(η επικαιροποίηση του “ελιά-ελιά και Κώτσος Βασιλιάς”)

===============================================

Χθες τα μεσάνυχτα παρακολούθησα τυχαία  τηλεοπτικό κανάλι[1], που είχε  αρκετούς καλεσμένους, και διάφορα θέματα επί τάπητος για συζήτηση. Ανάμεσα σε αυτά,  και αυτό της μετάβασης στο εθνικό μας νόμισμα.

Οι φαιδρές τοποθετήσεις πολλών ομιλητών,  όταν επιλέγουν να αναλύσουν  οικονομικά προβλήματα χωρίς να διαθέτουν στοιχειώδεις  γνώσεις οικονομίας, αποτελεί ασφαλώς σύνηθες φαινόμενο σε πολλά κανάλια. Ωστόσο, κάποιες από τις χθεσινές θέσεις, στο συγκεκριμένο αυτό κανάλι, δεν ήταν πια  “διασκεδαστικές”,αλλά  σήμαιναν συναγερμό, για νέους  και πολύ σοβαρούς εθνικούς κινδύνους.

Θα πρέπει να παραβλέψω ορισμένα “επιχειρήματα” των καλεσμένων,  που σαφώς  απέρρεαν από τις  γνωστές προσπάθειες  των πολιτικών να μην εκθέσουν σε κίνδυνο την υπουργική ή τη βουλευτική καρέκλα. Συνεπώς, τα όσα παράλογα ακούστηκαν, σχετικά, απλώς αναπαρίσταναν   την κατεύθυνση του όποιου πολιτικού  κόμματος, στο οποίο ανήκαν.

Δεν θα ασχοληθώ, επίσης με ορισμένες πλευρές ανεπίτρεπτης (ηθελημένης;;;)   άγνοιας, όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι:

*  Το πρόβλημα του εκ γενετής άρρωστου ευρώ, ασφαλώς,  δεν είναι μόνον ελληνικό (όπως υποστηρίχθηκε),  αλλά γενικευμένο εντός της ΕΕ-Ευρωζώνης. Στη δυσλειτουργία του αποδίδεται η χρόνια υποτονική  ανάπτυξη της ΕΕ, καθώς και η μόνιμα υψηλή ανεργία της, η ανώμαλη κατάσταση αντιπληθωρισμού της,  η κορύφωση των ανισοτήτων κατανομής της και η καταστροφή του ευρωπαϊκού Νότου.

* Η Ευρωζώνη οδεύει σε διάλυση εξαιτίας των άλυτων λειτουργικών της προβλημάτων, αλλά και της αδυναμίας της να βελτιωθεί/μεταβληθεί, εφόσον οι αρχικές προδιαγραφές της είναι τραγικά εσφαλμένες, έτσι που  η πολιτική μόνιμης λιτότητας να  αποτελεί προϋπόθεση βιωσιμότητας του κοινού της νομίσματος.

*Το ευρώ σχεδιάστηκε για την εξυπηρέτηση των ειδικών διαρθρωτικών δεδομένων/αναγκών της γερμανικής οικονομίας (πολύ διαφορετικών των υπολοίπων εταίρων της), η οποία επιπλέον εισήλθε στην Ευρωζώνη με πολύ χαμηλή εξωτερική ισοτιμία, γι’ αυτό και ουσιαστικά είναι η μόνη οικονομία, που  αναμφίβολα ευνοήθηκε από το ευρώ.

*Είναι αστείο  να διερωτώμεθα (κάποιοι, ωστόσο, διερωτήθηκαν) το “τι απέγιναν τα δισεκατομμύρια που μας δανείζουν (υποχρεωτικά) οι εταίροι μας”, αφού πρέπει να είναι γνωστό ότι πάνω από το 85% αυτών των δανείων δεν περνούν  καν από τα ελληνικά σύνορα, αλλά οδεύουν κατευθείαν προς τις τράπεζες για την εξυπηρέτηση του χρέους. Και, βέβαια….

*Ας αφήσουμε, καλύτερα, κατά μέρος  την πολύ-πολύ τραυματική ιστορία του  τόσο αποτυχημένου “κουρέματος του χρέους”, που όπως είναι ή θα έπρεπε να είναι γνωστό, άργησε ανεπίτρεπτα να αποφασιστεί, για να…..μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ!!!!!

