Η οπισθοχώρηση της παγκοσμιοποίησης δεν περιόρισε τις ανεξέλεγκτες ανισότητες κατανομής του εισοδήματος και του πλούτου, όπως ελπίζονταν. Και τούτο, επειδή, εκτός του πολέμου στην Ουκρανία και των καταστρεπτικών για τη Δύση κυρώσεων κατά της Ρωσίας, εισέβαλε στην υφήλιο και ένας περίεργος πληθωρισμός σε συνδυασμό με την άνοδο των επιτοκίων.

Αυτό το συνονθύλευμα ανέτρεψε τις ευμενείς αναδιανεμητικές συνέπειες, των «χρημάτων από ελικόπτερο», που εφαρμόστηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Τα κέρδη, απέκτησαν έτσι περισσότερες της μιας όψεις, που από κοινού επιτίθενται εναντίον της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών.

Συγκεκριμένα, κατά την τρέχουσα πληθωριστική περίοδο, είναι δυνατόν να διακρίνουμε τρία είδη κέρδους, των οποίων οι ανοδικές τάσεις δεν οφείλονται αποκλειστικά στον πληθωρισμό.

Κλασσικά επιχειρηματικά κέρδη

Να αρχίσω από τα κλασσικά κέρδη των επιχειρηματιών, των οποίων η αύξηση σε περιόδους πληθωρισμού είναι αναπόφευκτη. Οφείλεται στον γνωστό «φαύλο κύκλο», που λειτουργεί σε περιόδους αύξησης του γενικού επιπέδου των τιμών. Πρόκειται για το φαινόμενο της καθυστέρησης των αυξήσεων των ονομαστικών μισθών, απέναντι στις αυξήσεις των τιμών, που αναπότρεπτα καταλήγει σε συνεχείς μειώσεις των πραγματικών μισθών (της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών). Η κρατική παρέμβαση, έστω και όταν ειλικρινά το επιδιώκει, δεν διαθέτει μέτρα στη φαρέτρα της, για την αποσόβηση του νομοτελειακού αυτού φαινομένου. Περιττό να προσθέσω ότι και το «καλάθι του νοικοκυριού» ουδόλως αποτελεί λύση. Έχει αποτύχει, οπουδήποτε και αν αυτό εφαρμόστηκε, επειδή κυρίως περιλαμβάνει αγαθά, που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, δεν εμπίπτουν στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Αλλά, και επιπλέον, επειδή είναι δύσκολος αν όχι και αδύνατος ο έλεγχος των τιμών των αγαθών, που μπαίνουν στο καλάθι, καθώς αυτό περιφέρεται σε αμέτρητο αριθμό σούπερ-μάρκετ, και σε πολυάριθμα μικρότερα καταστήματα τροφίμων. Πέρα, ωστόσο, από τις παραπάνω γενικές παρατηρήσεις, η έμπνευση της εισαγωγής αυτού του καλαθιού της νοικοκυράς αποτελεί, δυστυχώς, καθαρό εμπαιγμό, ειδικά στην Ελλάδα, εναντίον των χαμηλόμισθων, προς τους οποίους και κυρίως απευθύνεται. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μελέτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, από τον Απρίλιο του 2022 και μετά, η απώλεια της αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού κυμαίνεται γύρω στο 19%. Και αν ληφθεί υπόψη ότι τα μνημόνια καθιέρωσαν, για την Ελλάδα, ύψος κατώτατου μισθού, που υπολείπεται του επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης, γίνεται αντιληπτό ότι η παρούσα κατάσταση καταδικάζει τους χαμηλόμισθους και τις οικογένειές τους σε φτώχεια και πείνα. Σύμφωνα πάντα με την παραπάνω μελέτη της ΓΣΕΕ, η απώλεια αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών με μηνιαίο εισόδημα χαμηλότερο των 750 ευρώ φθάνει έως και 40%.

Οι θηριώδεις τιμές της ενέργειας Επί των ημερών μας, ωστόσο, η αύξηση του γενικού επιπέδου των τιμών, συνεπεία του πληθωρισμού, δεν αποτελεί τον μοναδικό λόγο επιδείνωσης του τρόπου εισοδηματικής κατανομής. Σε αυτόν θα πρέπει να προστεθεί και η καταιγιστική αύξηση των τιμών της ενέργειας, που οφείλεται στις διακοπές των αλυσίδων εφοδιασμού, συνεπεία του Covid-19, στις αδιανόητα επιπόλαιες αποφάσεις της Δύσης, αλλά και στην ενθάρρυνση της αισχροκέρδειας, που εδώ στην Ελλάδα μας καταδικάζουν να έχουμε τις υψηλότερες τιμές ενέργειας στην Ευρώπη. Η Κυβέρνηση, στον τομέα αυτόν, ευθύνεται για την μη πάταξη της αισχροκέρδειας. Αλλά, ευθύνεται, ακόμη, και για το γεγονός ότι ασπάστηκε με ανεπίτρεπτη ζέση, την παιδαριώδη υπόθεση της Δύσης, ότι δήθεν αυτή έχει το δικαίωμα να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, με απώτερο στόχο την εξαφάνισή της από προσώπου Γης, ενώ η Ρωσία δεν θα αντιδρούσε. Τι να προσθέσει κανείς σε αυτό το φιάσκο, αν όχι την επανάληψη της τόσο θλιβερής διαπίστωσης, που αναφέρεται στο προχωρημένο στάδιο παρακμής της Δύσης, και κυρίως της ΕΕ. Διότι δεν είναι υπερβολική η παραδοχή ότι η ΕΕ αποφάσισε να σφίξει, από μόνη της, το σχοινί της κρεμάλας, γύρω από το λαιμό της. Είναι, εξάλλου, περιττή η υπενθύμιση ότι οι θηριώδεις αυτές τιμές της ενέργειας, παρότι περιορίζονται κάπως από την κρατική επιδότηση, βαρύνουν πολύ περισσότερο τα χαμηλά από όσο τα υψηλότερα εισοδήματα, συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση των ανισοτήτων, που οδηγούν στη φτωχοποίηση και την πείνα, μεγάλες κατηγορίες πολιτών. Υψωση επιτοκίων και τραπεζικά κέρδη Και τέλος, έρχομαι στα κορυφούμενα, για ακόμη μια φορά, κέρδη των ελληνικών τραπεζών, ως συνέπεια της μέχρι τώρα απόφασής τους, να καρπωθούν την αύξηση των επιτοκίων, αλλά να μην την επεκτείνουν και στους καταθέτες τους. Συγκριτικά προκύπτει ότι αυτής της μορφής εκμετάλλευση των Ελλήνων, από τις τράπεζες τους, είναι η υψηλότερη, σε σύγκριση με τις λοιπές ευρωπαϊκές οικονομίες. Ως πιθανή ερμηνεία της αρνητικής αυτής ελληνικής πρωτιάς, του υψηλού δηλαδή δείκτη τραπεζικής εκμετάλλευσης (που ισούται με τη διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο καταναλωτικών δανείων και σε αυτό των προθεσμιακών καταθέσεων) είναι πρώτον η συσσώρευση αποταμίευσης, που υπερβαίνει κατά πολύ και μακροχρονίως τη ζήτηση για επένδυση. Η ανισορροπία αυτή ιδιαίτερα και όταν είναι μακροχρόνια, αποτελεί ισχυρό κριτήριο ανεπαρκούς ανάπτυξης και/ή ύφεσης, το οποίο εξηγούσε τα αρνητικά επιτόκια πριν από την έλευση του πληθωρισμού.

