαν ότι διακόπτουν την μέχρι τώρα εξασφάλιση της ασφάλειάς της. Η δήλωση αυτή του Τραμπ είναι καταστρεπτική για την Ευρώπη, εφόσον για τα επόμενα χρόνια, όπως προκύπτει από τους ψυχρούς αριθμούς,  υποχρεούται να λησμονήσει τις αναπτυξιακές προοπτικές και να επιδοθεί σε υπέρογκα έξοδα για την ασφάλειά της.

Με βάση τις αρχικές αυτές παραδοχές, στο  Μέρος Ι της ομιλίας μου θα προσπαθήσω να διερευνήσω τις ευκαιρίες που θα είχε η ΕΕ, στη νέα διεθνή τάξη, αν δεν προχωρούσε σε στρατικοποίηση της. Και, ειδικότερα θα αναφερθώ στην ειδική περίπτωση της Ελλάδας, και στις εξαιρετικές προοπτικές, που της διανοίγονται με βάση τη σχετική μου πρόταση, τελευταίως[1]. Αντιθέτως, η ανάλυση μου στο  Μέρος ΙΙ της ομιλίας μου θα αφιερωθεί στις απαιτήσεις, τις συνέπειες και τους κινδύνους με τους οποίους συνδέεται η απόφαση της ΕΕ να αναλάβει η ίδια την άμυνά της.

Στην ανάλυσή μου, αιωρείται, αναγκαστικά, το ερώτημα τού  κατά πόσο είναι αναγκαία και μάλιστα, με χαρακτήρα κατεπείγοντα, η στρατικοποίησης της ΕΕ. Πόσο, δηλαδή μεγάλος, άμεσος αλλά και βέβαιος θεωρείται ο κίνδυνος επίθεσης, εναντίον της  ΕΕ,  ώστε να  δικαιολογείται αυτή η θυσία  παραίτησης της ΕΕ   από ανάπτυξη, ευημερία και κοινωνική πρόοδο.

Μέρος Ι. Η ΕΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ

Ο Τραμπ διαλύει τις παλιές συμμαχίες, που χώριζαν τον κόσμο σε δύο στρατόπεδα, το πρώτο με τις ανεπτυγμένες οικονομίες του G7, και το δεύτερο με τον ολοκληρωμένο Νότο (όπως τελευταίως εμφανίζεται η αναπτυσσόμενη ομάδα των BRICS)[2]. Στη θέση του προβάλλει ένα πολυπολικό μόρφωμα, χωρίς καθορισμένο προς το παρόν σχήμα, επί του οποίου αιωρείται η Αμερική. Οι σχετικές επιλογές του Τραμπ, στην υπό διαμόρφωση  νέα διεθνή τάξη, δεν έχουν ακόμη πλήρως ξεκαθαρίσει. Αλλά, οπωσδήποτε, η ΕΕ δεν αποτελεί πια την μακροχρόνια και κυρίαρχη  σύμμαχο των ΗΠΑ. Μέσα από  αυτήν, ο Τραμπ έχει ξεχωρίσει τους αρχηγούς ορισμένων κρατών-μελών της ΕΕ, τους οποίους φαίνεται να λαμβάνει υπόψη και να υπολογίζει τη γνώμη τους, για τη χάραξη του μελλοντικού σχήματος της υφηλίου. Η πρώτη παρατήρηση, ως προς τις νέες προτιμήσεις του Τραμπ, είναι και η προσθήκη στους νέους συμμάχους,  εχθρών της υπό κατεδάφιση παλιάς Δύσης, όπως  είναι κατεξοχήν  η Ρωσία. Τα υπόλοιπα μέλη, που θα απαρτίσουν τη νέα διεθνή τάξη, παραμένουν προς το παρόν στο ημίφως, με διεργασίες όμως που προωθούνται σε καθημερινή βάση. Μία πρώτη διαπίστωση, που μπορεί να ριψοκινδυνευτεί είναι ότι ο Τραμπ, τουλάχιστον, προς το παρόν, δεν προτίθεται και δεν επιθυμεί πόλεμο. Η πιθανότητα πολέμου παραμένει ως απόμακρη προοπτική, εναντίον πάντοτε του κυρίαρχου εχθρού, που είναι η Κίνα, μόνο και εφόσον δεν κατορθωθεί η εξουδετέρωση του. Αυτή θα προκύψει, ίσως, εφόσον ο Τραμπ καταφέρει, στο αμέσως προσεχές μέλλον, να κάνει την Αμερική μεγάλη πάλι, που σημαίνει:

*ότι, προς το παρόν,  θα προσπαθήσει να καθυστερήσει σημαντικά την πρόοδο της Κίνας, κυρίως στις νέες  τεχνολογίες, και ακόμη,

*ότι θα καταφέρει να προσεταιριστεί έναν όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό μελών των BRICS, με τη Ρωσία πρώτη στον επιθυμητό αυτό κατάλογο.

Η ΕΕ, δεν υπολογίζεται, στα μάτια του Τραμπ, ως ολότητα, στους βραχυχρόνιους υπολογισμούς του, διότι τη θεωρεί αμελητέα περίπτωση. Εμφανίζεται, ωστόσο, με τη μορφή μεμονωμένων μελών  της, που έχουν ή θα έχουν την εύνοια του πλανητάρχη.   Και υπάρχει, βέβαια, η ΕΕ, ως μελλοντικά  στρατικοποιημένη περιοχή, που θεωρείται ότι θα παραμείνει σύμμαχος των ΗΠΑ, και που θα είναι στο πλάι τους,  αν τελικά δεν αποφευχθεί ο πόλεμος με την Κίνα.

Ερωτάται, κάτω από τις υποθέσεις αυτές, τι προοπτικές διανοίγονται στην ΕΕ για το άμεσο μέλλον της. Προς το παρόν, οι προτιμήσεις μεταξύ των κρατών-μελών εμφανίζονται συγκεχυμένες, πιθανόν διασπασμένες και οπωσδήποτε όχι οριστικές. Έτσι,  ανάμεσα και σε άλλα, οι Γερμανοί φαίνεται να επιθυμούν επανασύνδεση σχέσεων με τη Ρωσία. Ο Τραμπ δεν κρύβει το θαυμασμό του για ηγέτες  που δεν ασπάζονται τη φιλελεύθερη δημοκρατία, όπως ο  Πούτιν, ο Ορμπάν ή η Μελόνι και μια από τις πολλές κατηγορίες του, εναντίον της ΕΕ, είναι και η άρνησή της να αποδεχθεί μη συστημικές κυβερνήσεις. Τα νέα μέλη της ΕΕ εξακολουθούν να προσανατολίζονται προς τις ΗΠΑ, διατηρώντας την παράδοση. Ο Τραμπ φαίνεται να τα έχει βρει, κατά κάποιο τρόπο με τον Πούτιν, τον οποίον αναγνωρίζει ως μεγάλο ηγέτη. Αντιθέτως  η ΕΕ στο σύνολό της, όχι μόνο εξακολουθεί, αλλά και  εντείνει την εχθρική της στάση προς τη Ρωσία, αναμένοντας,  ανά πάσα στιγμή, επίθεση εκ μέρους της. Αντιθέτως οι επιδιώξεις  των ΗΠΑ,  συνοψίζονται στην προσπάθεια  μιας νέας εκβιομηχάνισης, επικεντρωμένης σε νέες τεχνολογίες. Παράλληλα  η Αμερική καλλιεργεί φιλικό πρόσωπο προς την υφήλιο, επιδιώκοντας  άγρα συμμάχων, κυρίως μέσα από τους BRICS.

Δεν θα επιχειρήσω προβλέψεις για το κατά πόσον η Αμερική θα επιτύχει αυτούς τους, καταρχήν, δύσκολους στόχους της. Αυτές, θα αποτελέσουν μια προσεχή ενασχόλησή μου. Θα επανέλθω, όμως, στο ερώτημα του τι μπορεί και του τι θα έπρεπε να επιχειρήσει η ΕΕ, και ειδικότερα η Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπίσει όσο γίνεται με λιγότερο κόστος, και όσο γίνεται με καλύτερα αποτελέσματα, τις νέες διεθνείς συνθήκες.

Η κυρίαρχη προσπάθεια της ΕΕ τώρα επιβάλλεται να είναι ο απογαλακτισμός της από τις ΗΠΑ και ο σχεδιασμός των μελλοντικών της δραστηριοτήτων, με γνώμονα του τι συμφέρει στην ίδια και στα επί μέρους μέλη της. Και παράλληλα πιστεύω ότι το κεντρικό, όσο και εξαιρετικά δύσκολο  ερώτημα, που θα πρέπει να θέσει στον εαυτό της, είναι  το αν έχει ή όχι νόημα η συνέχιση της ύπαρξής της. Και τούτο, διότι, πέρα από τα γρανάζια της τρομακτικής γραφειοκρατίας που τη θεμελιώνουν, το ερώτημα είναι τι ακριβώς μπορεί να προσφέρει στα μέλη της, σε μια διεθνή τάξη, που δεν είναι πια η παγκοσμιοποίηση, δεν είναι οι ενώσεις κρατών, δεν βασίζεται στη φιλελεύθερη  δημοκρατία, το περιβάλλον δεν ευνοεί ενώσεις κρατών, αλλά αντιθέτως έχει επανέλθει δριμύς στο προσκήνιο ο θεσμός του κράτους-έθνους. Εξυπακούεται, συνεπώς, ότι το νέο αυτό  σχήμα, είναι πολύ πιο προβληματικό, σε σύγκριση με  το προηγούμενο, για το κατά πόσον θα μπορέσει να βοηθήσει τα μέλη της, που βρίσκονται σε πολύ  διαφορετικά  στάδια  ανάπτυξης   στο  Βορρά και στο Νότο της.