Ωστόσο, αυτό το αποτυχημένο ευρωπαϊκό μόρφωμα θα μπορούσε να παρατείνει το βίο του, εξακολουθώντας να επιβάλλει   “πυροσβεστικές” λύσεις, ή ακόμη  καταστρεπτικά μέτρα στα πιο ευάλωτα μέλη του, αν ο νέος πλανητάρχης δεν ήταν ο Donald Trump, και αν δεν είχε την τοποθέτηση που σαφέστατα εξήγγειλε, απέναντι στην ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτών των επιλογών τουDonald Trump, που σκιαγραφούν αναμφίβολα  μια πολύ εχθρική στάση απέναντι στην ΕΕ, αλλά κυρίως απέναντι στη Γερμανία, τα όσα ακούστηκαν χθες στο εν λόγω τηλεοπτικό κανάλι,  οφείλουν να κρούσουν  τον κώδωνα του κινδύνου.

Να συνεχίσω επισημαίνοντας  ότι ο νέος πλανητάρχης βρήκε το χρόνο να ενδιαφερθεί για τη δική μας μικρή και μαρτυρική χώρα (επίσημη πια αποικία της Γερμανίας, σύμφωνα και με πρόσφατο άρθρο μεγάλης γερμανικής εφημερίδας) και να επαναλάβει δια στόματος του εκκολαπτόμενου πρέσβη στην ΕΕ Ted Malloch, την άποψη που υποστήριξε για  φορά  πρώτη το 2012: ότι δηλαδή “η Ελλάδα πρέπει να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα για να σωθεί”.

Ασφαλώς, ο νέος πλανητάρχης δεν ήταν και δεν είναι ο μόνος, με διαυγές μυαλό, που πρότεινε  τη μοναδική οδό σωτηρίας της Ελλάδας. Αντιθέτως, ακατάπαυστα, τα τελευταία αυτά κρίσιμα χρόνια, νομπελίστες της οικονομίας και πολυάριθμοι γνωστοί οικονομολόγοι ξένοι, αλλά και Έλληνες, υποστήριξαν αυτή τη θέση. Όπως, όμως, είναι γνωστό, το θέμα αυτό ήταν χαρακτηρισμένο ως   “απαγορευμένη συζήτηση”, από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις της κρίσης, όπως και από την παρούσα, γιατί το ευρώ…..ήταν φετίχ. Ήταν “μοναδικό”, “ευλογημένο”, “μαγικό”, “προοδευτικό”, “σωτήριο”  και  γι’ αυτό αποτελούσε ανοσιούργημα-προδοσία-βαρβαρότητα-οπισθοδρομικότητα κλπ.,κλπ. το να τολμήσει κανείς να το αμφισβητήσει. Και τούτο, παρότι, το 59% των συμπατριωτών μας (σε πείσμα της “θρησκείας του ευρώ” που κυριαρχεί στη χώρα μας) πιστεύει  το 2016 ότι η χώρα ζημιώθηκε από το ευρώ, έναντι 32% μόνο το 2009, αντίστοιχα (Κάπα Research1.1.2017). Προφανώς, και το σημαντικό αυτό αποτέλεσμα, είτε το αγνοούσαν οι χθεσινοί καλεσμένοι του περί ου ο λόγος τηλεοπτικού καναλιού, είτε το θεώρησαν ανάξιο λόγου!

Τώρα, όμως, είναι ξεκάθαρο πια  ότι η νέα διεθνής οικονομική τάξη του  Donald Trump μεταβάλλει σαρωτικά ότι ίσχυε μέχρι σήμερα. Ειδικά,   για την περίπτωση της ταλαίπωρης χώρας μας, είναι θέμα ζωής και θανάτου η έγκαιρη και ορθή αποκρυπτογράφηση της νέας κατάστασης, και πάνω απ’ όλα η σοβαρή  και λεπτομερής καταγραφή  των ενδεδειγμένων  μας κινήσεων, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε την υποστήριξη των ΗΠΑ, στην επιχείρηση εξόδου μας από το ευρώ (προκειμένου να αποφύγουμε τις δυσμενέστατες γερμανικές προδιαγραφές, στην έξοδό μας από το ευρώ, που θα συμβεί οπωσδήποτε). Και κυρίως να  εξασφαλίσουμε υποστήριξη από την Αμερική, για το διάστημα των πρώτων δύσκολων  12-18  μηνών αυτού του εγχειρήματος. Είναι πολύ πιθανό (για να μην πω και  βέβαιο), ότι οι νέοι άρχοντες της Αμερικής, θα θελήσουν να μας βοηθήσουν. Όχι ασφαλώς επειδή μας αγαπούν (καιρός πια να καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν “φιλέλληνες”), αλλά  επειδή αυτή η κίνηση  βρίσκεται εντός των στόχων και των συμφερόντων τους.