Με τις συνθήκες αυτές, οι τράπεζες δεν έχουν λόγο να καταβάλλουν οποιοδήποτε τίμημα, δηλαδή τόκο, για τα χρήματα που σταθμεύουν σε αυτές, εφόσον παραμένουν στα αζήτητα. Η αποταμίευση μετατρέπεται, έτσι, σε αποθησαύριση. Αυτή, όπως είναι γνωστό δεν αμείβεται, και ταυτόχρονα αποτελεί ισχυρή ένδειξη οικονομικής στασιμότητας, διαψεύδοντας τους συχνούς κυβερνητικούς διθυράμβους, για το πόσο δήθεν καλά πηγαίνει η οικονομία μας. Η ανισορροπία αυτή, μεταξύ αποταμίευσης και επένδυσης θα ενεργούσε, ενδεχομένως, ως ασπίδα προστασίας, εναντίον ενός καλπάζοντος και μεγάλης διάρκειας πληθωρισμού, αν δεν συνυπήρχε με τον πόλεμο της Ουκρανίας, και τις συνέπειές του στην ενέργεια.

Η δεύτερη πιθανή ερμηνεία, σχετικά με την υψηλή αυτή τραπεζική εκμετάλλευση των Ελλήνων αποταμιευτών, είναι η αποχή της Κυβέρνησης, από την λήψη παρεμβατικών μέτρων για τον περιορισμό των κακώς εχόντων στον ιδιωτικό τομέα. Ουσιαστικά, αυτής της μορφής παρεμβάσεις απουσιάζουν από τη χώρα μας, εκτός αν περιλαμβάνονται στις επιταγές της ΕΕ. Αυτό συνέβη, κατά την αντιμετώπιση των δυσμενών συνεπειών της πανδημίας, καθώς και τώρα με τις επιδοτήσεις των τιμών της ενέργειας.

Να προσθέσω, ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων στις τράπεζες αφορούν, πλην εξαιρέσεων, μικρά σχετικώς ποσά, που δεν θα είχαν καλύτερη μεταχείριση από ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη η αποταμίευση υπερβαίνει την επένδυση. Έτσι, δεν υπάρχει ορατός κίνδυνος, προς το παρόν τουλάχιστον, για σημαντικών διαστάσεων έξοδο κεφαλαίων. Η υφεσιακή αυτή εικόνα, που καταρχήν επικρατεί στην ελληνική οικονομία, αλλά σε κάποιο βαθμό και στη λοιπή Ευρώπη, θα μπορούσε να βελτιωθεί, αν στη διαμάχη ανάμεσα στις αυξήσεις των επιτοκίων και στον πληθωρισμό, δεν είχε επικρατήσει, για ακόμη μια φορά (όπως και το 1980), ο πανικός απέναντι στον πληθωρισμό. Σίγουρα, η πορεία κάθε πληθωρισμού δεν είναι προβλέψιμη, και ο φόβος οδηγεί την FED, και τώρα και άλλοτε, στην απόφαση συνεχών αυξήσεων των επιτοκίων, που σκοτώνουν την ανάπτυξη και οδηγούν τον κόσμο σε ύφεση, σε ανεργία και σε έξαρση των ανισοτήτων. Η πολιτική αυτή της FED, πέρα από την αύξηση των επιτοκίων, που όπως ανήγγειλε θα συνεχιστεί, επιδιώκει και αύξηση της ανεργίας, προκειμένου έτσι να αποθαρρυνθούν οι απαιτήσεις των μισθωτών, για αυξήσεις, οι οποίες μέσω του «φαύλου κύκλου» τροφοδοτούν τον πληθωρισμό.

Οι συνέπειες αυτών των επιλογών θα επεκταθούν, φυσικά, και στην Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα. Εκ των υστέρων, υπάρχει, σχεδόν πάντοτε, έντονη κριτική αυτής της πολιτικής ανόδου των επιτοκίων, την οποίαν ωστόσο ακολούθησαν, ήδη, όλες οι δυτικές οικονομίες, με μοναδική εξαίρεση την Ιαπωνία, που επέλεξε την ανάπτυξη, μέσω ανοχής του πληθωρισμού. Το τίμημα αυτής της επιλογής της, μέχρι σήμερα, είναι η σημαντική υποτίμηση της εξωτερικής αξίας του νομίσματος της.

Οι ΗΠΑ, αντιθέτως, αποκομίζουν σημαντικά κέρδη από την ύψωση των επιτοκίων. Τις αυξήσεις αυτές ακολούθησε αθρόα είσοδος κεφαλαίων, που ενίσχυσε σημαντικά την εξωτερική αξία του δολαρίου, αλλά και το βαθμό ισχύος της στην παγκόσμια σκηνή. Χάρη σε αυτήν η Αμερική εξάγει ακριβά και εισάγει φθηνά, χωρίς να φοβάται αρνητικές ελαστικότητες ζήτησης, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο τμήμα των εξαγωγών της απαρτίζεται από αγαθά πρώτης ανάγκης.

Ταυτόχρονα, όμως, οι επιλογές αυτές της Αμερικής δημιουργούν ανυπέρβλητα προβλήματα στον υπόλοιπο κόσμο, και πρωταρχικά στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες αδυνατούν να πληρώσουν τις υψηλές τιμές των εισαγομένων αγαθών από την Αμερική και αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας. Επιπλέον, η αύξηση των επιτοκίων οδηγεί το 60% των χρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών, σε αδυναμία αντιμετώπισης των δανειακών τους υποχρεώσεων. Αλλά και η Ευρώπη, παρότι αναγκάστηκε να ακολουθήσει την Αμερική στην άνοδο των επιτοκίων, υφίσταται τις δυσμενείς συνέπειες μιας ανερχόμενης ύφεσης και κατηγορεί την Αμερική για έλλειψη ενότητας και συνοχής. Να μην προσθέτω, εδώ, και τη δεινή κατάσταση της χώρας μας, που ήδη αντιμετωπίζει την τραγωδία των spreads. Ο σημαντικός αριθμός παραγόντων, που συμμετέχουν και εμπλέκονται μεταξύ τους, τα πολυάριθμα και αντιμαχόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, που δεν είναι ξεκάθαρα, αλλά περιβάλλονται από πυκνό πέπλο υποκρισίας, αλλά πάνω από όλα, η αβυσσαλέα υποτέλειά μας, που αδίστακτα περνά τα όποια δυτικά συμφέροντα επάνω από τα εθνικά μας, αφήνουν αβίαστα τις προβλέψεις να σκιαγραφούν τα χειρότερα για την πατρίδα μας. Επείγουσα η αφύπνισή μας.

The post Πληθωρισμός, πόλεμος, κυρώσεις και άνοδος των επιτοκίων γεννούν φτώχεια first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Ουδαμού υπάρχει έστω και υποψία σχεδίου, που να σέβεται τις προτεραιότητες για την ανάκαμψη της οικονομίας, απολύτως απαραίτητου για την αντιμετώπιση της μακροχρόνιας περιόδου χειμέριας νάρκης και αποσυντονισμού. Αντιθέτως, πρόκειται για μέτρα αποσπασματικά, χωρίς συνοχή, χωρίς προσπάθεια αντιμετώπισης της αποσύνθεσης της οικονομίας εξαιτίας των Μνημονίων, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι ιδιομορφίες της, χωρίς χρονολογική διάταξη των μέτρων και χωρίς πρόνοια για την επίτευξη οριζόντιων και κάθετων πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων τους.

Είναι, συνεπώς, σίγουρο ότι οδεύουμε προς το κενό, διότι παραβλέπεται το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία διαφέρει έτη φωτός από άλλες του Δυτικού Κόσμου, που δεν υπέστησαν Μνημόνια. Στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας είναι απαραίτητο να συγκολληθούν οι συντριμμένες βάσεις της, ώστε να επανακτήσει την ομαλή συμμετοχή των τριών βασικών τομέων παραγωγής και να παύσει να εξαρτάται σε επικίνδυνο βαθμό από τον τουρισμό.

Με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις, ο ενθουσιασμός του κ. Μητσοτάκη, αλλά και η αισιοδοξία των συντακτών του προσχεδίου προϋπολογισμού 2023, είναι δύσκολο να κατανοηθούν. Ενδεικτικά θα εστιάσω σε ορισμένα σημεία της πρωθυπουργικής ομιλίας, που διαφαίνονται και μέσα από τις γραμμές του προσχεδίου προϋπολογισμού. Αρχίζω, λοιπόν, με την αναφορά στους ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας μας, που υλοποιήθηκαν ήδη, ή που προβλέπονται, για να υπενθυμίσω το αυταπόδεικτο: Πρόκειται απλώς για σταδιακή και αργόρρυθμη επαναφορά των αντίστοιχων ρυθμών, που απωλέστηκαν εξαιτίας των θεομηνιών που έπληξαν τον τόπο. Συνεπώς, δεν πρόκειται για κατά κυριολεξία “ανάπτυξη”.