Ας επανέλθουμε στο τι θα μπορούσε να κάνει η ΕΕ, για να βελτιώσει τη θέση της. Η πρώτη, δυστυχώς, διαπίστωση, σχετικά, είναι ότι η ΕΕ αντιμετωπίζει αξεπέραστες δυσκολίες, προκειμένου  να αποφασίσει και να δράσει ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ. Ιδίως και επειδή αισθάνεται προδομένη, με τον πόλεμο στην Ουκρανία, όπου  επιδόθηκε σε επιπόλαιες, όσο και επικίνδυνες υπερβολές, και τώρα αδυνατεί να κατανοήσει τις φιλικές διαθέσεις του Τραμπ, απέναντι στη Ρωσία, και τις εχθρικές και χωρίς υπομονή διαθέσεις του απέναντι στον Ζελένσκι, τον οποίον η ίδια η ΕΕ είχε σχεδόν ηρωοποιήσει.

Η βασική, και μάλλον μοναδική προς το παρόν επιλογή νέων κινήσεων της ΕΕ, στον τομέα του διεθνούς εμπορίου, είναι να αναβαθμίσει τις επαφές της με την Κίνα, που μέχρι τώρα ήταν περιορισμένες και συμπιεσμένες, από φόβο μήπως  δυσαρεστηθούν οι ΗΠΑ, και να προσεγγίσει και την Ινδία. Ακόμη, και γενικότερα, και φυσικά στο μέτρο του εφικτού, σοφή θα ήταν  και η προσπάθεια κάποιας μορφής προσέγγισης της Ρωσίας, τουλάχιστον σε ότι αφορά την άρση κινήσεων και αποφάσεων   που χαρακτηρίζονται από παροξυσμό εναντίον της. Επιβάλλεται, ακόμη και η άρση   των αναποτελεσματικών κυρώσεων, που ούτως ή άλλως στρέφονται εναντίον της Ευρώπης και που, δυστυχώς, δημιούργησαν ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσά τους.

Οι δασμοί του Τραμπ, στην ΕΕ, την εκλαμβάνουν ως ενότητα, προκειμένου να αποφευχθούν έριδες μεταξύ των μελών, που ωστόσο μερικές δεν απεφεύχθησαν, κυρίως λόγω  των διαφοροποιημένων επιδόσεων και αναγκών μεταξύ τους.

Το  καθεστώς δασμών, μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΕ δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί, δεδομένου και του ότι ο Τραμπ τους χρησιμοποιεί,  κατά στάδια, για τη δημιουργία, αρχικά, εκφοβισμού, και   επανέρχεται στη συνέχεια με λογικότερες προτάσεις. Ειδικά, για την Ελλάδα, είμαι πεπεισμένη ότι η επάνοδος του προστατευτισμού αντιπροσωπεύει, για την περίπτωσή της, μια εξαιρετική ευκαιρία για εκβιομηχάνιση, που διακόπηκε βιαιως, όταν ανέτοιμη ακόμη έγινε πρόωρα μέλος της ΕΟΚ, και όταν στη συνέχεια  η καταστροφή ολοκληρώθηκε με ορισμένους εγκληματικής υφής όρους των Μνημονίων.

Υποστηρίζω, εδώ,  αυτό  που κάθε μακρό οικονομολόγος με σοβαρές σπουδές και γνώσεις, θα όφειλε ήδη να έχει διαπιστώσει. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο προστατευτισμός ανοίγει μια νέα σελίδα για την πατρίδα μας, με περιεχόμενο που θα μπορούσε να αποδειχθεί ελπιδοφόρο. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα αδράξουμε  αδίστακτα, αυτή την θεόπεμπτη ευκαιρία και θα αναγάγουμε την αξιοποίησή της σε πρωταρχικό μας μέλημα. Αλλά, και στη συνέχεια θα  προσπαθήσουμε να απομακρύνουμε, με νύχια και δόντια, τα πολυάριθμα εμπόδια που θα συναντούσαμε καθοδόν. Ανατρέχω, αναγκαστικά, στο παρελθόν, για να επαναφέρω στο προσκήνιο θεωρίες, πεποιθήσεις και επιδιώξεις περασμένων αιώνων, που επικαιροποιούνται χάρη  στον Τραμπ, αλλά με κάποια δειλία, και χάρη στην ΕΕ, που δεν διαφοροποιείται από τα εκάστοτε σχέδια των ΗΠΑ. Αναφέρομαι στη θεωρία του Friedrich List (γύρω στα 1830), που όπως είναι γνωστό εκφράζει εθνικιστική άποψη για την οικονομία ( απολύτως, άλλωστε, του συρμού τώρα).

Πρόκειται για την ανάγκη επιβολής προστατευτικών δασμών, προκειμένου να «ξαναγίνουν μεγάλες», προκειμένου να « ανακάμψουν από την παρακμή», προκειμένου να «προχωρήσουν σε δεύτερη εκβιομηχάνιση» κάποιες οικονομίες με προβλήματα. Να προστατευθούν, έτσι, με διαφορετική αναγκαστικά μορφή, ανάλογα με τα ειδικότερα προβλήματα της κάθε οικονομίας, επιλέγοντας το είδος, το ύψος και το μίγμα των προστατευτικών δασμών, που θα κριθεί το καταλληλότερο για την κάθε μια από αυτές. Και, φυσικά, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι με βάση αυτή τη θεωρία του Friedrich List αναπτύχθηκαν και εκβιομηχανίστηκαν, στο παρελθόν, όλες σχεδόν οι οικονομίες της Δύσης (και όχι μόνο). Εξυπακούεται ότι, ως Ελλάδα, επιβάλλεται να αποκτήσουμε το δικαίωμα  εθνικής και όχι συνολικά ευρωπαϊκής  διαπραγμάτευσης του ύψους και του είδους των δασμών, όπως  φαίνεται να έχει επιτύχει ήδη, σε κάποιο βαθμό,  η Πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζώρτζια Μελονι.

Δεν είναι του παρόντος η συζήτηση, που άλλωστε προοιωνίζεται μακρά, για το κατά πόσο το σχέδιο Τραμπ, που φαίνεται να ασπάζεται και η ΕΕ, έχει πιθανότητες επιτυχίας. Για τη ρημαγμένη, ωστόσο, από κάθε πλευρά, και χωρίς ελπίδες βελτίωσης  κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, αυτή η επαναφορά του παρελθόντος στο σήμερα, προσφέρει μια εξ ουρανού ευκαιρία. Και θα αποτελούσε ένα επιπλέον θανάσιμο αμάρτημα, ανάμεσα στα πολυάριθμα του παρελθόντος, εναντίον της χώρας μας, η μη άμεση αξιοποίησή του[3].

ΜΕΡΟΣ ΙΙ. Η ΕΕ ΠΑΝΙΚΟΒΛΗΤΗ ΣΠΕΥΔΕΙ ΝΑ ΟΧΥΡΩΘΕΙ

Παρότι ο πόλεμος στην Ουκρανία βαίνει προς το τέλος του, όπως ελπίζεται. Παρότι ο Τραμπ δείχνει περίπου συμφιλιωμένος με τον Πούτιν.  Και  παρότι οι προθέσεις του πλανητάρχη κάθε άλλο παρά παραπέμπουν σε μελλοντικές  πολεμικές δραστηριότητες, ωστόσο η ΕΕ  εμφανίζεται πανικόβλητη, με τη βεβαιότητα ότι επίκειται ρωσική επίθεση εναντίον της. Γι’ αυτό, και προκειμένου να προστατεύσει τα σύνορά της, από τον υποτιθέμενο ρωσικό επεκτατισμό, εγκαταλείπει  πλήρως τα προηγούμενα σχέδιά της όπως, ανάμεσα και σε άλλα την πράσινη   ανάπτυξη, την προσπάθεια επανεκβιομηχάνισης, τη βελτίωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και έρευνας  κ.ο.κ. και επικεντρώνεται στην ανάγκη κατεπείγουσας στρατικοποίησης της. Πράγματι, η ΕΕ, θεωρεί περίπου σίγουρο  ότι η Ρωσία, με το πέρας του πολέμου στην Ουκρανία, θα επιδοθεί σε  συντονισμένες προετοιμασίες, προκειμένου να επιτεθεί σε  ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι, προς τούτο, χαρακτηριστικές  οι δηλώσεις του  Γάλλου προέδρου Μακρόν, ο οποίος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου υποστηρίζοντας ότι [4] « Η Γαλλία δεν είναι νησί. Το Στρασβούργο-Ουκρανία, περίπου 1500 χιλιόμετρα, δεν είναι μακριά». Συνεχίζοντας ο Γάλλος πρόεδρος προβλέπει ότι[5]: «Σε περίπτωση παύσης του πολέμου στην Ουκρανία, η Μόσχα σίγουρα θα επιτεθεί στη Μολδαβία και  στη Ρουμανία». Και συνοψίζοντας την κατάσταση ο κ. Μακρόν δηλώνει[6]: «Είναι άραγε απαραίτητο να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου στους συμπατριώτες μας, διαπιστώνοντας  ότι η ύψιστη απειλή στα σύνορά μας είναι η Ρωσία»;

Η κατεπείγουσας μορφής απόφαση της ΕΕ, να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην άμυνά της, φαίνεται πράγματι ακατανόητη, με βάση το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και με βάση, κυρίως, την πολύ ειδικής μορφής αξία, που εκπροσωπεί η Ουκρανία, για τη Ρωσία, και που είναι παράλογο να  γενικευθεί, όπως φαίνεται να  φοβάται η ΕΕ. Πράγματι, η Ουκρανία αποτελεί την  «εθνική» σλαβική και ορθόδοξη  καρδιά της παλιάς τσαρικής αυτοκρατορίας, που δεν συγκρίνεται για τη Ρωσία, με καμιά άλλη περιοχή της υφηλίου[7].

Χωρίς τίποτα να αποκλείεται, σχετικά με το πως είναι δυνατόν να αρχίσει ένας πόλεμος, και τίποτα ωστόσο δεν προδικάζει πιθανή απόφαση της Ρωσίας, να καταλάβει την Ευρώπη. Αντιθέτως, θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ότι η υποτιμητική και εχθρική συμπεριφορά της ΕΕ απέναντί της δημιουργεί αναίτιες εντάσεις.