Προς Θεού….ας μην αφήσουμε και αυτήν την ευκαιρία (όπως σωρεία άλλων) να πετάξει. Η Ελλάδα τελειώνει, και ας “βλέπουν” ορισμένοι ότι ….ανασταίνεται. Και αυτή η Ελλάδα είναι η δική μας πατρίδα. Η Ελλάδα μας δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, αλλά σε όλους εμάς. Ας προσπαθήσουμε να τη σώσουμε, αφήνοντας πίσω μας “ευτράπελες και ανεύθυνες θέσεις”, όπως φευ τόσο απελπιστικά συχνά ακούγονται από τα ΜΜΕ.

[1] Θα αποφύγω να το ονομάσω, για να διατηρήσω μεγαλύτερη ελευθερία κριτικής. Άλλωστε, αυτό το συγκεκριμένο κανάλι δεν αποτελεί εξαίρεση, καθώς ανάλογα φαινόμενα αποτελούν, δυστυχώς, τον κανόνα

The post ΕΥΡΩ-ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΡΓΟΣ first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το κείμενο του Κώστα Λαπαβίτσα για τη “μετάβαση στο εθνικό νόμισμα”, είναι σοβαρό και αξίζει να διαβαστεί με προσοχή και να αποτελέσει τη βάση σχετικού προβληματισμού και συζήτησης γύρω από αυτό.

Τα βασικά του χαρακτηριστικά είναι η απλότητα της ανάλυσης ενός πράγματι πολύ δύσκολου εγχειρήματος, καθώς και  η κατά το δυνατόν σαφής περιγραφή των διαδοχικών σταδίων, που αυτή προβλέπεται να περιλάβει. Ακόμη, αναφέρονται με αρκετά πειστικό τρόπο οι λόγοι, για τους οποίους η Ελλάδα δεν έχει άλλη δυνατότητα, αν θέλει να σωθεί, από το αδιέξοδο των τελευταίων επτά ετών, και από την κόλαση που την αναμένει στο μέλλον.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση γύρω από την πρόταση αυτή του κ. Λαπαβίτσα, για βελτιώσεις, συμπληρώσεις και προσθήκες, και κάνω την αρχή.

Ι. Γενικές παρατηρήσεις

Η αίσθησή μου είναι, ότι η ανάλυση δεν είναι αρκετά πειστική, για όσους έχουν τρομοκρατηθεί από τα ΜΜΕ, που χωρίς να εξηγούν τους λόγους, ή με μια πολύ επιδερμική εξήγηση των καταστροφών που δήθεν μας αναμένουν με τη δραχμή, έχουν  ωστόσο κατορθώσει να πείσουν ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού (που βέβαια πρόσφατα φαίνεται να μεταστρέφεται). Το κεντρικό σημείο των αντιρρήσεών τους, εναντίον του εθνικού μας νομίσματος,  είναι ότι “θα είμαστε με τη δραχμή, πολύ χειρότερα από ότι  με το ευρώ”. Πιστεύω, λοιπόν, ότι το πολύ βασικό αυτό σημείο πρέπει να διασκεδαστεί αποδεικνύοντας (και δεν είναι δύσκολο) ότι παραμένοντας στο ευρώ δεν υπάρχει απολύτως καμία προοπτική βελτίωσης της κατάστασης. Αντιθέτως, (και τα  στατιστικά δεδομένα είναι συντριπτικά-βλ. και τις δύο πρόσφατες εκθέσεις του ΔΝΤ) πηγαίνουμε, και θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο για γενιές και γενιές.

Ακόμη, στο ανά χείρας κείμενο δεν τονίζονται, κατά τη γνώμη μου αρκετά, τα πολύ σημαντικά πλεονεκτήματα, που εξασφαλίζει το εθνικό νόμισμα και που κάνει φαιδρό το επιχείρημα των αντιφρονούντων “τι ευρώ, τι δραχμή”.

Ένα άλλο ζήτημα πολύ βασικό είναι αυτό που σχετίζεται με το εύλογο ερώτημα: “με ποιά κυβέρνηση, θα γίνουν όλα αυτά”;;;; Και στο σημείο αυτό, ίσως, θα έπρεπε να επιστρατευθεί μια ανορθόδοξη (και, σαφέστατα όχι αναγκαστικά επιτυχής) λύση, προς μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, με τεχνοκράτες, άφθαρτα κατά το δυνατόν άτομα, κάποια μορφή εθνοσυνέλευσης. Γιατί, διαφορετικά, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα θα συμβεί κάποτε, αλλά κινδυνεύει να βρει μια Ελλάδα ολοκληρωτικά ξεπουλημένη σε ξένους.