Που οφείλεται η “ανάπτυξη”

Οι σχετικά υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης δικαιολογούνται από το χαμηλό σημείο εκκίνησης της οικονομίας. Οφείλουμε να μη λησμονούμε ότι εξαιτίας των Μνημονίων, το ΑΕΠ μας μειώθηκε κατά 25% (ποσοστό που δεν καταγράφεται ούτε σε περιπτώσεις σύρραξης και εχθρικής κατοχής). Επίσης, ότι η πανδημία πρόσθεσε άλλες 10 περίπου αρνητικές μονάδες. Συνεπώς, είμαστε ακόμη πολύ μακριά για να μπορούμε να μιλήσουμε, κατά κυριολεξία, για ανάπτυξη.

Ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε σε «συρροή ξένων επενδύσεων», παραθέτοντας και αριθμούς, που κατά κάποιο τρόπο υπάρχουν και στο προσχέδιο προϋπολογισμού. Απαιτείται θάρρος για να αγγίξει κανείς αυτό το ακανθώδες θέμα των επενδύσεων και θα το εξέφραζα με το “δεν μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου”. Και τούτο, επειδή μετά τα Μνημόνια, είναι δυσδιάκριτες οι επενδύσεις που δεν αφορούν ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας.

Εξυπακούεται ότι το ξεπούλημα δεν αποτελεί επένδυση. Δυστυχώς, από την λαίλαπα ξεπουλήματος, δεν διασώθηκαν ούτε υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, των οποίων η πώληση, για ευνόητους λόγους, απαγορεύεται. Ωστόσο, αψηφώντας κάθε όριο, πρόσφατα πουλήθηκε και το νερό! Εκφράζω τις εύλογες ανησυχίες μου για ότι φαίνεται ήδη να προλειαίνεται στο χώρο της υγείας και της παιδείας, που οδεύουν προς ιδιωτικοποίηση με διάφορα σχήματα και βαθμούς. Οι κούρσες των ιδιωτικοποιήσεων, όπως και του ξεπουλήματος, βρίσκονται στον ίδιο αστερισμό της άκρατης φιλελεύθερης θεώρησης.

Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε με ικανοποίηση στην αύξηση των εξαγωγών το 2022, κατά 30% περίπου σε σχέση με πέρυσι. Παρέλειψε να προσθέσει, όμως, ότι η αύξηση των εισαγωγών φέτος σε σχέση με πέρυσι εμφανίζει αύξηση 50%, που μαρτυρεί υστέρηση του απαραίτητου βαθμού αυτάρκειας.

Τί ισχύει με το τέλος της εποπτείας

Και στα δύο κείμενα αναφέρεται ως επιτυχία το τέλος της ενισχυμένης οικονομικής εποπτείας μετά 12 έτη….διότι δήθεν αποκτούμε αυτονομία. Πρόκειται για σφάλμα, δεδομένου ότι η παράταση ελέγχων από τρεις σε έξι ή και περισσότερους μήνες, ουδόλως, καταργεί την ανειλημμένη υποχρέωση της Ελλάδας, να υποβάλλεται σε οικονομικό έλεγχο μέχρι την αποπληρωμή του 85% του χρέους της, αλλά και να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, χωρίς την άδεια των δανειστών. Αναφέρθηκε στην ομιλία, ότι «κερδίσαμε μια χαμένη τετραετία» και ότι βαδίζουμε σε «σχεδιασμό ελπιδοφόρας δεκαετίας». Αμφότερα είναι χωρίς διευκρίνηση και συνεπώς κενά περιεχομένου.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε, ακόμη, ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Αλλά, πως μπορεί κανείς να το υποστηρίξει, όταν το 90% περίπου των Ελλήνων έχουν σαφώς και κατ’ επανάληψη εκφραστεί εναντίον της αποστολής πολεμικού υλικού στην Ουκρανία; Κι όταν ακόμη αντιμετωπίζουμε θανάσιμο κίνδυνο, εξαιτίας της πρόσφατης δήλωσης Μητσοτάκη ότι «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία»;

Επιπλέον, χωρίς δικαιολογία, λόγω της πάγιας επιθυμίας να είμαστε αρεστοί στη Δύση, καταργήσαμε την παραγωγή λιγνίτη, που θα μας εξασφάλιζε φθηνή ενέργεια, στον δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Συμπερασματικά, η πρωθυπουργική ομιλία στη ΔΕΘ Θεσσαλονίκης, αλλά και το κείμενο του προσχεδίου προϋπολογισμού αναδεικνύουν ελάχιστα επιτεύγματα ή ελπιδοφόρες εξελίξεις. Αντιθέτως, βρίθουν ουτοπιών και επικίνδυνων αποφάσεων.

Το καθεστωτικό πλαίσιο της υποτέλειας

Στο πρόσφατο παρελθόν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ διεξοδικά με το μέγα ελληνικό πρόβλημα της τυφλής υπακοής μας στις επιταγές των εταίρων/συμμάχων, έστω και όταν ήταν εμφανές ότι έτσι καταστρεφόμαστε. Επισημαίνω τα σημεία της πρωθυπουργικής ομιλίας, που άπτονται αυτής της αρρωστημένης κατάστασης.

Στο πλαίσιο του απολογισμού του, ο κ. Μητσοτάκης παραδέχεται αστοχίες, Θα διόρθωνα, ότι δεν πρόκειται –εκτός εξαιρέσεων– για αστοχίες, αλλά για τον αποκλεισμό άλλων λύσεων, εκτός αυτών που εκπορεύονται από ΕΕ και ΗΠΑ, έστω και αν βαίνουν εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων. Το πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης για την Ελλάδα, με τις επιλογές του –είναι σε σημαντικό βαθμό άσχετες με τις πραγματικές προτεραιότητες ή και αντίθετες με αυτές– αποτελεί μια από τις πολλές αποδείξεις τού γιατί δεν ορθοποδούμε (βλ. σχετικά άρθρα μου στο “Newsbreak” και στο Slpress.gr.

Η επιλογή μας να εθελοτυφλούμε αποκαλύπτεται στο πρωθυπουργικό ρηθέν: «Δεν πρέπει επίσης να επιτρέψουμε η αγανάκτηση να γίνει τυφλή, αναζητώντας εσωτερικές ευθύνες για εξωγενείς επιθέσεις. Ο λογαριασμός της ακρίβειας πρέπει να επιστραφεί σ’ αυτόν που την προκαλεί, στον κ. Πούτιν. Και η απάντησή μας πρέπει να είναι ώριμη και δημοκρατική». Θέλω να πιστεύω ότι ουδείς στοχοποιείται σαν “φιλορώσος”, υποστηρίζοντας το αυταπόδεικτο. Δηλαδή, ότι ανεξαρτήτως του πόσο κακός είναι ο Πούτιν, είναι αδιανόητα αφελής η απαίτηση της Δύσης η Ρωσία να παραμείνει αδρανής απέναντι στις σκληρές κυρώσεις εναντίον της, που συνοδεύονται από την πρόθεση εξόντωσής της.

Ήταν αναμενόμενο σε συνθήκες οικονομικού πολέμου, η Ρωσία να χρησιμοποιήσει το ισχυρότερο όπλο της, να κλείσει τη στρόφιγγα, οδηγώντας την Ευρώπη σε απόγνωση και καταστροφή. Ίσως θα ήταν προτιμότερο να αποφεύγονται παραπομπές στη δημοκρατία μας, μετά τη διεθνή κατρακύλα της Ελλάδας στη σχετική λίστα του βαθμού ελευθερίας του Τύπου, αλλά και μετά το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων.