Επανέρχομαι στην απόφαση της ΕΕ για άμεση αντιμετώπιση της άμυνάς της, για να παρατηρήσω ότι αυτή η απόφαση όφειλε να υλοποιηθεί από την αρχή της σύστασής της.  Ενώ, η τρέχουσα συγκυρία είναι η λιγότερη κατάλληλη, καθώς βρίσκει την ΕΕ, σε οικονομική στασιμότητα, χρεωμένη, διαιρεμένη και με την προοπτική ότι θα αναλάβει η ίδια τη δαπάνη της ανασυγκρότησης της Ουκρανίας.

Ωστόσο, η απειλή της επίθεσης από τη Ρωσία, που οπωσδήποτε δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση, φαίνεται να υποκρύπτει μια πιο σοβαροφανή αιτία της απόφασης άμυνας της ΕΕ που, παραδόξως, αναφέρεται ελάχιστα. Πρόκειται, συγκεκριμένα για την απαίτηση του νέου πλανητάρχη, που ενισχύεται και από σωρεία αξιωματούχων, σχετικά με την ανάγκη της ΕΕ να διαθέτει εφεξής, για άμυνα, αντί 2% του ΑΕΠ της, όπως μέχρι σήμερα, 5%. Η διαφορά της επιβάρυνσης για την ΕΕ υπολογίζεται σε 516 δισεκατομμύρια Ε, τα οποία δεν υπάρχουν, αλλά αναζητούνται[8]. Η, χωρίς, αντίρρηση αποδοχή της απαίτησης αυτής του Τραμπ, από την Ευρώπη, και η προσπάθεια δικαιολόγησης  της κάτω από τη δήθεν άμεση απειλή ρωσικής επίθεσης, εναντίον της, μαρτυρεί την αδυναμία ανεξαρτητοποίησης της ΕΕ, από την κηδεμονία των ΗΠΑ, παρά την  πρόσφατη απαξιωτική τους συμπεριφορά προς αυτήν.

πωσδήποτε, αναλύοντας την πρόταση αυτή του  Τραμπ, που φαινομενικά επιδιώκει μια ανεξάρτητη, σε άμυνα, Ευρώπη, αναπόφευκτα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι και τόσο ανιδιοτελής. Και τούτο, διότι με το 2% του ΑΕΠ για άμυνα η Ευρώπη προμηθευόταν το 55% των παραγγελιών της πολεμικού υλικού, από τις ΗΠΑ[9], ποσοστό που δεν αναμένεται να περιοριστεί, 6.8% από τη Γερμανία και 5.3% από τη Γαλλία. Η πάνω από διπλάσια αύξηση της δαπάνης, για την ευρωπαϊκή άμυνα, τώρα, θα συμβάλλει αποφασιστικά στην προσπάθεια του Τραμπ, να ξαναγίνει η Αμερική μεγάλη. Από πλευράς ΕΕ, όμως, η άμυνα που καθίσταται ήδη πρωταρχικός της στόχος, και με τη βεβαιότητα ότι το απαιτούμενο τεράστιο ποσό των 516 δισεκατομμυρίων  δεν είναι διαθέσιμο και θα πρέπει να αναζητηθεί, παραπέμπει σε εξαιρετικά δυσμενές σενάριο, για την ΕΕ, τα επόμενα χρόνια. Θα απαιτηθεί, προφανώς, υψηλό δάνειο, που αναπόφευκτα θα συνοδευτεί από σκληρή λιτότητα στα κράτη-μέλη, από επιβολή ειδικών φόρων και από ανερχόμενη δυσαρέσκεια των κρατών-μελών, που ουδόλως αποκλείεται να την οδηγήσει σε διάλυση.

Γενικό Συμπέρασμα

Η εξαγωγή συμπερασμάτων, που αναφέρονται στη μελλοντική τύχη και θέση της ΕΕ, μέσα στο νέο διεθνές περιβάλλον προσκρούει στην αβεβαιότητα, που ακόμη περιβάλλει αυτό το νέο σχήμα.

Η συνέχεια της ΕΕ εμφανίζεται αρκετά αβέβαιη, και διότι η νέα διεθνής κατάσταση δεν ευνοεί συνασπισμούς κρατών, αλλά αντιθέτως ενισχύει τα κράτη-έθνη. Η απόφασή της να προχωρήσει άμεσα στην εξασφάλιση της άμυνάς της  εξασθενεί ακόμη περισσότερο την επιβίωσή της, εξαιτίας των ανυπέρβλητων δυσχερειών, που σίγουρα θα δυσαρεστήσουν  τα μέλη της.

Θα υπήρχαν ελπίδες βελτίωσης της θέσης της, αν αποφάσιζε να λειτουργήσει ως ανεξάρτητη οντότητα, και όχι πια στη σκιά των ΗΠΑ, και επιχειρούσε να επιλέξει από την αρχή τους συμμάχους της. Οπωσδήποτε, η κατάστασή της είναι εξαιρετικά δύσκολη, γιατί δεν μπορεί να επιλέξει πολιτικές και σχέδια που θα βελτίωναν τις οικονομικές της προοπτικές, εφόσον θα έχει δεθεί με το σκληρό και άκρως απαιτητικό σχέδιο της άμυνάς της. Που, επιπλέον, δεν είναι διόλου σίγουρο ότι το σχέδιο αυτό θα τύχει της γενικότερης έγκρισης των κρατών-μελών της, η αν αντιθέτως εξαιτίας των συνεπειών του, αποστασιοποιηθούν από αυτήν.

Σχετικά με την Ελλάδα υπάρχουν πολλές πικρές αλήθειες, ως συνέπειες της συμπεριφοράς της ΕΕ προς αυτήν. Και η πιο πρόσφατη, και η πιο επικίνδυνη για την εθνική μας υπόσταση, η  αποδοχή του προέδρου Ερδογκάν στην ασφάλεια της ΕΕ, παρότι δεν είναι μέλος της. Να μην αναφερθώ και σε άλλες περιπτώσεις. Οπωσδήποτε, αν η ΕΕ καταφέρει να ακολουθήσει ανεξάρτητη πολιτική και προσπαθήσει να υλοποιήσει τις αρχικές της υποσχέσεις,    που μέχρι σήμερα δεν το κατόρθωσε, μακάρι να βοηθηθεί από τη νέα διεθνή τάξη του Τράμπ.

[1] Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (2025)Το ανεκτίμητο δώρο του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα,Newsbreak, 4.05

[2]Maria Negreponti-Delivanis (2024) The Brics prepare the new international , 24-26 οctober 2024 (targoviste )

[3] Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις εκατέρωθεν προτάσεις δασμών βλ.Trade-fight club Europe’s measured, effective response to American tariffs, The Economist,April 12^th 2025

[4] Helene Richard (2025),Le piège du grand réarmement-Y a-t-il une menace russe », Le Monde Diplomatique, Avril

[5] Στην εφημερίδα Parisien 1^η Μαίου 2025

[6] Στην εφημερίδα Le journal du dimanche, 9 Μαρτίου 2025

[7] Juliette Faure, “Qui sont les faucons de Moscou ? » Le Monde diplomatique, Avril 2022

[8] Frederic Lebaron  et Pierre Rimbert(2025), L’Europe martiale, une bombe antisociale,Le Monde Diplomatique, Απρίλιος

[9] Το ποσοστό των ΗΠΑ στις παραγγελίες πολεμικού υλικού από την ΕΕ εμφανίζεται διαχρονικά ανερχόμενο, καθώς για την περίοδο 2014-2019 ήταν 35%

The post Η περιθωριοποίηση της ΕΕ στη νέα διεθνή οικονομική τάξη first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

The post Tα «λαϊκίστικα»/«ακροδεξιά» κόμματα εναντίον της ΕΕ first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το ιερατείο της ΕΕ προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να πείσει του Ευρωπαίους πολίτες, ότι η μεθαυριανή ψήφος τους είναι καταλυτικής σημασίας, για το μέλλον της Ευρώπης, του κόσμου, αλλά και για την ποιότητα ζωής του καθένα από εμάς.

Η ΕΕ ετερόφωτη και χωρίς δική της φωνή

• Πόσο, όμως, πραγματικά σημαντική είναι αυτή η ψήφος, σε μια ΕΕ που:

* Δεν ήταν σε θέση να προβλέψει τα καταστρεπτικά, για την ίδια, αποτελέσματα των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας; Οι οποίες, κυρώσεις, όχι μόνο δεν έθιξαν, αλλά και ευνόησαν την εν γένει θέση της Αμερικής στην υφήλιο! Οι δραματικές συνέπειες της, χωρίς δισταγμό και περισυλλογή, εφαρμογής των σχετικών επιλογών των ΗΠΑ, από την ΕΕ απεικονίζονται στην κρίσιμη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ναυαρχίδα της ευρωπαϊκής οικονομίας, η Γερμανία, αλλά και το σύνολο των κρατών-μελών της.

*Η παγκοσμιοποίηση ανέδειξε τις εγκάρσιες αδυναμίες της ΕΕ, που κατέληξαν στην αθέτηση του συνόλου των αρχικών της υποσχέσεων (ταχεία ανάπτυξη για όλους, δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, σταθερότητα και πλήρης απασχόληση), και που οδήγησαν τον οραματιστή-ιδρυτή της Jacques Delors, να παραδεχθεί την αποτυχία της: ότι, δηλαδή, από Ευρώπη των λαών να έχει καταλήξει σε Ευρώπη των βιομηχάνων.

Η προτίμηση των Ευρωπαίων για τα μη συστημικά κόμματα

Οι λαοί της Ευρώπης, που καλούνται να ψηφίσουν μεθαύριο, είναι δικαιολογημένα οργισμένοι εξαιτίας των συνεπειών της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου εναντίον της Ρωσίας. Και από όσο μπορεί να προβλεφθεί, φαίνεται να έχουν σοβαρές αντιρρήσεις εναντίον των οδηγιών της ΕΕ, που τους προτρέπουν:

α) Να ψηφίσουν υπέρ των «δημοκρατικών/συστημικών» κομμάτων, και όχι υπέρ των κομμάτων της «άκρας δεξιάς».