ΙΙ. Ως μερικότερα ζητήματα θα ανέφερα, επιλεκτικά, τα ακόλουθα:

*Να προσδιοριστεί το πως, και κυρίως το πότε θα επαναρχίσει η εξυπηρέτηση του χρέους. Παρότι, δύσκολο, θα υποστήριζα ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί η αποπληρωμή του σε βάθος χρόνου, αφού δηλαδή ανακτήσει η οικονομία τα όσα έχασε, και αυτή να γίνει σε δραχμές (αναγκαστικά, θα πάμε στα διεθνή δικαστήρια, που εκδίδουν αποφάσεις μετά την πάροδο ετών, μέσα στα οποία θα ανασυγκροτηθεί η οικονομία). Φυσικά, από το χρέος αυτό θα αφαιρέσουμε το επαχθές και απεχθές περιεχόμενό του.

*Το σχέδιο δεν λέει  τίποτε (ή τουλάχιστον τίποτε ξεκάθαρο) για το τι θα γίνουν οι καταθέσεις των ιδιωτών. Φρονώ, ότι είναι απαραίτητο να διασφαλιστούν, ως έχουν, δηλαδή σε ευρώ και να θεωρηθούν ως συνάλλαγμα. Και μόνον όταν η δραχμή εξισορροπηθεί, να αντιμετωπιστεί η μετατροπή τους. Είναι ένα σημείο ευαίσθητο, που αν δεν αντιμετωπιστεί με προσοχή, θα περιορίσει το ρυθμό αύξησης των οπαδών της δραχμής.

*Ο πληθωρισμός δεν θα είναι μόνο 10%, και δεν μπορώ να πω πόσο θα είναι. Ωστόσο, αυτό το 10%, που προφανώς αποβλέπει στο να καθησυχάσει τους έντρομους συμπατριώτες μας, φοβάμαι  ότι θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Θα πρόσθετα στο σημείο αυτό, πρώτον ότι η τόσο υψηλή ανεργία αποτελεί ισχυρό μέσο απορρόφησης του πληθωρισμού (εκτός του θετικού εξωτερικού ισοζυγίου) και δεύτερον ότι θα ήταν αποτελεσματική, προς αυτή την κατεύθυνση, η επιβολή δασμών στις εισαγωγές και επιδοτήσεων στις εξαγωγές  που να ισούνται/ να εξουδετερώνουν την υποτίμηση.

*Και πάλι σχετικά με υποτίμηση και πληθωρισμό, πιστεύω ότι επιβάλλεται να υπογραμμιστεί ότι η διάρκειά τους θα εξαρτηθεί από τις δικές μας και μόνο προσπάθειες. Όταν, δηλαδή, αρχίσει η προσφορά αγαθών και υπηρεσιών να ανταποκρίνεται αρκετά γρήγορα  στην αυξημένη/πληθωριστική ζήτηση, το πρόβλημα θα έχει τεθεί υπό έλεγχο. Φυσικά, η αυξημένη ζήτηση πρέπει να διοχετεύεται προς την εσωτερική παραγωγή, περιορίζοντας  σταδιακά τον αρχικό βαθμό αυτάρκειας.

*Περισσότερο από τους πρώτους δύσκολους μήνες (που δεν θα είναι μόνο, φευ, 6 αλλά 12-18-τόσο θα χρειαστεί η ανάκαμψη της κατεστραμμένης ελληνικής οικονομίας) θα είναι δύσκολες οι πρώτες εβδομάδες. Γι αυτές, και για να απομακρυνθεί ο κίνδυνος του χάους, θα χρειαστεί ένα λεπτομερές πρόγραμμα με τεχνικές προδιαγραφές.

*Δεν θα συμφωνούσα με την υποβάθμιση της ανάγκης ενίσχυσης της οικοδομικής δραστηριότητας, η οποία, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα είναι σε θέση να κινητοποιήσει ένα μεγάλο αριθμό συμπληρωματικών βιοτεχνιών/βιομηχανιών, καθώς και να απασχολήσει μεγάλο αριθμό εργαζομένων. Οπωσδήποτε, πρωταρχικής σημασίας θα είναι η ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, με επαναφορά όλων εκείνων των παραδοσιακών προϊόντων που απενεργοποιήθηκαν από την ΚΑΠ, ώστε να καλυφθούν, όσο γίνεται  γρηγορότερα και πληρέστερα, οι διατροφικές ανάγκες του πληθυσμού.

*Εξυπακούεται και συμφωνώ απολύτως ότι η αρχή θα γίνει με καλά επιλεγμένες δημόσιες επενδύσεις, που θα δημιουργήσουν το κατάλληλο κλίμα για την ενθάρρυνση της διενέργειας ιδιωτικών επενδύσεων.

*Όσες, από τις περιπτώσεις ξεπουλήματος ελληνικού πλούτου, και κυρίως επιχειρήσεων κοινής ωφελείας (νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, τρένα κλπ) δεν έχουν οριστικοποιηθεί, θα διακοπεί η  συνέχιση συναλλαγής, και για όσες έχουν ήδη περάσει σε ξένα χέρια, θα έπρεπε να γίνει προσπάθεια επανεξέτασης της περίπτωσής τους, από νομικούς περιωπής.