Τί δεν περιλαμβάνει η πρωθυπουργική δήλωση

Τελειώνω με την εδώ και καιρό αδιάλειπτη κλιμάκωση των τουρκικών απειλών και τελευταίως ξεκάθαρων εδαφικών διεκδικήσεων. Το πως απαντάμε συνοψίζεται στη σχετική ρήση του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, που συνοδεύεται πάγια και από τη δήλωσή του ότι δεν έχει αντίρρηση να (ξανα)συναντήσει τον υβριστή του Έθνους μας: «Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεών μας. Η ακμαία οικονομία μας. Οι διεθνείς συμμαχίες μας, αλλά και η προσήλωσή μας στο Διεθνές Δίκαιο. Κυρίως, όμως, η ενότητα του λαού μας. Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι γείτονες τα ανιστόρητα πυροτεχνήματα προς εσωτερική κατανάλωση. Ούτε μας φοβίζουν, ούτε μας πτοούν».

Η πρωθυπουργική δήλωση δεν περιλαμβάνει, δυστυχώς, αλήθειες, διότι ούτε ακμαία οικονομία έχουμε, ούτε διεθνείς συμμαχίες διαθέτουμε, αν εξαιρέσουμε τους Γάλλους. Το κυριότερο είναι ότι η δήλωση δεν έχει αποδέκτη. Δεν μας υπολογίζουν στο διεθνές πεδίο, εκτός αν χρειάζονται κάτι από εμάς. Κι αυτό ουδόλως οφείλεται στο μικρό μας μέγεθος ή ακόμη και στην οικονομική δυσπραγία μας. Αντιθέτως, αυτό εξηγείται από τη δική μας υποτελή συμπεριφορά, που επιβαρύνθηκε στο έπακρον, με την αποδοχή των Μνημονίων και μάλιστα χωρίς αντίδραση. Και τούτο, παρότι, από την αρχή, ήταν διαφανής η επιδίωξη των ευρωπαϊκών τραπεζών, που κινδύνευαν επειδή είχαν ελληνικά χαρτιά, να διασωθούν μέσω της καταστροφής μας.

Οι λεονταρισμοί, σαφώς, δεν βοηθούν, καθώς οι Τούρκοι έχουν αποδείξει ότι τελικώς πράττουν όσα λένε. Η συνεχής επίκληση του Διεθνούς Δικαίου σίγουρα δεν μας προστατεύει, δεδομένου ότι όχι μόνον οι Τούρκοι, αλλά και Δυτικοί το έχουν προ πολλού γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Διαφορετικά, η Κύπρος δεν θα ήταν, επί δεκαετίες, όπως είναι. Συμμάχους, με την κυριολεξία του όρου, δυστυχώς δεν διαθέτουμε. Και επειδή είναι πολύ επικίνδυνο να εθελοτυφλούμε, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η Τουρκία διαθέτει συμμάχους.

Η μοναδική μας διέξοδος, εκτός αν αλλάξει η κατεύθυνση των διεθνών ανέμων, φαίνεται να είναι η εστίασή μας σε καθημερινό σφυροκόπημα της διεθνούς κοινότητας, με αποκαλύψεις του τι μας συμβαίνει, όχι μόνον από τους Τούρκους, αλλά και από τους “εταίρους”. Απαιτείται μία επικοινωνιακή εκστρατεία στο σύνολο των διεθνών ΜΜΕ με αδιάσειστα στοιχεία και με διακριτική προσπάθεια να αποκαλυφθεί η διεθνής υποκρισία. Μέθοδος δύσκολη, που χρειάζεται υψηλού βαθμού δημοσιογραφικές/επιστημονικές ικανότητες, σημαντικά κεφάλαια, και που εκ των προτέρων δεν διασφαλίζει θετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, ο “πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται” και πιθανότατα σώζεται.

The post Ποια είναι η αλήθεια για την ανάπτυξη που “πουλάει” το Μαξίμου first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το διαρκές αυτό δράμα της πατρίδας μας αναζωπυρώνεται τώρα εξαιτίας των κυβερνητικών εξαγγελιών, περί του δήθεν τέλους της εποπτείας της οικονομίας μας, ενώ όπως είναι γνωστό αυτή θα διαρκέσει μέχρις ότου πληρωθεί το 75% του χρέους μας. Η  αποπληρωμή φάνταζε ως μακρινό όνειρο μέχρι τώρα, αλλά με την αύξηση των επιτοκίων, την αναβίωση των spreads και τη φτωχοποίηση ολοένα μεγαλύτερου τμήματος του λαού,  φαίνεται ήδη εξωπραγματική.

Η  είδηση  περί ελάφρυνσης της εποπτείας της οικονομίας μας συμπληρώνεται  και από μία πρόσθετη. Η δεύτερη αυτή  αναφέρεται στη  δυνατότητα  να μας δώσουν ένα  δώρο αξίας 5.4 δισεκατομμυρίων ευρώ, με την προϋπόθεση  ότι θα  συμμορφωθούμε με  τις 22 σε  αριθμό απαιτήσεις των δανειστών.  Οι απαιτήσεις αυτές, που οι αρμόδιοι μας προετοιμάζουν  ότι είναι δύσκολα εφαρμόσιμες, αφορούν κυρίως σε περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά, σε  οικονομία, όπου έχει ξεπουληθεί ακόμη και το νερό, εύλογα τίθεται το ερώτημα  τι άλλο    μπορεί ακόμη να επιθυμούν  οι δανειστές, προκειμένου  να μας δώσουν ως αντάλλαγμα σε εμάς τους ιθαγενείς «καθρεφτάκια»;

Οι ιδιωτικοποιήσεις, στην Ελλάδα, έχουν προ πολλού ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή, πέρα από την οποία  ανατρέπεται  η  ισορροπία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, και τίποτε  πια δεν προχωρεί. Και βέβαια  οι κίνδυνοι της οικονομικής αυτής ανισορροπίας είναι πολύ μεγαλύτεροι όταν, όπως δυστυχώς συμβαίνει στην περίπτωσή μας, το ξεπούλημα  της δημόσιας περιουσίας διοχετεύεται στην κυριότητα αλλοδαπών.

Ωστόσο, το  τι ακριβώς, και σε ποια έκταση ξεπουλιέται αδιάκοπα και με ολοένα και πιο επιταχυνόμενους ρυθμούς, η δημόσια περιουσία μας αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό. Η τακτική που ακολουθείται είναι αυτή της απόλυτης συσκότισης, προφανώς για   να αποφεύγονται οι   αντιδράσεις. Αλλά, και όταν κάτι ξεφεύγει,  οπότε και δικαιολογημένα προκαλεί λαϊκό ξεσηκωμό,  αλλά και όταν κατορθώσει να   φτάσει στις δικαστικές αίθουσες και να επιτύχει  έκδοση απαγορευτικής απόφασης του ξεπουλήματος, ακόμη και τότε ουδέν πρόβλημα.   Απλώς, δεν εκτελούνται  οι σχετικές δικαστικές αποφάσεις, διότι προφανώς, η ισχύς των δανειστών της Ελλάδας είναι υπεράνω των πάντων.

Μετά το ανοσιούργημα της πώλησης του νερού, όσο μπορεί κανείς να αντιληφθεί από πληθώρα ανησυχητικών ενδείξεων, αλλά όχι  και αποδείξεων,  είναι τώρα η σειρά κατεδάφισης του συστήματος της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας.

Οι δικοί μας  αρμόδιοι, από το 2010 και μέχρι σήμερα, απλώς, εκτελούν εντολές και  αναμένουν δωράκια, όπως αυτό των 5.4 δισεκατομμυρίων ευρώ, για να τα ανακοινώσουν περιχαρείς στον ελληνικό λαό. Δεν μου αρέσει  να δραματοποιώ  καταστάσεις, αλλά και πως να αποφύγω τον παραλληλισμό αυτών που συμβαίνουν στην πατρίδα μας,  με την πώληση οργάνων από δυστυχείς ανθρώπους, που έτσι ελπίζουν να διατηρηθούν λίγο περισσότερο στη ζωή;

Είναι ξεκάθαρο ότι η ελληνική οικονομία, ακόμη και αν πληρώσει  μετά από πολλές δεκαετίες το χρέος της, θα της είναι αδύνατον  να ορθοποδήσει αν δεν επιδοθεί σε  αναπτυξιακή διαδικασία από την αρχή. Κάτι, που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να αντιληφθούν, όσοι ενθουσιάζονται με τους αριθμούς της δήθεν ανάπτυξης.