β) Να μην απέχουν της ψηφοφορίας.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο πως, ακριβώς, εμφανίζεται η κατάσταση στην ΕΕ.

Σύμφωνα με πρόσφατες μετρήσεις, το 48% των ερωτηθέντων στην Ευρώπη είναι υπέρ της ΕΕ. Αλλά, ταυτόχρονα, δηλώνουν με το ίδιο αυτό ποσοστό, ότι «θα ήθελαν μια διαφορετική Ευρώπη» (που ουσιαστικά αναιρεί την πρώτη καταφατική απάντηση).

Αυτή η «διαφορετική Ευρώπη» αναζητείται πιθανότατα, όπως όλες οι προβλέψεις δείχνουν, σε αυτές τις ευρωεκλογές, στα μη «συστηματικά κόμματα» (αυτά που σωρηδόν αποκαλούνται «ακροδεξιά», χωρίς γενικά και να είναι). Σύμφωνα, λοιπόν, με τις προβλέψεις, τα μη συστημικά (αποκαλούμενα «ακροδεξιά» για να υποβαθμιστούν) αυτά κόμματα αναμένεται ότι θα έρθουν πρώτα σε 9 από τις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ.

Η σαρωτική αυτή ανατροπή των μέχρι πριν λίγο ευρωπαϊκών συσχετισμών αναμένεται να επιφέρει σημαντικές μεταβολές στις βάσεις των επιλογών πολιτικής της ΕΕ. Και τούτο, διότι, παρά τις διαφορές μεταξύ τους, τα νέα αυτά πολιτικά κόμματα περιέχουν εχθρικές πλευρές, εναντίον της ακολουθούμενης πολιτικής της ΕΕ, που προφανώς θα επιδιώξουν να επιβάλουν, όταν ισχυροποιηθούν εντός αυτής.

Η αναζήτηση μέτρων σωτηρίας της ΕΕ

Προκειμένου να μετριάσει τις δυσμενείς αυτές επιπτώσεις, εναντίον της, η ΕΕ αντέδρασε πρώτον, με την επιτάχυνση των διαδικασιών διεύρυνσης του αριθμού των μελών της από 27 σε 36, με πρώτες χώρες την Ουκρανία, Μολδαβία και Γεωργία, (όχι όμως και τη Σερβία επειδή θεωρείται φιλορωσική) προκειμένου να διασωθούν από τη ρωσική επιρροή, και δεύτερον με την κατάργηση του βέτο.

Ωστόσο, είναι πολύ αμφίβολο το κατά πόσο τα μέτρα αυτά της ΕΕ, θα επιφέρουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, ενόσω η Δύση βρίσκεται σε ταχύρρυθμη παρακμιακή πορεία, και ενόσω οι BRICS πολλαπλασιάζονται ταχύτατα, έχοντας ως κεντρικό συνδετικό τους κρίκο την εναντίωσή τους στη Δύση.

Τι αναμένεται από τις ευρωεκλογές;

Με βάση την κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει η ΕΕ, ερωτάται τι μπορεί να ελπίζεται από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, για το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών, αλλά και ειδικότερα για την Ελλάδα.

Θα αναφερθώ πολύ σύντομα στην Ελλάδα, με την εύλογη πιστεύω υπόθεση ότι, τηρουμένων των αναλογιών, οι σχετικές διαπιστώσεις αφορούν και το σύνολο των κρατών-μελών.

Η επιβάρυνση των κρατών-μελών, από τους μισθούς, τις μετακινήσεις, τους βοηθούς, τις φορολογικές απαλλαγές των ευρωβουλευτών κλπ, κλπ., είναι ομολογουμένως υπέρογκη. Ιδίως, για το κράτος-μέλος, την Ελλάδα, που έχει συντριβεί από τα μνημόνια (ειδικότερα, από ορισμένες ακραίου περιεχομένου ανειλημμένες υποχρεώσεις), με αποτέλεσμα, μετά από 15 χρόνια από την επιβολή τους, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να μην έχει αγγίξει ακόμη το αντίστοιχο του 2009.

Ποια η προσφορά των ευρωβουλευτών;

Οι απαιτούμενες θυσίες θα ήταν, ενδεχομένως, δικαιολογημένες, αν οι Έλληνες ευρωβουλευτές, στο σύνολό τους, κατόρθωναν να επιβάλλουν, ή τουλάχιστον να επηρεάζουν τη λήψη ευνοϊκών, για την Ελλάδα, λύσεων/αποφάσεων.

Αυτό θα προϋπέθετε αυστηρή επιλογή των εκάστοτε υποψηφίων, με βάση τις σπουδές τους, την καταλληλότητά τους για την καθεμιά από τις υφιστάμενες επιτροπές, τις εμπειρίες τους, τις πεποιθήσεις τους, τη μαχητικότητά τους. Δυστυχώς, αυτές οι προϋποθέσεις, όπως προκύπτει από την πραγματικότητα, πληρούνται σε ελαχιστότατο εκάστοτε βαθμό. Επιπλέον, προκειμένου να είναι χρήσιμοι, για την Ελλάδα, οι ευρωβουλευτές της, θα ήταν ευχής έργο να χαίρουν σχετικής ελευθερίας, κατά την υπεράσπιση των εκάστοτε εθνικών, οικονομικών και εν γένει προβλημάτων. Δυστυχώς, όμως, η απαιτούμενη αυτή σχετική ελευθερία των ευρωβουλευτών φαίνεται ότι συναντά δυσκολίες, από την ελληνική Κυβέρνηση, εξαιτίας ανειλημμένων δεσμεύσεών της.

Συμπερασματικά

Συνεπώς, οι μεθαυριανές εκλογές δεν δικαιολογούν ελπίδες, ούτε για περισσότερη δημοκρατία, ούτε για ειρήνη, αλλά ούτε και για καλύτερη ποιότητα ζωής των Ευρωπαίων πολιτών. Αντιθέτως, οι ευρωπαϊκές παραδοσιακές κυβερνήσεις φαίνεται ότι αναμένουν από αυτές αποτελέσματα, που θα μετριάσουν τους κινδύνους υποκατάστασής τους. Και αναφορικά με την ΕΕ, η εξασφάλιση μακροζωίας της απαιτεί τη λήψη, πολύ σοβαρά υπόψη, της εκφρασθείσας επιθυμίας του μισού ευρωπαϊκού πληθυσμού της «για μια άλλη, μια διαφορετική ΕΕ».

The post Πόσο σημαντικές είναι οι Ευρωεκλογές; first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Η νίκη του VMRO στα Σκόπια έφερε δραματικές, αλλά οπωσδήποτε αναμενόμενες ανατροπές. Τώρα, αποδεικνύεται περίτρανα ότι η Συνθήκη των Πρεσπών, μετά τις πρόσφατες σχετικές εξελίξεις, δεν νοείται να εμφανίζεται με διαφορετικό χαρακτηρισμό, από τον προδοτικό.

Η Συνθήκη αυτή, όπως ήδη ξεσκεπάζεται, ήταν απλώς η εισαγωγή, που θα άνοιγε το δρόμο για την ολοκλήρωση του μακροχρόνιου σχεδίου των Σλάβων περί Μακεδονίας. Η νέα πρόεδρος των Σκοπίων Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα-Ντανκοβα, είναι σοβαρή επιστήμων, που αγαπά και που εξυπηρετεί με κάθε νόμιμο και μη, μέσον την πατρίδα της. Δεν νοείται, συνεπώς, το αβάσιμο επιχείρημα ότι λέει «σαχλαμάρες», όπως ορισμένοι βολεύονται να το υποστηρίζουν, προκειμένου να δικαιολογήσουν έτσι αυτές τις τραγικές εξελίξεις.

Από τις πρώτες, λοιπόν, στιγμές της προεδρίας της έσπευσε να αναφερθεί σε «σκέψη να γίνει συνέδριο» (της σλαβικής Μακεδονίας) στη Θεσσαλονίκη. Ξεδιπλώνει, έτσι, η νέα πρόεδρος, χωρίς περιστροφές, τη συνέχιση του αρχικού σχεδίου περί δήθεν αλυτρωτισμού, το οποίο ουδέποτε, στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών εγκαταλείφθηκε από τα Σκόπια. Και δεν φοβάται η κυρία πρόεδρος να υπερασπιστεί αυτά που νομίζει ότι ευνοούν τη χώρα της, επειδή πρόκειται για μικρή χώρα.

Να προσθέσω, ότι το σχέδιο του «κράτους Μακεδονίας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη», κάθε άλλο παρά μυστικό ήταν στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών. Αντιθέτως, μια οργιαστική προπαγάνδα δεν έπαψε να κερδίζει συνεχώς έδαφος, παραποιώντας αναίσχυντα την ιστορία. Και στην πατρίδα μας, όποιος είχε τελειώσει, έστω και μόνο το δημοτικό, γνώριζε αυτά τα καταχθόνια σχέδια των Σκοπιανών. Άλλωστε, ο λόγος της δημιουργίας της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και του ΙΜΧΑ, ήταν ακριβώς η επιστημονική διάψευση των παραμυθιών περί Μακεδονίας.

Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, για να τεθεί το ερώτημα του τι ακριβώς επεδίωκαν οι ελληνικές κυβερνήσεις του Σύριζα και της ΝΔ, η πρώτη που υπέγραψε την άθλια αυτή Συνθήκη και η δεύτερη που, παρότι υποσχέθηκε πριν έρθει στην εξουσία ότι θα την καταπολεμήσει, έκανε ότι μπορούσε για να την εμπεδώσει; Μήπως, ήλπιζαν ότι, χάρη στη συνθήκη αυτή των Πρεσπών, οι Σκοπιανοί θα είχαν ικανοποιηθεί, και θα σταματούσαν εκεί τα επεκτατικά τους σχέδια; Δεν θα τολμούσα να αποδώσω τέτοιας έκτασης αφέλεια σε ελληνικές κυβερνήσεις.