*Για όλα τα παραπάνω, το κλειδί της επιτυχίας αυτής της πολύ δύσκολης μετάβασης, θα είναι η στήριξή της από το λαό. Και όσο μπορώ να κρίνω μια τόσο δύσκολη επιχείρηση, αυτή η στήριξη πρέπει να είναι ανεξάρτητη, εντελώς, από πολιτικά κόμματα. Πρέπει να είναι, καθαρά, ελληνική υπόθεση, δηλαδή όλων των Ελλήνων.

The post Μια κριτική ανάγνωση της “μετάβασης στο εθνικό νόμισμα” του Κώστα Λαπαβίτσα (και συνεργατών) first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το περιεχόμενο των δύο πρόσφατων  εκθέσεων του  ΔΝΤ, δηλαδή αυτής  που κυκλοφόρησε ευρέως, αλλά και της εμπιστευτικής[1],  αποκλείει οποιασδήποτε μορφής  αισιοδοξία, για την τύχη της Ελλάδας, αφού τα  οδυνηρά  και χωρίς περιστροφές  συμπεράσματά τους   προειδοποιούν ότι “η Ελλάδα οδηγείται σε κατάρρευση”, και ακόμη ότι “έστω και αν η Ελλάδα εφαρμόσει και νέες επώδυνες μεταρρυθμίσεις το χρέος δεν θα καταστεί βιώσιμο”.  Η ανάλυση του ΔΝΤ, σχετικά με τα αίτια που μας οδήγησαν στην καταστροφή, σχετικά με το ποιοί  ευθύνονται για αυτήν, αλλά και σχετικά με το τι θα έπρεπε να γίνει εφεξής για να σωθούμε, είναι ασαφής και πλήρης εσωτερικών αντιφάσεων. Είναι ξεκάθαρο ότι το ΔΝΤ  επιθυμεί, διακαώς, να μην είναι παρόν στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος, τώρα που αποδείχθηκε περίτρανα πια ότι το σύνολο των μέτρων δικής του έμπνευσης,  που ήδη εφαρμόστηκαν πειθήνια από τις κυβερνήσεις των 7 τελευταίων ετών, έφεραν τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα των αναμενόμενων.  Το χρέος εξακολουθεί να αναρριχάται σε  απρόσιτα ύψη (προβλέπεται από το ΔΝΤ τριπλασιασμός του, στις προσεχείς δεκαετίες, ως ποσοστό στο τότε ΑΕΠ). Κατανάλωση, αποταμίευση και επένδυση κυριολεκτικά καταποντίζονται. Οι νέοι, κυρίως οι μορφωμένοι, που εγκατέλειψαν την Ελλάδα ανέρχονται ήδη σε 426.000. Οι επιχειρήσεις εξαφανίζονται  σε καθημερινή βάση  κατά δεκάδες.  Η οικοδομική δραστηριότητα και οι σχετικές συναλλαγές βρίσκονται από καιρό σε διαρκή χειμερία νάρκη. Η ανεργία που εξακολουθεί  να ανέρχεται, ξεγελάει, ωστόσο, όσους αναζητούν ψευδείς ενδείξεις αισιοδοξίας, πρώτον εξαιτίας της αθρόας μετανάστευσης των νέων μας, που περιορίζει τον ενεργό πληθυσμό, και δεύτερον εξαιτίας αυτών που εκλαμβάνονται ως “απασχολούμενοι”, με μηνιαία αμοιβή  100-300Ε.

ΔΝΤ και Commission δίνουν την απατηλή εντύπωση έντονων διαφωνιών αναμεταξύ τους, για το πως θα “εξακολουθήσουν να σώζουν την Ελλάδα”, με αποτέλεσμα να επινοούν μέτρα άγνωστης θεωρητικής πατρότητας, όπως λ.χ. “προληπτικά μέτρα λιτότητας”, όπως “μειώσεις φόρων με παράλληλη μείωση του αφορολόγητου ορίου”, όπως “διαχρονικά περιφερόμενος κόφτης” και πολλά ανάλογα.

Οι Βρυξέλλες, σε αντίθεση με το ΔΝΤ, επιδεικνύουν αισιοδοξία προς τα έξω. Μεταξύ άλλων, αναμένουν ρυθμούς ανάπτυξης, για την ετοιμοθάνατη Ελλάδα, τόσο φαντασμαγορικούς, ώστε να ξεπερνούν και τα 2.5% (φροντίζοντας, βέβαια, να τονίσουν ότι αυτά τα “θαύματα” απαιτούν κάποιες προϋποθέσεις). Ακόμη, οι Βρυξέλλες, αρνούνται κατηγορηματικά να δεχθούν το χαρακτηρισμό του ΔΝΤ, για το ελληνικό χρέος, ως  “εξαιρετικά μη βιώσιμου”, διότι απλώς  η Ευρώπη το “θέλει” και το “επιβάλλει” ως βιώσιμο!