Οπωσδήποτε, το ερώτημα παραμένει  αναπάντητο για  το ποιοι, τελικά, φέρουν βαρύτερες ευθύνες απέναντι στον ελληνικό λαό: αυτοί που υπέγραψαν τα εγκληματικά μνημόνια ή αυτοί που εκτελούν αδίστακτα  τις επιταγές  τους, μεταβάλλοντας την οικονομία σε ΖΟΜΒΙΕ;

The post Οι δανειστές μετατρέπουν την οικονομία σε ζόμπι first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Ως εισαγωγή θα πρέπει, πριν από όλα, να αναγνωριστεί ότι η πρωθυπουργία του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη κλήθηκε να αντιμετωπίσει σειρά από πρωτόγνωρες κρίσεις, που σίγουρα απέκλειαν τη δυνατότητα λήψης αποφάσεων και δράσεων, σε περιβάλλον ηρεμίας. Συνεπώς, εύλογα μπορεί να υποστηριχθεί, ότι τα αποτελέσματα των προσπαθειών του κ. Μητσοτάκη θα ήταν πιθανόν λιγότερο απογοητευτικά, χωρίς την πανδημία, χωρίς τον πόλεμο της Ουκρανίας, χωρίς την εισβολή του πληθωρισμού, αλλά και χωρίς τα άλυτα προβλήματα που δημιουργεί η ενεργειακή κρίση.

Για τους λόγους αυτούς θεώρησα ότι η κριτική ματιά στην πρωθυπουργική ομιλία, θα ήταν ορθότερο να εστιαστεί στις μακροχρόνιες βλέψεις, όπως αυτές διαφαίνονται στα επί μέρους σημεία της ομιλίας του κ. Μητσοτάκη, καθώς και στο καθεστωτικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο τοποθετείται η πορεία της χώρας μας, και λιγότερο, στην αξιολόγηση των έργων.

Ι. Η έλλειψη πυξίδας στην πορεία της ελληνικής οικονομίας.

Θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι στην εξεταζόμενη περίοδο ανιχνεύονται κάποιες σωστές προθέσεις/αποφάσεις, που είτε είχαν τον χρόνο να υλοποιηθούν, είτε έθεσαν θεμέλια για το μέλλον. Ανάμεσα και σε άλλα, αναφέρομαι στη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των επιχειρήσεων (παρότι κινδυνεύει να καταστήσει ακόμη ανισότερη της ισχύουσας, την κατανομή του συνολικού φορολογικού βάρους), τη μείωση του ΕΝΦΙΑ, την προσπάθεια διατήρησης θέσεων εργασίας στο διάστημα της πανδημίας (της οποίας, ωστόσο, ο βαθμός επιτυχίας είναι απροσδιόριστος), στον περιορισμό των διακρίσεων εναντίον της γυναικείας εργασίας (που, μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τις ενδείξεις, είναι μόνο θεωρητικός), στη μείωση του χρόνου αναμονής για τη λήψη της σύνταξης, στην προετοιμασία του ψηφιακού κράτους (που, ωστόσο θα όφειλε να υπαχθεί στο νόμο των προτεραιοτήτων της οικονομίας μας) στην απόφαση ενίσχυσης της στρατιωτικής ισχύος της χώρας κ.ά Ωστόσο, αλγεινή εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι το σύνολο αυτών των καταρχήν θετικών στοιχείων για την οικονομία εμφανίζεται ως συνονθύλευμα «λίθων, πλίνθων, ξύλων και κεράμων ατάκτως ριμμένων».

Ουδαμού διακρίνεται η ύπαρξη σχεδίου, που να σέβεται τις προτεραιότητες για την ανάκαμψη της οικονομίας, απολύτως απαραίτητου καθώς αυτή διανύει μακροχρόνια περίοδο χειμερίας νάρκης και πλήρη αποσυντονισμό. Πρόκειται για μέτρα αποσπασματικά, χωρίς συνοχή, χωρίς σύνδεση αναμεταξύ τους, χωρίς προσπάθεια αντιμετώπισης της αποσύνθεσης της οικονομίας μας, εξαιτίας των Μνημονίων, χωρίς λήψη υπόψη των ιδιομορφιών της, χωρίς χρονολογική διάταξη των εκάστοτε υιοθετούμενων μέτρων, και χωρίς πρόνοια για την επίτευξη οριζόντιων και κάθετων πολλαπλασιαστικών αποτελεσμάτων τους. Είναι, συνεπώς, σίγουρο ότι οδεύουμε προς το απόλυτο κενό.

Και τούτο, διότι η ελληνική οικονομία διαφέρει έτη φωτός από οποιαδήποτε άλλη του δυτικού συνασπισμού, που δεν υπέστη τις καταστρεπτικές συνέπειες των Μνημονίων. Στην περίπτωσή της δικής μας οικονομίας είναι απαραίτητο να συγκολληθούν οι συντριμμένες βάσεις της, ώστε να επανακτήσει την ομαλή συμμετοχή και λειτουργία των τριών βασικών τομέων παραγωγής, και να παύσει να εξαρτάται σε τόσο επικίνδυνο βαθμό από την τουριστική δραστηριότητα. Με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις, ο ενθουσιασμός του κ. Μητσοτάκη, που διαπερνά ολόκληρη την ομιλία του, είναι δύσκολο να γίνει κατανοητός. Ενδεικτικά θα επικεντρωθώ σε ορισμένα σημεία της πρωθυπουργικής ομιλίας.

Να αρχίσω, λοιπόν, με την πρωθυπουργική ικανοποίηση για τη δήθεν ανάπτυξη υψηλών ρυθμών στη χώρα μας, και να υπενθυμίσω το αυταπόδεικτο, ότι πρόκειται, δυστυχώς, για σταδιακή επαναφορά των αντίστοιχων ρυθμών, που απωλέστηκαν εξαιτίας των θεομηνιών, που έπληξαν τον τόπο. Και συνεπώς δεν πρόκειται για κατά κυριολεξία «ανάπτυξη», ενώ επιπλέον οι υψηλοί ρυθμοί δικαιολογούνται από το χαμηλό σημείο εκκίνησης της οικονομίας μας. Στην ταλαίπωρη πατρίδα μας οφείλουμε να μη λησμονούμε ότι, εξαιτίας των απαράδεκτων όρων των Μνημονίων, το ΑΕΠ μας μειώθηκε κατά 25% (ποσοστό που δεν καταγράφεται ούτε σε περιπτώσεις σύρραξης και εχθρικής κατοχής), και ότι η πανδημία πρόσθεσε άλλες 10 περίπου αρνητικές μονάδες.

Συνεπώς, είμαστε ακόμη πολύ μακριά από τη στιγμή που θα μπορούμε να μιλήσουμε, με σοβαρότητα, για ανάπτυξη στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε σε μια «συρροή ξένων επενδύσεων», στην Ελλάδα παραθέτοντας και αριθμούς. Περιττό να σημειωθεί ότι ο παραλληλισμός με τα ποσά που δαπανήθηκαν στους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν ατυχής, δεδομένου ότι η άκρατη σπατάλη στη διάρκειά τους, προετοίμασε την εισβολή των Μνημονίων. Συνεχίζοντας να παρατηρήσω, ότι απαιτείται θάρρος, για να αγγίξει κανείς αυτό το ακανθώδες θέμα των επενδύσεων, και θα το εξέφραζα με το ρητό πως «δεν μιλούν για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου». Και τούτο, επειδή, όπως είναι γνωστό, μετά την επέλαση των Μνημονίων οι επενδύσεις, που δεν αφορούν ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας είναι δυσδιάκριτες.