Μήπως πίστευαν, ίσως, ότι οι σύμμαχοι, που πίεσαν ασφυκτικά την Ελλάδα, για να ξεπουλήσει το όνομα «Μακεδονία», και όχι μόνο, αλλά και την ανύπαρκτη μακεδονική γλώσσα, παρότι γνώριζαν ότι οι δέκτες ουδεμία σχέση είχαν με αυτά, θα εμπόδιζαν τη συνέχεια των αρχικών σχεδιασμών των Σκοπιανών; Εξαιρετικά, όντως, χλωμό και ένα τέτοιο επιχείρημα, δεδομένου ότι είναι παγκοίνως γνωστό ότι οι σύμμαχοι, αφού ικανοποιηθεί το όποιο αίτημά τους, παύουν στη συνέχεια να απασχολούνται με τις συνέπειές του.

Αλλά, και ποια εξήγηση μπορεί να δοθεί για το αναντίρρητο και εις επήκοον όλων γεγονός, ότι από το 2018 που υπογράφηκε η επαίσχυντη αυτή Συνθήκη των Πρεσπών, οι Σκοπιανοί επιδεικτικά όσο και περιπαιχτικά, έγραφαν τις εξ’ αυτής υποχρεώσεις τους στα παλαιότερα των υποδημάτων τους; Ενώ οι δικοί μας αρμόδιοι αμέριμνοι, ουδόλως αντιδρούσαν.

Είναι, πιστεύω ξεκάθαρο ότι δεν έχει νόημα, να προχωρήσω στην αναζήτηση και άλλων δικαιολογιών, για το πολύπλευρο έγκλημα που συντελέστηκε στις Πρέσπες, καθώς ανήκει και αυτό στην ατέλειωτη σειρά των γονυπετών υπηρεσιών της εξωτερικής πολιτικής, που θίγουν, εξευτελίζουν και θέτουν σε θανάσιμο κίνδυνο τα εθνικά μας συμφέροντα.

Στην απελπιστική κατάσταση, που και πάλι βρίσκεται η Ελλάδα, τίθενται ορισμένα αμείλικτα ερωτήματα, που φοβούμαι ότι δεν πρόκειται (και αυτά) να απαντηθούν:

1. Είναι ξεκάθαρο ότι τα Σκόπια, και στο μέλλον, όχι απλώς δεν πρόκειται να τηρήσουν τις ανειλημμένες υποχρεώσεις τους, που απορρέουν από τη Συνθήκη των Πρεσπών, αλλά και επιπλέον θα συνεχίσουν απτόητα την εφαρμογή των αρχικών τους σχεδίων, όπως άλλωστε το δήλωσε και επίσημα η νεοεκλεγείσα πρόεδρος τους. Ποια θα είναι η στάση των δικών μας αρμοδίων; Θα παρακολουθούν, αδρανείς να ξετυλίγεται το σχέδιο του δήθεν αλυτρωτισμού, μέχρι την ολοκλήρωσή του;

2. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια συνέντευξη με τους πρωτεργάτες της Συνθήκης των Πρεσπών, προκειμένου να μας πληροφορήσουν, όλους εμάς τους αντίθετους με το ξεπούλημα της Μακεδονίας αν:

*εξακολουθούν να πιστεύουν ότι επρόκειτο για μεγάλη εθνική μας επιτυχία αυτή η Συνθήκη των Πρεσπών, που υπέγραψαν, που υποστήριξαν, και που μερικοί δήλωσαν ότι είναι περήφανοι γι αυτήν και ότι το κλεμμένο όνομα υπήρξε μεγάλη επιτυχία

*εξακολουθούν να θεωρούν ότι σύσσωμος ο ελληνικός λαός, που ξεχύθηκε έξαλλος στους δρόμους για να αποτρέψει αυτό το εθνικό έγκλημα ήταν θύμα ψεκασμών, χαμηλών νοητικών δυνατοτήτων, επρόκειτο για καθυστερημένους, φασίστες και ακροδεξιούς κ.ο.κ;

*αν αισθάνονται ενοχές και μεταμέλεια για τα όσα, σχετικά, έπραξαν, αν αναγνωρίζουν τα τραγικά τους λάθη και αν μετανιώνουν γι αυτά και κυρίως τι προτίθενται να κάνουν από δω και πέρα;

*αν πιστεύουν ότι οι ομολογίες των Σκοπιανών αποτελούν ευκαιρία εγκατάλειψης της προδοτικής Συνθήκης η αν αντιθέτως είναι πεπεισμένοι ότι πρέπει να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να υλοποιηθούν οι υποχρεώσεις, που απορρέουν από αυτήν….έστω και εν γνώσει μας ότι δεν πρόκειται να εφαρμοστούν.

Και τώρα; Τι πρέπει, και τι μπορεί να προσπαθήσει η πατρίδα μας, ώστε να σταματήσει εδώ το εθνικά δολοφονικό σχέδιο, που ακολουθείται για τη Μακεδονία; Πως πρέπει να λειτουργήσουμε για να αποδειχθεί ως ευκαιρία επανόδου στην κατάσταση πριν από τις Πρέσπες, η άρνηση εφαρμογής των όρων της Συνθήκης των Πρεσπών;

Οπωσδήποτε, το χειρότερο θα είναι η αδρανής συνέχεια των εξελίξεων. Αλλά, αν όχι η αδράνεια, τότε τι; Και από ποιους;

The post Τώρα η Συνθήκη των Πρεσπών ανοίγει τον ασκό του Αιόλου first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

The post Πώς εξηγούνται οι γερμανικές παρεμβάσεις παραμονές των ευρωεκλογών μας; first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Αμέσως μετά τη δημόσια παιδεία, ο νόμος κατάργησης της οποίας ψηφίστηκε προ ημερών (σε πείσμα της αντισυνταγματικοτητας του), ακολουθούν συνοπτικές διαδικασίες για την ιδιωτικοποίηση και της δημόσιας υγείας.

Στις 02.01.2023 δημοσίευσα άρθρο μου στο Slpress, που αναδημοσιεύεται και στο τελευταίο μου βιβλίο «Για την Ελλάδα που ματώνει» και που επιγράφεται : «Τίτλοι τέλους στο ΕΣΥ μέσω του Νομοσχεδίου για την Υγεία». Στο άρθρο μου εκείνο αναφέρομαι στο νομοσχέδιο Γκάγκα και υποστηρίζω ότι το δράμα των 7000 υγειονομικών, που επί 14 μήνες (τότε) ήταν πεταγμένοι στο δρόμο, χωρίς μισθό, «θα μπορούσε να εκληφθεί ως μέσο διευκόλυνσης της μετάβασης της υγείας από δημόσιο σε ιδιωτικό καθεστώς». Αναφέρομαι ειδικότερα στα άρθρα 7 και 8 του περί ου νομοσχεδίου, που θεμελιώνουν την κατάργηση του ΕΣΥ, καθώς αυτά καταργούν την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των νοσοκομειακών γιατρών, που αποτελεί τη βάση του ΕΣΥ.

Παράλληλα με τη διάνοιξη της παραπάνω κερκόπορτας, συνεχίστηκε στο μεταξύ και μάλιστα εντατικοποιήθηκε η υποβάθμισή της δημόσιας υγείας, σε όλα της τα επίπεδα, σε σημείο που να αποκλείεται η συνέχισή της. Οι συνθήκες, που ήδη επικρατούν σε αυτήν, είναι αυτόχρημα αξιοθρήνητες, καθώς πολλές τους εκφάνσεις δύσκολα συναντώνται ακόμη και στις πλέον υπανάπτυκτες χώρες της υφηλίου. Η θλιβερή αυτή εικόνα (όπως και η παράλληλη στη δημόσια παιδεία) αποτελεί στάδιο της πορείας της προς την ιδιωτικοποίηση .

Η εξαθλίωση αποτελεί την πάγια προετοιμασία ιδιωτικοποίησης

Η εξελικτική διαδικασία δημοσίων υπηρεσιών κοινής ωφελείας, προκειμένου να καταστούν ώριμες για ιδιωτικοποίηση, παρότι επιχειρείται με πληθώρα μεθοδεύσεων κατά περίπτωση, υιοθετεί ωστόσο την ίδια γενικότερη τακτική. Δηλαδή, αυτήν της σταδιακής εξαθλίωσής τους, που υλοποιείται με συνεχείς περικοπές χρηματοδότησης, με μεθοδεύσεις αποθάρρυνσης της στελέχωσής τους από αξιόλογα εκάστοτε άτομα, με κλείσιμο βάσεων και παραρτημάτων τους, με την επίδειξη αδιαφορίας για την υιοθέτηση εκσυγχρονισμού τους κ.ο.κ. Ο στόχος όλων αυτών των διαδοχικών προσπαθειών κατεδάφισης των δημοσίων υπηρεσιών κοινής ωφελείας αποβλέπει στη συγκάλυψη της κυβερνητικής πρόθεσης ιδιωτικοποιησεων τους, ώστε να μην προκαλέσουν την απολύτως δικαιολογημένη αντίδραση των πολιτών.

Ακριβώς η ίδια αυτή τακτική ακολουθήθηκε και στις πιο πρόσφατες περιπτώσεις προετοιμασιών για ιδιωτικοποίηση, δηλαδή της δημόσιας παιδείας και του ΕΣΥ, αλλά και προηγουμένως σε αυτήν των ελληνικών σιδηροδρόμων.

Οι τραγικές συνέπειες των ιδιωτικοποιήσεων

Όπως το έχω ήδη πολλαπλώς υποστηρίξει , η ιδιωτικοποίηση τους και τα συμπαρομαρτούντα της ευθύνονται σε αποφασιστικό βαθμό, για το φρικτό έγκλημα των Τεμπών, ενώ η πρωτοφανής κατάσταση που εξακολουθεί να επικρατεί στους σιδηροδρόμους (με την καθημερινή απειλή νέων εγκληματικών συμβάντων) μας προετοιμάζει (φευ) για τη συνέχειά τους, καθώς ουδέν απολύτως βελτιώθηκε στον ένα χρόνο που μεσολάβησε από τότε.