Αυτήν την αδιέξοδη, από καιρό, κατάσταση που ωστόσο επιδεινώνεται σημαντικά μετά το πέρας της  κάθε   “αξιολόγησης”, αρνείται πεισματικά, θα πρόσθετα και εθελοτυφλικά,  να την αποδεχθεί ολόκληρο το πολιτικό φάσμα του τόπου μας. Αντιθέτως, αναμένει επί 7 χρόνια με υπομονή και εμμονή βελτιώσεις από  το πουθενά (αφού όλες μα όλες οι βασικές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις φέρουν τις υπογραφές Ελλήνων πολιτικών). Η εκάστοτε κυβέρνηση, λοιπόν, αποθέτει τις ελπίδες της  στην έλευση θαυμάτων, καθώς επιδίδεται στις  ατελεύτητες  και χωρίς προοπτική διαπραγματεύσεις. Η μοναδική συμβολή αυτών των αξιολογήσεων είναι ίσως η εκχώρηση κάποιων  ελευθεριών, προς τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, ώστε να μπορούν να επιλέγουν τον τρόπο της ευθανασίας   των διαδοχικών κοινωνικό-επαγγελματικών κατηγοριών,  όταν έρχεται η σειρά τους.

Σε ότι αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, η αισιοδοξία της στηρίζεται σε  δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι,  φυσικά, ο ενθουσιασμός της  αναμονής για  την εξουσία, που συγκαλύπτει την πραγματικότητα με λαμπερή χρυσόσκονη.  Και ο δεύτερος αναφέρεται στην εφευρετική επινόηση μέτρων, υφεσιακών πάντοτε, των οποίων η εφαρμογή δεν έχει εξαντληθεί, και  συνεπώς διαθέτουν ακόμη περιθώρια εντατικοποίησης.  Τα σωτήρια, λοιπόν, μέτρα που προτείνονται είναι ο περιορισμός του φορολογικού βάρους (που χωρίς αμφιβολία είναι, όχι απλά υπερβολικός, αλλά και αναποτελεσματικός) σε συνδυασμό με τον  περιορισμό των δημοσίων δαπανών, που αναμένεται να υποκαταστήσει τα, έτσι, απολεσθέντα δημόσια έσοδα.   Πρόκειται, δηλαδή,   για μετωπική επίθεση  εναντίον της  τελευταίας κοινωνικό-επαγγελματικής κατηγορίας,  αυτής των δημοσίων υπαλλήλων,  της οποίας τα μέχρι τώρα χτυπήματα απλώς την ακρωτηρίασαν, χωρίς και να την αποτελειώσουν. Τα αποτελέσματα αυτής της “σωτηρίας” θα είναι η επιπλέον αναρρίχηση της ανεργίας σε δυσθεώρητα ύψη, οι ελλείψεις σε νοσοκομεία, (που θα ολοκληρώσουν τις ήδη υπάρχουσες) σε γάζες, βασικά φάρμακα, κρεβάτια εντατικής θεραπείας και ιατρικό προσωπικό, καθώς και η εντατικοποίηση των ελλείψεων σε διδακτικό προσωπικό όλων των βαθμίδων, σε ερευνητικά κονδύλια (είμαστε ήδη στον πάτο), κ.ο.κ. Αλλά, βέβαια,  σε ότι αφορά το μέτρο  μείωσης των φόρων, όταν η ΝΔ θα έρθει στην εξουσία, θα έχει ήδη αποφασιστεί και βεβαιότατα θα παραμείνει σε ισχύ το άθλιο μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου  ορίου στα 5.000-6.000Ε  εισόδημα το χρόνο. Για τι είδους λοιπόν  μείωση φόρων θα πρόκειται;