Εξυπακούεται αυτό το ξεπούλημα δεν αποτελεί επένδυση.

Δυστυχώς στην Ελλάδα, από αυτή την λαίλαπα του αλύπητου ξεπουλήματος, δεν διασώθηκαν ούτε υπηρεσίες κοινής ωφέλειας, των οποίων η πώληση, για ευνόητους λόγους, απαγορεύεται δια ροπάλου. Ωστόσο, αψηφώντας κάθε όριο στο χώρο αυτό, πρόσφατα πουλήθηκε και το νερό. Να επεκτείνω εδώ την κριτική μου ματιά και στις, όπως πιστεύω, εύλογες ανησυχίες μου για ότι φαίνεται ήδη να προλειαίνεται, σχετικά, στο χώρο της υγείας και της παιδείας, που οδεύουν προς διάφορα σχήματα και βαθμούς ιδιωτικοποίησης. Περιττό να υπογραμμίσω ότι οι κούρσες των ιδιωτικοποιήσεων, όπως και του ξεπουλήματος, βρίσκονται στον ίδιο αστερισμό, αυτόν της άκρατης φιλελεύθερης θεώρησης.

Ο κ. Πρωθυπουργός αναφέρθηκε, επίσης, με ικανοποίηση στην αύξηση των εξαγωγών μας το 2022, κατά 30% περίπου σε σχέση με πέρυσι, αλλά παρέλειψε να προσθέσει ότι η αύξηση των εισαγωγών μας, φέτος, σε σχέση με πέρυσι εμφανίζει αύξηση 50%, που μαρτυρεί υστέρηση του απαραίτητου βαθμού αυτάρκειας. Ανάμεσα στις πολλές εξαγγελίες του κ. Μητσοτάκη, για τα πεπραγμένα της πρωθυπουργικής του θητείας αναφέρθηκε ως επιτυχία και «το τέλος της ενισχυμένης οικονομικής εποπτείας μετά 12 έτη….και αποκτήσαμε αυτονομία». Και εδώ, βέβαια, πρόκειται για καθαρό σφάλμα, που όφειλε να επισημανθεί από τους συμβούλους του, δεδομένου ότι η παράταση ελέγχων από 3 σε 6 μήνες, ουδόλως, καταργεί την παγίως ανειλημμένη υποχρέωση της Ελλάδας, να υποβάλλεται σε οικονομικό έλεγχο μέχρι την αποπληρωμή του 85% του χρέους της, αλλά και να μην αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, χωρίς την άδεια των δανειστών.

Ο Πρωθυπουργός ανέφερε ακόμη, στην ομιλία του, ότι «κερδίσαμε μια χαμένη τετραετία» και, επίσης, ότι βαδίζουμε σε «σχεδιασμό ελπιδοφόρας δεκαετίας», χωρίς να προσδιορίζει το περιεχόμενο αυτού του χρονικού κέρδους ή του ελπιδοφόρου δεκαετούς σχεδιασμού. Αμφότερα είναι χωρίς διευκρίνηση, και συνεπώς κενά περιεχομένου. Ο πρωθυπουργός υποστηρίζει, ακόμη, ότι η χώρα μας βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αλλά, πως μπορεί κανείς να υποστηρίξει αυτή την άποψη, όταν το 90% περίπου των Ελλήνων έχουν σαφώς και κατ’ επανάληψη εκφραστεί εναντίον της αποστολής πολεμικού υλικού στην Ουκρανία; Και όταν ακόμη αντιμετωπίζουμε θανάσιμο κίνδυνο, εξαιτίας της πρόσφατης δήλωσης του κ. Μητσοτάκη ότι «είμαστε σε πόλεμο με τη Ρωσία»; Αλλά και όταν, επιπλέον, χωρίς δικαιολογία, εκτός της πάγιας επιθυμίας να «είμαστε αρεστοί στη Δύση και στην Ευρώπη», καταργήσαμε την παραγωγή λιγνίτη, που θα μας εξασφάλιζε φθηνή ενέργεια, στον δύσκολο χειμώνα που έρχεται; Συμπερασματικά, η πρωθυπουργική ομιλία στη ΔΕΘ Θεσσαλονίκης ανέδειξε ελάχιστα επιτεύγματα, πλήθος ουτοπίες, αλλά και τη λήψη επικίνδυνων αποφάσεων, που απειλούν παντοιοτρόπως την επιβίωσή της πατρίδας μας.

ΙΙ.Το καθεστωτικό πλαίσιο της υποτέλειας

Στο πρόσφατο παρελθόν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ συχνά και διεξοδικώς, με το μέγα αυτό ελληνικό πρόβλημα της τυφλής υπακοής μας στις επιταγές των εταίρων/συμμάχων και στην άκριτη ισοπέδωσή της χώρας μας σε αυτές, έστω και όταν είναι εμφανές ότι έτσι καταστρεφόμαστε. Θα περιοριστώ εδώ στην επισήμανση των σημείων της πρωθυπουργικής ομιλίας, που άπτονται αυτής της αρρωστημένης κατάστασης. Στο πλαίσιο της απολογιστικής του ομιλίας ο κ. Μητσοτάκης παραδέχεται αστοχίες, Θα διόρθωνα, ότι δεν πρόκειται, εκτός εξαιρέσεων, για αστοχίες, αλλά για τον αποκλεισμό άλλων λύσεων, εκτός αυτών που εκπορεύονται από την ΕΕ ή και τις ΗΠΑ, έστω και αν βαίνουν εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων. Το πρόγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης, για την Ελλάδα, με τις επιλογές του, που είναι σε σημαντικό βαθμό άσχετες με τις προτεραιότητες μας ή και αντίθετες με αυτές, αποτελεί μια από τις πολλές αποδείξεις τού γιατί δεν ορθοποδούμε (βλ. σχετικά άρθρα μου «Newsbreak» στις 08.02.2022 και «Slpress» στις 21.02.2022).

Μια από τις πολλές επιλογές μας να εθελοτυφλούμε αποκαλύπτεται μέσα από το πρωθυπουργικό ρηθέν που ακολουθεί: «Δεν πρέπει επίσης να επιτρέψουμε η αγανάκτηση να γίνει τυφλή, αναζητώντας εσωτερικές ευθύνες για εξωγενείς επιθέσεις. Ο λογαριασμός της ακρίβειας πρέπει να επιστραφεί σ’ αυτόν που την προκαλεί, στον κ. Putin. Και η απάντησή μας πρέπει να είναι ώριμη και δημοκρατική». Θέλω να πιστεύω ότι ουδείς στοχοποιείται ως «φιλορώσος», υποστηρίζοντας το αυταπόδεικτο. Δηλαδή ότι, ανεξαρτήτως του πόσο κακός είναι ο κ. Πούτιν, είναι ωστόσο αδιανόητα αφελής η απαίτηση της Δύσης ότι όφειλε να παραμείνει αδρανής απέναντι στις σκληρές κυρώσεις εναντίον του, που συνοδεύονταν και από την πρόθεση εξόντωσης της Ρωσίας. Και να μη χρησιμοποιήσει, δηλαδή, το ισχυρότατο όπλο, που διαθέτει, αυτό του κλεισίματος της στρόφιγγας για την ενέργεια, οδηγώντας την Ευρώπη σε απόγνωση και καταστροφή. Θα πρόσθετα, ακόμη, ότι ίσως θα ήταν προτιμότερο να αποφεύγονται παραπομπές στη δημοκρατία μας, μετά τη διεθνή κατρακύλα της θέσης μας στη σχετική λίστα του βαθμού ελευθερίας του Τύπου, αλλά βέβαια και μετά το πολυεπίπεδο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων.