Δεν είναι εύκολο να αξιολογήσει κανείς ποιάς, από τις βασικές αυτές υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, η ιδιωτικοποίηση οδηγεί σε υψηλότερου βαθμού κινδύνους για τη ζωή και το ευ ζην των πολιτών. Για την περίπτωση των σιδηροδρόμων, η κόλαση των καταστροφών υπήρξε άμεση και δυστυχώς ο θανάσιμος κίνδυνος είναι πάντοτε μπροστά μας. Για την περίπτωση της δημόσιας υγείας, η εξαθλίωση στην οποία έχει περιέλθει, καθώς και οι συνέπειές της, επεκτείνονται σε πιο μακρόχρονη βάση, καθώς αναβάλλονται εγχειρήσεις και θεραπείες, που καθημερινά απειλούν με μη αντιστρέψιμη επιδείνωση της υγείας ή και με πρόωρο θάνατο των εκάστοτε θυμάτων. Αναφορικά με την παιδεία, οι δυσμενείς επιπτώσεις εμφανίζουν συνέχεια και επέκταση, συρρικνώνοντας σε ολοένα μεγαλύτερη βάση, τις μοναδικές πνευματικές δυνατότητες των Ελληνοπαίδων.

Η δημόσια παιδεία μας, ανήκει ήδη στο παρελθόν, μετά την ψήφιση του νόμου υπέρ της εισβολής μη κρατικών πανεπιστημίων, εκτός και αν η συνεχιζόμενη αντίδραση των φοιτητών αναχαιτίσει την εξαφάνισή της.

Γιατί τα μη κρατικά πανεπιστήμια είναι πρόωρα στην Ελλάδα

Επαναλαμβάνω, όπως το κατέστησα σαφές (άρθρο μου στη Δημοκρατία της 12.02.2024) ότι η αντίθεσή μου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια εδράζεται στην πεποίθησή μου ότι η υιοθέτησή τους προϋποθέτει την ύπαρξη εύρωστων δημοσίων ΑΕΙ, που να στέκονται στα πόδια τους και όχι καταρρέοντα, όπως φευ έχουν καταντήσει τα ελληνικά ΑΕΙ (παρά τις κάποιες αναλαμπές τους, διεθνώς, που ακόμη μας κάνουν περήφανους).

Οι θανατηφόρες περιπέτειές του ΕΣΥ

Να επανέλθω στο θέμα της δημόσιας υγείας, η οποία έχει πλέον ολοκληρωτικά καταρρεύσει. Μέσω των απογευματινών χειρουργείων καταβάλλονται απελπισμένες προσπάθειες διατήρησής της στη ζωή, με τεχνητά μέσα. Ωστόσο, σε πείσμα της όντως εφευρετικής τους πρωτοτυπίας, είναι πλέον ή ξεκάθαρο ότι τα απογευματινά χειρουργεία αποτελούν σύντομο ενδιάμεσο σταθμό προς την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας. Η ιδιωτικοποίηση θα εισβάλει αυτόματα στο σαθρό αυτό σύστημα, μετά την εξάντληση των χρημάτων, που τώρα καταβάλλονται για τη συντήρησή των απογευματινών χειρουργείων και την αμοιβή των γιατρών, από το Ταμείο Ανάκαμψης.

Γιατί η ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών κοινής ωφέλειας είναι καταδικαστέα

Μα, θα διερωτηθούν ορισμένοι, που δεν έχουν γνώσεις, σχετικά με την ειδική και ύψιστη αποστολή των υπηρεσιών κοινής ωφελείας, στις σύγχρονες κοινωνίες: γιατί, δηλαδή, είναι κάτι το τόσο κακό η ιδιωτικοποίησή τους;

Να ξεκαθαρίσω ότι η απαγόρευση ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών κοινής ωφελείας, δεν εμπίπτει και απαγορεύεται να εμπέσει στη δίνη της προ αιώνιας διαμάχης ανάμεσα στον άκρατο φιλελευθερισμό, που αντίκειται σε οποιασδήποτε μορφής κρατικοποίηση, και στον παρεμβατισμό, που είναι εκ πεποιθήσεως εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων. Η αντίθεση, ανάμεσά τους, υπάρχει και φοβούμαι ότι δεν θα εκλείψει. Αντιθέτως η ανθρωπότητα θα είναι εσαεί καταδικασμένη να ζει εναλλασσόμενες περιόδους στις οποίες θα υπερισχύει η μία ή η άλλη από τις δύο αυτές ιδεολογίες.

Από την πλευρά μου θεωρώ αυταπόδεικτο ότι και ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας είναι εξίσου σημαντικοί και απολύτως απαραίτητοι για την ομαλή ανάπτυξη της οικονομίας, και συνεπώς οφείλουν να συνεργάζονται αρμονικά και να αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά όχι να αλληλοσπαράσσονται.

Ποια η ιδιαίτερη θέση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας στην οικονομία

Ωστόσο, η παραπάνω αυτή διαμάχη ουδόλως εμπίπτει στο οξύτατο όσο και απάνθρωπο θέμα των αποφάσεων ιδιωτικοποίησης υπηρεσιών κοινής ωφελείας. Και τούτο, για τον πολύ απλό λόγο ότι, δηλαδή, αυτές οι υπηρεσίες απαγορεύεται, από τη φύση τους, να ιδιωτικοποιηθούν.

Παρότι το «γιατί» οφείλει να είναι αυταπόδεικτο, το συνοψίζω: η κρατική παρέμβαση και φροντίδα, και όχι η επιδίωξη του κέρδους, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να εξασφαλιστούν, στο μέτρο του δυνατού, τα συμφέροντα των ασθενέστερων, σε τομείς απολύτως κρίσιμους για την επιβίωση και την ανέλιξή τους, όπως είναι μεταξύ και άλλων, η παιδεία και η υγεία.

Δυστυχώς τώρα αυτά θα συμβούν στην Ελλάδα

Οι πλουσιότεροι, σε μια κοινωνία, είναι σε θέση να πληρώσουν γιατρούς και κλινικές προκειμένου να εξασφαλίσουν τα εκάστοτε απαραίτητα για την επιβίωσή τους. Οι φτωχότεροι όχι. Γι αυτό και χρειάζεται ένα ΕΣΥ σε αξιοπρεπή και όχι σε καταρρέουσα κατάσταση. Αναφορικά με την παιδεία, είναι ανεπίτρεπτο, σε σύγχρονο κράτος δικαίου, να λαμβάνει μέτρα εξασφάλισης της μόρφωσης των παιδιών των πλουσιότερων κοινωνικών κατηγοριών σε βάρος των παιδιών των υπολοίπων.

Αλλά γιατί να συμβούν όλα αυτά;

Δεν θα ήθελα να αποδεχθώ ότι οι παραπάνω αυτές, αυτόχρημα καταδικαστέες αποφάσεις, αλλά και όσες ανάλογες προηγήθηκαν, αλλά και όσες απειλούν να ακολουθήσουν, αποτελούν πράγματι προϊόν ελεύθερων, ώριμων και υπεύθυνων αποφάσεων των εκάστοτε αρμοδίων, πρώην, νυν ή και μελλοντικών.

Με παρηγορούν οι υποθέσεις, που οπωσδήποτε δεν απέχουν της πραγματικότητας, με βάση τις οποίες όλες αυτές οι διαρκών εγκληματικών συνεπειών αποφάσεις προέρχονται από μια, χωρίς όρια υποτέλεια (όπως την αναλύω και την καταδικάζω στο τελευταίο μου βιβλίο μου: «Για την Ελλάδα που ματώνει»). Και που συνεπώς, ειδικά τώρα, παραμονές της 25ης Μαρτίου, θέλω να πιστεύω ότι αν επιστρατεύσουμε όλα όσα φωλιάζουν στο πριν και στο τώρα της πατρίδας μας, αν πάψουμε να εκλαμβάνουμε την ύπαρξη και την ιστορία μας, ως παρελθόν, ως συντηρητικότητα, ως οπισθοδρομικότητα, ως σκοταδισμό, ως ακροδεξιό καταστάλαγμα και ως όλα τα λοιπά γνωστά σχετικά με την περίπτωση, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε φίλους-εταίρους-συμμάχους, αλλά και εχθρούς, όχι ως υπήκοοι, αλλά τουλάχιστον ως ίσοι προς ίσους. Προπαντός, κοιτάζοντας τους στα μάτια, και ποτέ υποκλινόμενοι, απαιτώντας το ευνόητο: λύσεις για την πατρίδα μας, που δεν την τελειώνουν, αλλά που αντιθέτως εγγυώνται την επιβίωσή της.

The post Ήρθε και η σειρά της ιδιωτικοποίησης της Υγείας first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Στις 15 Μαρτίου 2022, δημοσίευσα άρθρο μου στον Οικ. Ταχ., σχετικά με τις συνέπειες των κυρώσεων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας που, κατά τη γνώμη μου, θα κατέληγαν στο ότι:

*Η Ρωσία είναι πολύ δύσκολο να αιμορραγήσει

*Όμως η Δύση; Και κυρίως η ευάλωτη Ευρώπη»;

Χρειάστηκαν σχεδόν δύο χρόνια, για το ΔΝΤ, προκειμένου να καταλήξει στις ίδιες παραπάνω διαπιστώσεις του άρθρου μου, παρότι οι εξελίξεις αυτές ήταν πλέον ή δεδομένες από την πρώτη στιγμή. Και τούτο, επειδή:

-Δεν υπάρχει ιστορικό κυρώσεων, που να επέτυχε σε σημαντικό ποσοστό τις αρχικές επιδιώξεις του.

-Η Ρωσία, που είναι σοβαρή χώρα (είτε το θέλουμε, είτε όχι), είχε προβεί σε ενδελεχείς προετοιμασίες, έχοντας και σχετικές εμπειρίες από τον πόλεμο της Κριμαίας το 2014, και

-Η υπόθεση της Δύσης, περί δήθεν «απομόνωσης» της Ρωσίας, απεδείχθη (όπως άλλωστε ήταν εξαρχής αναμενόμενο) παντελώς ανυπόστατη.