Η πιο τραγική, ωστόσο, πλευρά της ελληνικής πορείας προς την εξαθλίωση είναι η εφαρμογή ενός προγράμματος που εν γνώσει όλων μας είναι αδιέξοδο και φονικό.  Η αδιανόητη και η, παντελώς, εξευτελιστική μας κατάσταση έγκειται στο αναμφισβήτητο πια γεγονός ότι το πρόγραμμα που μας δόθηκε είναι  παντελώς  εσφαλμένο, κατά γενική πια ομολογία και αναγνώριση[2]. Αλλά, ωστόσο, αυτοί που διοικούν αυτόν  τον άμοιρο τόπο, πέρα από κάθε λογική, συνεχίζουν να εφαρμόζουν το ένα μετά το άλλο τα υφεσιακά  αυτά  μέτρα, αν και αποκλείεται να μη γνωρίζουν, ότι έτσι καταδικάζουν την Ελλάδα σε εξαφάνιση για πολλές-πολλές δεκαετίες. Ομιλούν  με άνεση για τη δήθεν ανάγκη εφαρμογής αυτών των άθλιων “μεταρρυθμίσεων”, που έχουν μετατρέψει μια ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα σε τριτοκοσμική. Συστήνονται χωρίς δισταγμό ως “οικονομολόγοι”, αγνοώντας  ωστόσο, (ηθελημένα;;;) όλα τα πρόσφατα και πολυάριθμα βιβλία και άρθρα  που γράφονται για την Ελλάδα, από νομπελίστες και σοβαρούς  Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, και  που αναλύουν με απολύτως πειστικά μέσα το ανίερο αυτό ελληνικό πρόγραμμα. Αρνούνται να κατανοήσουν ακόμη  και το περιεχόμενο των εκθέσεων του ΔΝΤ (και όχι μόνο), που έμμεσα φωνάζει ¨”σταματήστε λοιπόν”,  SOS, γιατί οδηγείτε τη χώρα σας στην άβυσσο.

Πως εξηγείται αυτή η τόσο θλιβερή αυτή συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτικών; Εμπιστεύονται, άραγε,  βελτιώσεις, που όμως κινούνται μονίμως στο χώρο της φαντασίας ή που είναι τόσο οριακές ώστε να είναι ανίκανες να επηρεάσουν την, σε βάθος,   κατεστραμμένη οικονομία μας; Έχουν, άραγε,  πειστεί ότι η καταστροφή της χώρας είναι μονόδρομος, που τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει; Ή, απλώς, φοβούνται να διερευνήσουν  και να συζητήσουν ακόμη, τη δυνατότητα εφαρμογής μιας διαφορετικής μακροοικονομικής πολιτικής, επειδή έχουν πειστεί ότι “δεν υπάρχει ζωή εκτός του ευρώ”; Οπωσδήποτε, για όλους αυτούς τους λόγους, και ίσως και για κάποιους άλλους, δέχονται να εφαρμόζουν, και μάλιστα χωρίς ημερομηνία λήξης, αυτό το  αδιέξοδο πρόγραμμα συμφοράς των δανειστών.

Η άλλη λύση, που με τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν σχετικά, χρειάζεται θάρρος για να εκφωνηθεί,  είναι η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα. Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο μονοπάτι, τουλάχιστον για τους πρώτους μήνες εφαρμογής, κυρίως γιατί δεν υπάρχει προηγούμενο οικονομίας που να ήταν μέλος της Ευρωζώνης και να εξήλθε από αυτήν. Πρόκειται, ωστόσο, ταυτόχρονα, για λύση που  υπόσχεται τη σωτηρία της Ελλάδας, ασφαλώς, κάτω από προϋποθέσεις. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν το τι μπορεί να προσφέρει ένα εθνικό νόμισμα, σε όρους δυνατότητας επιλογής της κατάλληλης μακροοικονομικής πολιτικής, ταχείας ανάπτυξης, δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος, εξασφάλισης απρόσκοπτης ρευστότητας και σε βάθος χρόνου απόκτησης μεγαλύτερης ανταγωνιστικότητας. Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν ακόμη, ή θα έπρεπε να γνωρίζουν, το πόσο ανόητη είναι η φράση, που ωστόσο ακούγεται πολύ συχνά: “τι δραχμή, τι ευρώ-τι μας φταίει το ευρώ, και τι θα μας προσφέρει η δραχμή”!!!.

Το περίεργο και το ανεξήγητο, ωστόσο είναι, ότι ενώ βρισκόμαστε αναμφίβολα στο χείλος του γκρεμού[3]    , αρνούμαστε κατηγορηματικά να εξετάσουμε, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτεί η απελπιστική κατάστασή μας, τη λύση της δραχμής ή όπως θα ονομάσουμε το εθνικό μας νόμισμα. Με περισσή επιπολαιότητα, και χωρίς να έχει προηγηθεί μια σοβαρή μελέτη, από ειδικούς οικονομολόγους-νομισματολόγους-μακροοικονομολόγους, που:

*να συγκρίνουν το που οδεύουμε με τα μνημόνια, τις αξιολογήσεις, τις “μεταρρυθμίσεις” και τα συμπαρομαρτούντα της καταστροφής, και τι μπορούμε να περιμένουμε από το εθνικό μας νόμισμα,