Και τελειώνω με αναφορά στην, εδώ και καιρό, αδιάλειπτη κλιμάκωση των τουρκικών υπερπτήσεων, ψευδών κατηγοριών, ύβρεων, απειλών και τελευταίως ξεκάθαρων διεκδικήσεων τμημάτων της εδαφικής μας κυριαρχίας. Το πως απαντούμε σε αυτές τις τουρκικές προκλήσεις συνοψίζεται στη σχετική ρήση του κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, που συνοδεύεται πάγια και από τη δήλωσή του ότι ο ίδιος δεν έχει αντίρρηση να (ξανα) συναντήσει τον υβριστή του Έθνους μας: «Η ενίσχυση των Ένοπλων Δυνάμεών μας. Η ακμαία οικονομία μας. Οι διεθνείς συμμαχίες μας, αλλά και η προσήλωσή μας στο Διεθνές Δίκαιο. Κυρίως, όμως, η ενότητα του λαού μας.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, οι γείτονες τα ανιστόρητα πυροτεχνήματα προς εσωτερική κατανάλωση. Ούτε μας φοβίζουν, ούτε μας πτοούν». Εκτός του ότι η παραπάνω πρωθυπουργική δήλωση δεν περιλαμβάνει, δυστυχώς, αλήθειες, διότι ούτε ακμαία οικονομία έχουμε, ούτε διεθνείς συμμαχίες διαθέτουμε, αν εξαιρέσουμε τους φίλους Γάλλους, αλλά ούτε ενωμένοι είμαστε, επιπλέον αυτή δεν έχει και αποδέκτη. Το εθνικό μας δράμα είναι ότι δεν μας υπολογίζουν στο διεθνές πεδίο, εκτός αν χρειάζονται κάτι από εμάς. Και αυτό ουδόλως οφείλεται στο μικρό μας μέγεθος ή ακόμη και στη φτώχεια του λαού μας. Αντιθέτως, αυτό εξηγείται, θα έλεγα σχεδόν αποκλειστικά, από τη δική μας απαράδεκτα υποτελή συμπεριφορά, που επιβαρύνθηκε στο έπακρον, με την αποδοχή του εγκληματικού περιεχομένου των Μνημονίων, από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις μας, των τελευταίων 12 ετών, και μάλιστα χωρίς αντίδραση. Και τούτο, παρότι, από την αρχή, ήταν διαφανής η επιδίωξη των ευρωπαϊκών τραπεζών, που κινδύνευαν επειδή είχαν ελληνικά χαρτιά, να διασωθούν μέσω της καταστροφής μας. Οι λεονταρισμοί, σαφώς, δεν μας βοηθούν, καθώς οι Τούρκοι έχουν αποδείξει ότι, τελικώς, πράττουν τα όσα λένε. Η συνεχής προσφυγή στη σκέπη του Διεθνούς Δικαίου σίγουρα δεν μας προστατεύει, δεδομένου ότι δυστυχώς, όχι μόνον οι Τούρκοι, αλλά και οι εταίροι μας, αλλά και οι ΗΠΑ, το έχουν προ πολλού τοποθετήσει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Διαφορετικά, η Κύπρος δεν θα ήταν, επί δεκαετίες, όπως είναι.

Συμμάχους, δυστυχώς δεν διαθέτουμε.

Και επειδή είναι πολύ επικίνδυνο να εθελοτυφλούμε, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι αντιθέτως με εμάς η Τουρκία διαθέτει συμμάχους. «Συμμάχους», ασφαλώς, με περιεχόμενο και ποιότητα, που ταιριάζει στην παρακμαζόμενη, με ταχύτατους πια ρυθμούς, Δύση. Η μοναδική μας διέξοδος, εκτός αν αλλάξει η κατεύθυνση των διεθνών ανέμων, φαίνεται να είναι η επικέντρωσή μας σε καθημερινό σφυροκόπημα της διεθνούς κοινότητας, με αποκαλύψεις του τι μας συμβαίνει, και όχι μόνον από τους εχθρούς Τούρκους, αλλά και από τους φίλους εταίρους και άλλους. Με τη βοήθεια άρθρων (αδρά πληρωμένων) στις πρώτης κυκλοφορίας εφημερίδες της υφηλίου (όσες βέβαια μας δεχθούν), και με την καθημερινή παρουσία μας (όπου θα έχουμε πρόσβαση) στο σύνολο των διεθνών ΜΜΕ. Με αδιάσειστα στοιχεία και με διακριτική προσπάθεια να αποκαλυφτούν και να εκτεθούν διεθνείς οργανισμοί, κυβερνήσεις, παράγοντες κλπ. Μέθοδος δύσκολη, που χρειάζεται συνεχή και σκληρό αγώνα, υψηλού βαθμού δημοσιογραφικές/επιστημονικές ικανότητες, σημαντικά κεφάλαια, και που εκ των προτέρων δεν διασφαλίζει θετικά αποτελέσματα. Ωστόσο, ο «πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται», και πιθανότατα σώζεται.

The post MIA ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΤΗΝ 86η ΔΕΘ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το  ΔΝΤ προσπάθησε,  μέχρι σήμερα, να δικαιολογήσει τη συμμετοχή του στο πρόβλημα  του ελληνικού χρέους, ρίχνοντας το βάρος του, ολοκληρωτικά, στη μία από τις δύο υποχρεώσεις του, δηλαδή στην ανάγκη  παροχής  δανείων σε οικονομίες που τα χρειάζονται, προκειμένου να μη διασαλευθεί η παγκόσμια δημοσιονομική ισορροπία.  Η άρνηση, όμως, της ΕΕ να λάβει αποτελεσματικά μέτρα για τη διασφάλιση της  βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι πια αδύνατη την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Και τούτο, εξαιτίας της δεύτερης  υποχρέωσής του, αυτής που του επιτρέπει   παρέμβαση  μόνο σε περίπτωση χωρών, των οποίων το χρέος είναι αντιμετωπίσιμο. Η αγωνία, εξάλλου,  του ΔΝΤ ενισχύθηκε πρόσφατα, και εξαιτίας του  υπερβολικά υψηλού πρωτογενούς πλεονάσματος που εξασφάλισε η Ελλάδα το 2016. Παρότι, αυτό, εμφανίστηκε ως θρίαμβος από τους κυβερνώντες,  στην πραγματικότητα  επιβάρυνε  τη μακροχρόνια προοπτική του χρέους. Πράγματι, ενώ ο στόχος που συμφωνήθηκε με τους δανειστές ήταν 0,5% του ΑΕΠ για το 2016, αυτό έφθασε στο 3,9% (ή στο 4,2% σύμφωνα με ελληνικούς υπολογισμούς), αντίστοιχα. Η τεραστίων  διαστάσεων αυτή διαφορά, που επιπλέον αφορά μέτρο κατεξοχήν οδυνηρό για τους Έλληνες, εκλαμβάνεται, και δικαιολογημένα,  ως απόδειξη  της αδυναμίας των αρμοδίων να ελέγξουν  στοιχειωδώς τις  μακροοικονομικές εξελίξεις.  Επιπλέον, το  μη αναμενόμενο αυτό πρωτογενές πλεόνασμα, που άγγιξε τόσο δυσθεώρητο ύψος, δημιουργεί εύλογη αβεβαιότητα για τη δυνατότητα  ομαλής συνέχισής του (παρότι, τα απαιτούμενα από τους δανειστές, υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα αποτελούν την ελπίδα, έστω και πολύ αμυδρή, βιωσιμότητας του χρέους). Τέλος, δημιουργείται και φαύλος κύκλος,  δεδομένου ότι   τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα αναιρούν  τη δυνατότητα  βιωσιμότητας  του χρέους,  καθώς συνεπάγονται   αφαίμαξη της πραγματικής οικονομίας, που  με τη σειρά της αποκλείει την  ανάπτυξη.