Ανακινώ το θέμα, τώρα, όχι βέβαια επιδιώκοντας εύφημο μνεία για τις παραπάνω θέσεις μου, που άλλωστε ούτε καν απαιτούσαν ιδιαίτερα προχωρημένες γνώσεις οικονομίας. Αντιθέτως, η διαπίστωσή τους χρειαζόταν:

*Έλλειψη φανατισμού, από τους σχεδιαστές των σχετικών κυρώσεων, ο οποίος καταλήγει, γενικώς, σε αλλοίωση της πραγματικότητας. Δηλαδή, η υπόθεση βάσης των φανατικών είναι ότι «η Ρωσία πρέπει να εξαφανιστεί από προσώπου Γης», και συνεπώς οι κυρώσεις εκλαμβάνονται επιπολαίως ως αρκετές για την επίτευξη του επιθυμητού, όσο και ανέφικτου αυτού στόχου.

*Αποφυγή ενθάρρυνσης των κατά φαντασία οικονομολόγων, να εκθέτουν απόψεις τις οποίες αδυνατούν να κατανοήσουν, και των οποίων αλλοιώνουν επικίνδυνα το περιεχόμενο. Όπως λ.χ. και μεταξύ άλλων, οι πρόσφατες, και εντελώς βραχυπρόθεσμης εμβέλειας παρατηρήσεις του Economist, για τις, χωρίς βάθος στιγμιαίες επιτυχίες της ελληνικής οικονομίας. Παρότι αυτές ουδεμία είχαν σχέση με την ανάπτυξή της, εμφανίστηκαν ωστόσο, ως τέτοιες, από ορισμένους παντελώς αδαείς περί τα οικονομικά. Με αποτέλεσμα να έχουν προκαλέσει ρίγη ενθουσιασμού …. για τη μηδενική, στην πραγματικότητα, πρόοδο της κατακαημένης Ελλάδας μας.

Δυστυχώς, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, οι συνέπειες των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, γύρισαν μπούμερανγκ εναντίον της Ευρώπης, αλλά και κυρίως εναντίον του ασθενέστερου κρίκου της, που είναι η Ελλάδα. Εκτός από την καταστροφή της πάλαι ποτέ ισχυρής γερμανικής οικονομίας, ολόκληρη η περιοχή «φυτοζωεί», με τη Ρωσία αντιθέτως να καταγράφει ρυθμό ανάπτυξης 2.6%.

Θα έλεγε κανείς ότι μετά από σωρεία δυσμενών εξελίξεων, οι οποίες οφείλονται κατά πρώτο και κύριο λόγο, σε επιλογές επιπόλαιες, όσο και άκρως επικίνδυνες, θα ήταν, επιτέλους, καιρός να σοβαρευτούμε και να αναθεωρήσουμε τις παρανοϊκές πολιτικές μας. Προς τούτο, δεν χρειάζεται να είναι κανείς «φιλορώσος» για να αντιληφθεί ότι ήταν εθνικά καταστρεπτική η απόφασή μας, να ερημώσουμε τα νησιά μας από πολεμικά εφόδια, για να βοηθήσουμε τη «δημοκρατική Ουκρανία», συμβάλλοντας έτσι στη συνέχιση της αναίτιας δολοφονίας Ουκρανών και Ρώσων. Διότι, αλήθεια, ποιος είναι ο λόγος συνέχισης αυτού του πολέμου; Από ότι είχε αρχικά ανακοινωθεί, ο στόχος αυτού του πολέμου, ήταν (είναι ακόμη;;;;) η εξαφάνιση της Ρωσίας από τον παγκόσμιο χάρτη ανεξαρτήτων κρατών. Και, βεβαίως, οι ΗΠΑ, αντιλήφθηκαν, έστω και καθυστερημένα, το ανέφικτο της συνέχισης χρηματοδότησης του «δημοκρατικού Ζελένσκι», και σταμάτησαν, στα πλαίσια επιπλέον της προετοιμασίας, για την έλευση του Ντόναλντ Τράμπ. Ο οποίος, όπως είναι γνωστό, δήλωσε ότι την επομένη της εκλογής του, θα έχει σταματήσει αυτό τον πόλεμο. Η ΕΕ, όμως αντιθέτως, κόπτεται όπως όλα δείχνουν, για να συνεχίσει την καταστροφή της. Και, αγνοώντας, τα απολύτως δικαιολογημένα αιτήματα των αγροτών της, που κατέκλυσαν τις ευρωπαϊκές πόλεις με τα τρακτέρ τους, απαιτώντας κίνητρα για συνέχιση των πολύτιμων δραστηριοτήτων τους, η ΕΕ δήλωσε ότι δεν διαθέτει επαρκή κονδύλια γι’ αυτούς, αλλά, όμως…… διαθέτει 50Ε δισεκατομμύρια, προκειμένου να ικανοποιηθεί ο κ. Ζελένσκι, αλλά και να εξακολουθήσουν να στοιβάζονται , οι εκατέρωθεν νεκροί αυτού του παράλογου πολέμου, αλλά και να ισοπεδώνονται πόλεις και περιοχές, αλλά και να αργοπεθαίνει η Ευρώπη. Μωραίνει κύριος…..

*«Μαρίας, Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (2022). Κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας: Ποιοι θα ματώσουν περισσότερο», Οικ. Ταχ. της 15.03

The post Το ΔΝΤ επικυρώνει τις διαπιστώσεις μου, περί «κυρώσεων της Δύσης, εναντίον της Ρωσίας» first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Στο διάστημα των τελευταίων 20 περίπου ετών έκαναν την εμφάνισή τους στον πολιτικό περίγυρο της  Ευρώπης, και όχι μόνο, νέα κόμματα με χαρακτηριστικά που διαφέρουν ουσιαστικά των αντίστοιχων συστημικών, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Η νέα αυτή τάση στην Ευρώπη καταγράφεται μετά το πέρας της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008. Αρχικά ως βραδεία ανακατάταξη των χαρακτηριστικών της πολιτικής της φυσιογνωμίας, που στη συνέχεια επιταχύνεται, κάτω από την επίδραση της παγκοσμιοποίησης.

Οι γενεσιουργοί λόγοι δημιουργίας των μη συστημικών πολιτικών κομμάτων είναι, κυρίως η μεσαία τάξη στην Ευρώπη, αυτή που υπέστη εντονότερα τις δυσμενείς συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Ανάμεσα και σε άλλα, τη δραματική ανισοκατανομή του εισοδήματος εναντίον της και προς όφελος της ανώτερης κοινωνικής τάξης, την ανασφάλεια του οικογενειακού εισοδήματος, την υποχώρηση του κράτους-πρόνοιας, τη λαθρομετανάστευση,  την εξασθένιση της δημοκρατίας, αλλά και την προϊούσα αδιαφορία των συστημικών πολιτικών κομμάτων για τις βασικές ανθρωπιστικές  αξίες.

Η αντίδραση της μεσαίας τάξης, αλλά και των αγροτών και εργατών εναντίον της αδιαφορίας, που επέδειξε για την τύχη τους η ΕΕ, ήταν η κυρίαρχη αιτία εγκατάλειψης των συστημικών κομμάτων και η ταυτόχρονη στροφή της προς μη συστημικά, που έγιναν γνωστά και ως λαϊκίστικα. Έντρομη η ΕΕ, και μη διαθέτοντας, προφανώς, αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης αυτής της πολιτικής λαίλαπας εναντίον της, κατέφυγε στην ευρεία χρήση χαρακτηρισμών, που αποσκοπούν στο χλευασμό, στον υποβιβασμό, στη γελιοποίηση ή, ακόμη και στην επισήμανση της δήθεν επικινδυνότητας αυτών των νέων και ανερχόμενων πολιτικών κομμάτων.

Μεταξύ των χαρακτηρισμών, που εκτοξεύονται αδιακρίτως εναντίον τους, υπερτερούν αυτοί του “ακροδεξιού”, του “λαϊκίστικου”, του “συντηρητικού”, του “μη προοδευτικού”, του “καθυστερημένου”, αλλά και του “επικίνδυνου για τη δημοκρατία”. Ταυτόχρονα και κατά περίπτωση, η  επίθεση εναντίον τους, από την ΕΕ περιλαμβάνει και την επιβολή κυρώσεων (βλ. Ουγγαρία και Πολωνία).

Οι κατηγορίες εναντίον των νεοσύστατων αυτών πολιτικών κομμάτων εστιάζονται –μεταξύ άλλων– στο ότι το «ποσοστό θρησκευτικής τους πίστης είναι ανώτερο του δέοντος», «ο βαθμός πατριωτισμού τους υπερέχει του αντίστοιχου ανεκτού», κρίνεται «επικίνδυνη η δόση προσκόλλησής τους σε παραδοσιακές αξίες» και πιο συγκεκριμένα στην αξία της κλασικής οικογένειας.

Ταυτόχρονα, στις κατηγορίες αυτές αφήνεται ηθελημένα να πλανάται η διάκριση ανάμεσα σε προοδευτισμό και οπισθοδρομικότητα. Χωρίς περαιτέρω επεξηγήσεις εκλαμβάνεται ωστόσο ως δεδομένο ότι τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα ανήκουν στην κατηγορία των προοδευτικών, ενώ τα μη συστημικά κατατάσσονται συλλήβδην στην κατηγορία των οπισθοδρομικών.

Μη συστημικά κόμματα και στην Ελλάδα

Καθώς, τέτοια κόμματα εμφανίστηκαν πρόσφατα και στην Ελλάδα, επιβάλλεται η αναζήτηση σοβαρότερων ερμηνειών. Και τούτο, επειδή –παρότι έχει ήδη σχηματιστεί ογκώδης βιβλιογραφία σχετικά με το περιεχόμενο και τη φύση των νέων αυτών κομμάτων– οργιάζει η παραπληροφόρηση. Το έντονο ενδιαφέρον για τα νέα αυτά κόμματα οφείλεται στο ότι η απειλή συρρίκνωσης των παραδοσιακών κομμάτων δεν περιορίζεται πια στην παγιοποιημένη κατάληψη της εξουσίας σε Ουγγαρία και Πολωνία.