*να εξετάσουν με ποιούς τρόπους θα είναι δυνατόν να περιοριστούν οι δυσμενείς συνέπειες του αρχικού σταδίου της μετάβασης,

*να ερευνήσουν με ποιά διαδικασία, με τι όρους και τι συμφωνίες θα είναι προτιμότερο να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη,

*να καθορίσουν ποιές θα πρέπει να είναι οι προτεραιότητές μας, για την ανάπτυξη, την ελάφρυνση των αρνητικών συνεπειών, για την φροντίδα των  ευάλωτων  κοινωνικών κατηγοριών κ.ο.κ.[4]

Αυτή η υπεύθυνη, η ολοκληρωμένη, η  εθνική μελέτη μετάβασης, από όσο γνωρίζω δεν έγινε ποτέ. Αντιθέτως, η αντιμετώπιση αυτής της λύσης, που είναι η μόνη, εκτός της ολοσχερούς μας καταστροφής, έχει αφεθεί στην ιλαροτραγωδία δηλώσεων, όπως: “θα πεθάνουμε από την πείνα, το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων”, “ο πληθωρισμός θα φθάσει στα 500% στα 600%”, “πηγαίνετε να δείτε τι γίνεται στη Βόρεια Κορέα για να καταλάβετε”, “θα γίνουν πλούσιοι όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό” κ.ο.κ.

Αν εξαιρεθούν οι ολίγοι (όπως θα ήθελα να πιστεύω) που επιλέγουν αυτής της μορφής τα φαιδρά επιχειρήματα εναντίον του εθνικού μας νομίσματος, επειδή έχουν ίσως κάποια συμφέροντα,  οι υπόλοιποι πολλοί που ενστερνίζονται ανάλογες κραυγές χωρίς περιεχόμενο, έχουν μάλλον πειστεί ότι εμείς οι Έλληνες, είμαστε ανίκανοι να σταθούμε στα πόδια μας και να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα μας με νύχια και δόντια. Και αν είναι έτσι, είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί.

Και να ληφθεί υπόψη ότι η παρούσα διεθνής συγκυρία ευνοεί αποφασιστικά μια αλλαγή οικονομικής πορείας της Ελλάδας. Γιατί έχει προηγηθεί το  GREXIT, η  ιταλική οικονομία είναι σε κρίσιμη καμπή,  οι σωρευμένες δυσλειτουργίες της ΕΕ-Ευρωζώνης προβάλλουν έντονες, οι εκλογές σε αρκετές  ευρωπαϊκές χώρες  απειλούν να αναδείξουν στην εξουσία τα λεγόμενα “λαϊκίστικα κόμματα”, που είναι  αντιευρωπαϊκά, και πάνω από όλα η εκλογή του νέου πλανητάρχη, που εκτός από την εξαγγελία του περιορισμού της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, είναι και δηλωμένος εχθρός της Γερμανίας και του ευρώ.

Σε πείσμα των  πολύ σημαντικών αυτών  διεξόδων, εμείς αγωνιούμε για το πότε θα υπογραφεί η προς το παρόν τελευταία “αξιολόγηση”, που θα μας βυθίσει ακόμη πιο βαθιά στη φτώχεια και τη δυστυχία. Και από την πλευρά τους τα ΜΜΕ, (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) τρέμουν να ανοίξουν μια σοβαρή και υπεύθυνη  συζήτηση για τη δραχμή, αλλά αρκούνται στην υπόθαλψη των ανούσιων   κραυγών που βλέπουν να έρχεται ο  Αρμαγεδδών με τη δραχμή, αλλά όχι με τη συνέχιση της γενοκτονικής αυτής κατάστασης.          `\.

[1] Του Lexander Mercouris, Duran http://www.freepen.gr/2017/01/blog-post_5480.html (συντάχθηκε από το προσωπικό του ΔΝΤ)

[2] Ακόμη και του ίδιου του Olivier Blanchard, πρ. επικεφαλής του ΔΝΤ και, προφανώς, εμπνευστή  του  αυτοκτονικού αυτού προγράμματος

[3] Ας εντρυφήσουμε στο περιεχόμενο των τελευταίων εκθέσεων για την Ελλάδα

[4] Να προλάβω αντιδράσεις συναδέλφων, λέγοντας ότι υπάρχουν ήδη σχετικές μελέτες για τη μετάβαση, που όμως δεν προβλήθηκαν αρκετά, δεν είναι ολοκληρωμένες, δεν έχουν υιοθετηθεί ως εθνική προσπάθεια , και  θα ήταν σκόπιμο να συμπεριληφθούν οι καλές τους  ιδέες σε μια πιο επίσημη μελέτη

The post ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΑΣ ΝΟΜΙΣΜΑ: ΜΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.