Με τις συνθήκες αυτές, και εφόσον, φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΕ να πειστεί να βοηθήσει, ουσιαστικά, την Ελλάδα, για λόγους κυρίως πολιτικούς και όχι μόνο,  το ΔΝΤ εμφανίζεται μη  διατεθειμένο να συνεχίσει την παρουσία του.  Εκτός από τις συνεχείς σχετικές δηλώσεις του,  του τελευταίου έτους, η πρόθεση του μη συμμετοχής στο ελληνικό πρόγραμμα  προκύπτει ακόμη και από τις αλλεπάλληλες πρόσφατες  συναντήσεις, που είχε ο  Έλληνας   υπουργός Οικονομικών, με αξιωματούχους της ΕΕ. Παρότι, το περιεχόμενο των συζητήσεων  που έλαβαν χώρα  στις συναντήσεις αυτές δεν έγινε επίσημα  γνωστό,  ωστόσο διέρρευσαν  τα κυριότερα σημεία τους.

Έστω, όμως και αν υποτεθεί ότι τελικά το ΔΝΤ θα πειστεί να παραμείνει στο ελληνικό πρόβλημα,  είναι  βέβαιο ότι δεν θα συμμετάσχει στην παροχή δανείων.

Το πόσο χαώδης  είναι η απόσταση ανάμεσα στα καθησυχαστικά, και συχνά ενθουσιώδη σχόλια των κυβερνώντων και στην πραγματικότητα (ή ανάμεσα στη βραχυχρόνια/επιπόλαιη και τη μακροχρόνια θεώρηση του  προβλήματος του ελληνικού χρέους) προβάλλει μέσα από πρόσφατη έρευνα του  Ινστιτούτου  Διεθνούς Οικονομίας Petersen, που εκπονήθηκε από τον ειδικευμένο σε θέματα δημοσίου χρέους, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και πρόσφατα σύμβουλο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών,  Jeromin Zettelmeyer. Την έρευνα αυτή, που περιλαμβάνει 53 σελίδες,  συμβουλεύονται ήδη όλοι όσοι έχουν κάποια σχέση με την πορεία και την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους.

Πιο συγκεκριμένα, το  βασικό ερώτημα,   που  ζητήθηκε να απαντηθεί από τον  Jeromin Zettelmeyer και το επιτελείο του, ήταν το ακόλουθο: “τι ποσό ελάφρυνσης χρέους θα απαιτηθεί για την Ελλάδα;”. Και η απάντηση είναι: “100 δισεκατομμύρια Ευρώ, για να παραμείνει η Ελλάδα στην επιφάνεια”, δεδομένου ότι τώρα είναι ήδη ουσιαστικά χρεοκοπημένη.  Στο ίδιο αυτό συμπέρασμα κατέληξαν και όλες οι προηγούμενες σχετικές μελέτες, που συνοψίζεται στη διαπίστωση ότι “δεν υπάρχει εύκολη έξοδος από το ελληνικό αδιέξοδο”.

Επειδή πρέπει να είναι  πέρα για πέρα ξεκάθαρο, ότι η ΕΕ δεν  πρόκειται να  μας χορηγήσει 100 δισεκατομμύρια Ευρώ,  το χρέος μας θα παραμείνει, στους αιώνες, μη βιώσιμο, με αποτέλεσμα, το τρίτο μνημόνιο να το διαδεχθεί το τέταρτο, και το τέταρτο το πέμπτο, κ.ο. κ. Και στο μεταξύ,  η όποιας μορφής βελτίωση της πραγματικής οικονομίας, η διενέργεια πραγματικών επενδύσεων (σε αντίθεση με τις κερδοσκοπικές και αυτές του ξεπουλήματος της χώρας), η απορρόφηση της τεράστιας ανεργίας, και με μια λέξη η ανάπτυξη, θα αποτελεί την ουτοπία ενός πλανήτη που θα απομακρύνεται ολοένα περισσότερο από την Ελλάδα. Στα επτά αυτά χρόνια, από την αρχή της κρίσης και μέχρι σήμερα, οι υποτιθέμενες “νίκες” των μνημονίων αφορούν ψυχρούς αριθμούς, ενόσω η πραγματική οικονομία  καταποντίζεται και η χώρα αλύπητα εκποιείται. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα  λύσης με τα μνημόνια, με  τις δήθεν μεταρρυθμίσεις που δεν πρόκειται περί μεταρρυθμίσεων και με  τις προσπάθειες εμφάνισης των  πάντοτε δυσμενών  διαθέσεων  των δανειστών απέναντί μας, ως δήθεν ευνοϊκές,  οι κυβερνώντες  μονίμως απασχολούνται και μονίμως απασχολούν και το λαό:

* με ανούσιες   διαπραγματεύσεις και αξιολογήσεις,

*με ισοδύναμα και αντίμετρα,

* καθώς  και με άλλες θλιβερά αναποτελεσματικές επινοήσεις,

που  όχι απλώς  οδηγούν  στο πουθενά, αλλά επιπλέον επιδεινώνουν κάθε φορά και περισσότερο τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που σταδιακά επιβάλλονται σε  ολοένα  μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού λαού.

Διαπραγματεύσεις και αξιολογήσεις αποτελούν, έτσι,  το άλλοθι της μη αναζήτησης αποτελεσματικής λύσης στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους.

Το πρόβλημα του χρέους είναι μακροχρόνιο και μόνον έτσι οφείλει να αντιμετωπιστεί.  Η λύση  του ελληνικού προβλήματος  απαιτεί συνεχή και ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Η διαιώνιση  άρνησης της  προσπάθειας  για  εξασφάλιση αυτής της μοναδικής λύσης (που είναι αδύνατη εντός μνημονίων και ευρώ) απειλεί να την  εξαφανίσει, εξαιτίας επέκτασης και εντατικοποίησης της εξαθλίωσης,  εξαιτίας  μαζικής φυγής των νέων στο εξωτερικό, εξαιτίας υπογεννητικότητας, εξαιτίας   τέλος,  της απώλειας του πλούτου της χώρας, που με επιταχυνόμενο πια ρυθμό περνά σε ξένα χέρια.

Είναι, λοιπόν, κατεπείγουσα η ανάγκη να πάρουμε   τις τύχες στα χέρια μας, με όσες  θυσίες  και αν συνεπάγεται  αυτή η απόφαση. Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να βάλουμε τέλος στο δράμα των επτά τελευταίων ετών. Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να επανακτήσουμε την πολύ σημαντική ισχύ που εξασφαλίζει ένα εθνικό νόμισμα, και να αρχίσουμε να ξανακτίζουμε την καταστραμμένη πατρίδα μας. Είναι  κατεπείγουσα     η ανάγκη να αποβάλλουμε τον τρόμο, που εν πολλοίς μας υποβάλλεται, για το τι θα μας συμβεί αν βγούμε εκτός μνημονίων, ενόσω μας συμβαίνει ότι  χειρότερο υπάρχει, με την παραμονή μας εντός αυτών. Και πάνω από όλα είναι  κατεπείγουσα η ανάγκη να παύσουμε να βαυκαλιζόμαστε  με αυταπάτες του τύπου: “η ευρωπαϊκή μας πορεία είναι αδιαπραγμάτευτη”. Γιατί, ακριβώς αυτή η πορεία θα πρέπει θεωρηθεί απολύτως διαπραγματεύσιμη,  αν υπάρχουν ακόμη  κάποιες πιθανότητες  για να σωθούμε.

The post ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΛΥΣΗ ΕΝΤΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Η έξόδος από την κρίση περνάει από τις ΗΠΑ
Η μνημονιακή ευρωπαϊκή πορεία δεν πρέπει να θεωρηθεί μονόδρομος, παρά το γεγονός πως κάθε σχετική απόπειρα συζήτησης καλύπτεται από τα ελληνικά ΜΜΕ με τα πλεόν μελανά χρώματαΗ θαυμάσια ιδέα μιας “ευρωπαϊκή πορεία”, δυστυχώς εκφυλλίστηκε στην πράξη. Διαβάστε μια πρόταση διεξόδου από την κρίση και τους μηχανισμούς που πρέπει να αναπτυχθούν για τη μετάβαση σε ένα νέο εθνικό νόμισμα από την Μαρία Nεγρεπόντη Δελιβάνη

The post Πρόταση της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη για σύνδεση της νέας δραχμής με το δολάριο (που δημοσιεύθηκε στο Greek American News Agency στις 3.4.2017 first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.