Πρόσφατα και η Ιταλία έχει κυβέρνηση λαϊκίστικων κομμάτων ενώ υπάρχει σωρεία ενδείξεων ότι επίκειται η αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων και σε Γαλλία, Αυστρία, Ολλανδία, Σουηδία και Φινλανδία, ακόμα και στη Γερμανία. Εν τω μεταξύ, οι συνασπισμοί λαϊκίστικων κομμάτων επηρεάζουν πλέον σημαντικά τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, στο σύνολο της Ευρώπης.

Οι κατηγορίες εναντίον των λαϊκίστικων κομμάτων

Κατηγορούν συλλήβδην τα λαϊκίστικα κόμμα σαν “ακροδεξιά” και “καθυστερημένα”. Υπενθυμίζω ότι είναι τα παραδοσιακά δεξιά πολιτικά κόμματα που ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, τη λιτότητα, την μη παρέμβαση του κράτους στην οικονομία και σε γενικές γραμμές απηχούν την πάγια μακροοικονομική πολιτική της ΕΕ. Ενώ, αντιθέτως, τα λεγόμενα λαϊκίστικα κόμματα υιοθετούν παρεμβατική πολιτική υπέρ των οικονομικώς ασθενέστερων.

Τα λαϊκίστικα κόμματα είναι θεωρητικά και δεξιάς και αριστερής κατεύθυνσης παρότι η κλασική αυτή διάκριση έχει ατονήσει. Οι διαφορές μεταξύ τους είναι ελάχιστες και αναφέρονται κυρίως στη μεταναστευτική πολιτική. Στην πορεία φαίνεται να έχουν επικρατήσει τα λαϊκίστικα δεξιάς κατεύθυνσης, πιθανότατα επειδή τα αριστερού προσανατολισμού κόμματα αποδείχθηκαν αναποτελεσματικά στο μακρύ διάστημα της παγκοσμιοποίησης.

Το σύνολο των μη συστημικών κομμάτων στρέφεται εναντίον της ελίτ, απευθύνεται στο παρεμβατικό κράτος, προκειμένου να υλοποιήσει την ανακατανομή των εισοδημάτων, δηλώνει εναντίον της λιτότητας και του ακραίας μορφής φιλελευθερισμού και γενικώς είναι υπέρ του κράτους-έθνους και των βασικών αξιών της ζωής. Δηλαδή, τα νέα αυτά κόμματα στρέφονται εναντίον της ευρωπαϊκής πολιτικής, η οποία δεν νοείται προοδευτική, σε αντίθεση με αυτήν των μη συστημικών κομμάτων.

Συνεπώς, είναι αβάσιμες οι, ωστόσο, γενικευμένες κατηγορίες των παραδοσιακών κομμάτων, εναντίον των μη συστημικών, όταν αναφέρονται στις προγραμματικές τους προτιμήσεις. Εν κατακλείδι, οι έωλες αυτές κατηγορίες εναντίον των ανερχόμενων νέων πολιτικών κομμάτων,  εξυφαίνονται και υποστηρίζονται από τα έντρομα παραδοσιακά κόμματα, επειδή εκθρονίζονται  σταδιακά από τα μη μη συστημικά.

Τί δείχνουν πρόσφατες έρευνες

Εκτός από την γενικευμένη κατηγορία ότι είναι συλλήβδην ακροδεξιά και συντηρητικής απόκλισης, τα μη συστημικά κόμματα βαρύνονται και με τη ρετσινιά ότι βλάπτουν τη δημοκρατία. Η μομφή αυτή, ωστόσο, δεν αντέχει στην κριτική. Ακολουθούν μερικά από τα αποτελέσματα πρόσφατων ερευνών που αφορούν τη δημοκρατία:

• Μεταξύ 17 αναπτυγμένων χωρών στην υφήλιο, η Ελλάδα εμφανίζεται με το υψηλότερο ποσοστό μη ικανοποίησης του λαού της από την εφαρμοζόμενη δημοκρατία (68%), ενώ αντίστοιχα το μικρότερο ποσοστό (17%) αφορά στη Σιγκαπούρη.
• Στο διάστημα των τελευταίων 15 ετών η δημοκρατία επιδεινώθηκε σε 73 χώρες της υφηλίου, ενώ βελτιώθηκε μόνο σε 28.
• Στις ΗΠΑ το 40% των Ρεπουμπλικάνων πιστεύουν ότι, κάτω από ορισμένες συνθήκες, είναι νόμιμη η άσκηση βίας εναντίον της κυβέρνησης.
• Η δημοκρατία είναι σε υποχώρηση στις μισές από τις δημοκρατικές χώρες της υφηλίου. Στην Ευρώπη, το 46% των δημοκρατιών υφίσταται διάβρωση τα τελευταία πέντε χρόνια.
• Συνοπτικά, μόνον 6,4% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες πλήρους δημοκρατίας, ενώ το 39,3% σε ελαττωματική δημοκρατία και το 17,2% σε υβριδική. Ενώ το υπόλοιπο 37,1% του παγκόσμιου πληθυσμού διαβιώνει σε καθεστώτα αυταρχικά.

Θεωρητικά, η δημοκρατία αποτελεί τον άριστο τρόπο διακυβέρνησης μιας χώρας. Δυστυχώς, όμως, τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε υποχώρηση και ενίοτε υπό διωγμό. Πρόκειται για μια από τις πολυάριθμες συνέπειες της παρακμής της Δύσης. Και η κυρίως υπεύθυνη για την κακοποίηση της δημοκρατίας δεν είναι η ανάπτυξη των μη συστημικών κομμάτων, όπως επιχειρούν να υποστηρίξουν τα συστημικά κόμματα, αλλά γενικότερες εξελίξεις, που ανατρέπουν το status quo στον πλανήτη μας. Συμπερασματικά, δεν είναι διόλου σίγουρο ότι οι συνέπειες της διακυβέρνησης των λαϊκίστικων κομμάτων θα είναι δυσμενέστερες για τους λαούς, σε σύγκριση με αυτές των συστημικών.

The post Συστημικά κι αντισυστημικά κόμματα – Η ρετσινιά του λαϊκισμού first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Η Ελλάδα εμφανίζεται στην κορυφή των χωρών που στο διάστημα των τριών τελευταίων ετών εισέρχονται σταδιακά σε καθεστώς  αυταρχισμού  από κοινού με την Αρμενία, το  Αφγανιστάν, την Μπουρκίνα Φάσο, τη Γουατεμάλα, το Μαλί και το Μυανμάρ.

Η παρακμή (της δημοκρατίας στην Ελλάδα) χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή υποβάθμιση των θεσμικών ελέγχων και ισορροπιών που αποτελούν τον πυρήνα της αρχής της φιλελεύθερης δημοκρατίας και διασφαλίζουν τον περιορισμό της εκτελεστικής εξουσίας. Το νομοθετικό σώμα και σε μικρότερο βαθμό το δικαστικό σώμα, συμβατικά προπύργια της δημοκρατίας, αποδυναμώνονται σημαντικά στην Ελλάδα.

Η de facto ικανότητα του νομοθετικού σώματος να διερευνά τις ενέργειες της εκτελεστικής εξουσίας διαβρώνεται περισσοτερο, ακολουθούμενη από το εύρος των διαβουλεύσεων της κυβέρνησης με άλλους κοινωνικούς φορείς και τη συμμόρφωση της κυβέρνησης με το Ανώτατο Δικαστήριο. Διαπιστώνονται  επίσης καταπατήσεις της ελευθερίας της έκφρασης, όπως η αύξηση της παρενόχλησης δημοσιογράφων και η λογοκρισία των κυβερνητικών μέσων ενημέρωσης.

Ένα σημαντικό πρόσφατο γεγονός στην Ελλάδα ήταν το σκάνδαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών που αποκαλύφθηκε το 2022: υποκλοπές από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ενός μεγάλου καταλόγου πολιτικών εχθρών της κυβέρνησης, συμμάχων και δημοσιογράφων ερευνητών. Οι δικαστικές έρευνες , καθώς και οι έρευνες από κοινοβουλευτικές επιτροπές και ανεξάρτητες αρχές έχουν καθυστερήσει για μήνες και δεν έχουν ακόμη παρουσιάσει τα πορίσματά τους.

Για παράδειγμα, η Ειδική Μόνιμη Επιτροπή για τους Θεσμούς και τη Διαφάνεια, στην οποία η νυν κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία, εμποδίζει βασικούς μάρτυρες και αποφάσισε ότι οι συνεδριάσεις και οι τελικές εκθέσεις της Επιτροπής θα παραμείνουν εμπιστευτικές. Ένας άλλος τομέας ανησυχίας είναι ο νόμος για το ”εκτελεστικό κράτος” που θεσπίστηκε από την τρέχουσα κυβέρνηση υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο νόμος (4622/2019) καθιερώνει μια υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας. Θέτει επίσης την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ)6 , την εθνική ραδιοτηλεόραση ΕΡΤ και το δημόσιο πρακτορείο ειδήσεων ΑΝΑ-ΜΠΕ7 υπό την εποπτεία του πρωθυπουργού. Αυτό μιλάει για τη μείωση της κριτικής αναφοράς και την άνοδο της αυτο λογοκρισίας στα μέσα ενημέρωσης. Η Ελλάδα κατατάσσεται πλέον  στην τελευταία θέση μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου το 2022 .

(Με την πεποίθηση ότι δεν ωφελούν σε κανένα μας,if αλλά ούτε στην αυτοδύναμη κυβέρνησή μας, οι ανεγκέφαλοι ενθουσιασμοί και οι αφελείς κρίσεις, παραθέτω στη συνέχεια το σχετικό πόρισμα για  την Ελλάδα, σχετικής  παγκόσμιας έρευνας του V-Dem Ινστιτούτου,  2023 https://www.v-dem.net/documents/29/V-dem_democracyreport2023_lowres.pdf)

The post Περί δημοκρατίας στην Ελλάδα first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.