Τα συστημικά, και όχι μόνο, κανάλια, έχουν τον τελευταίο καιρό, ως κυρίαρχο θέμα τις προσεχείς εκλογές, που συνήθως συνοδεύεται και από αποτελέσματα  νέας αναμέτρησης των προτιμήσεων του ελληνικού λαού.

Παρότι, οι τελευταίες αυτές δεν μεταβάλλονται, αλλά και δεν είναι δυνατόν να μεταβληθούν, με τις παρούσες συνθήκες απόλυτης υποτέλειας, που επικρατούν στην πατρίδα μας. Ακολουθούν χαοτικές συζητήσεις, με πολιτικούς ή και άλλους τακτικούς επισκέπτες των ΜΜΕ, αρχικά για το πότε θα λάβουν χώρα αυτές οι εκλογές, αν θα έχει τότε συμπληρωθεί ή όχι η τετραετία, ποιά τα πιθανά γεγονότα που θα απομακρύνουν ή θα επισπεύσουν αυτές τις εκλογές και άλλα τινά ανάλογης συνομοταξίας.

Αμέσως στη συνέχεια, και ενώ εκλαμβάνεται ως δεδομένη η πρωτιά της Ν.Δ., και αφού αποκλείεται ο κίνδυνος σχηματισμού Κυβέρνησης από το δεύτερο και το τρίτο κόμμα, “σκουπίζεται” η παρουσία των λοιπών κονιορτοποιημένων κομμάτων και ο προβληματισμός επικεντρώνεται στο αν το δεύτερο ή το τρίτο κόμμα θα συμπληρώσει το ποσοστό που θα λείπει (αν λείπει, διότι η προτίμηση των παραμέτρων της σχετικής συζήτησης  εκλαμβάνει την υπόθεση της αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος, περίπου ως δεδομένη).

Δεν υπέπεσε στην αντίληψη μου (αλλά και ομολογώ ότι παρακολουθώ αυτού του επιπέδου τους προβληματισμούς, όσο γίνεται λιγότερο, και μόνο για να έχω το ελάχιστο μιας απαραίτητης σχετικής πληροφόρησης) ουδείς προβληματισμός ή και ευχολόγιο, για τους πυλώνες που επιβάλλεται να περιλαμβάνει η θητεία της νέας Κυβέρνησης, στους ταραγμένους καιρούς μας.

Αλλά, βέβαια, η παράλειψη αυτή είναι απολύτως κατανοητή, εφόσον θεωρείται δεδομένο ότι με τις εκλογές δεν αναμένεται ουδεμία μεταβολή της πορείας που ακολουθήθηκε την τελευταία τετραετία. Δηλαδή, οι νέες τυχόν εξελίξεις θα αντιμετωπίζονται, με τους ίδιους τρόπους όπως  μέχρι τούδε. Συγκεκριμένα, στις εξωτερικές μας σχέσεις, θα καταδικάζουμε τις τουρκικές απειλές αλλά, εκτός από κάποιες οριακά επιτυχείς προσπάθειες   αντιμετώπισής τους, θα αναμένουμε νεύματα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Ενδιαμέσως, θα εξακολουθήσουμε να ακούμε και να παρατηρούμε με προσήλωση την κάθε λέξη, αλλά και κίνηση των Τούρκων, προκειμένου να είναι δυνατό ένα, έστω και λίγων ωρών, συμπέρασμα ότι……”δείχνει να έχει περιοριστεί το τουρκικό μένος εναντίον μας”. Αλλά επίσης, θα εξακολουθήσουμε να αισθανόμαστε “υπερήφανοι” επειδή κάποιες ενέργειές μας και κάποιες συμμαχίες μας “εκνευρίζουν τους Τούρκους”.

Στον τομέα της οικονομίας, η ουτοπία του πόσο καλά πηγαίνει (και ει δυνατόν η εξαγωγή συμπερασματος ότι η δική μας οικονομία πηγαίνει καλύτερα από όσο της  υπόλοιπης Ευρώπης) φυσικά και θα εξακολουθήσει να καλλιεργείται, παράλληλα και με το “βιώσιμο χρέος”, το τέλος της “αυστηρής εποπτείας”, τους “ολοένα ταχύτερους ρυθμούς ανάπτυξής μας”, κλπ. …τα γνωστά. Εφόσον όλα πάνε τόσο καλά, εύλογο είναι οι κυβερνώντες να μην χρειάζεται να επιδοθούν σε κατάρτιση βραχυχρόνιου-μεσοπρόθεσμου και μακροχρόνιου προγραμματισμού. Αλήθεια, προς τι; Η πολιτική των “πετεινών του ουρανού” και βολική είναι, αλλά και αναπόφευκτη σε χώρα, που δεν γνωρίζει προς τα που οδεύει, αλλά για τη χάραξη της πορείας της επαφίεται στη σοφία των Μεγάλων Δυνάμεων.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων στην Ελλάδα,  έχω σημαντικές δυσκολίες να κατανοήσω και κυρίως να ερμηνεύσω το έντονο ενδιαφέρον του μέσου Έλληνα, σχετικά με το χρόνο των εκλογών και τα μετέπειτα. Αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι τίποτα μα τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Λέω, λοιπόν, ότι ίσως θα εμφανίζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον, λιγότερη υποκρισία και πάνω από όλα  έλλειψη άγχους η παρακολούθηση σειρών και ταινιών στην τηλεόραση, από ότι η άσκοπη, όσο και αποβλακωτική συζήτηση περί των προσεχών εκλογών.

The post Εντελώς ανεξήγητο το ενδιαφέρον του μέσου Έλληνα για τις εκλογές first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Η οπισθοχώρηση της παγκοσμιοποίησης δεν περιόρισε τις ανεξέλεγκτες ανισότητες κατανομής του εισοδήματος και του πλούτου, όπως ελπίζονταν. Και τούτο, επειδή, εκτός του πολέμου στην Ουκρανία και των καταστρεπτικών για τη Δύση κυρώσεων κατά της Ρωσίας, εισέβαλε στην υφήλιο και ένας περίεργος πληθωρισμός σε συνδυασμό με την άνοδο των επιτοκίων.

Αυτό το συνονθύλευμα ανέτρεψε τις ευμενείς αναδιανεμητικές συνέπειες, των «χρημάτων από ελικόπτερο», που εφαρμόστηκαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Τα κέρδη, απέκτησαν έτσι περισσότερες της μιας όψεις, που από κοινού επιτίθενται εναντίον της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών.

Συγκεκριμένα, κατά την τρέχουσα πληθωριστική περίοδο, είναι δυνατόν να διακρίνουμε τρία είδη κέρδους, των οποίων οι ανοδικές τάσεις δεν οφείλονται αποκλειστικά στον πληθωρισμό.

Κλασσικά επιχειρηματικά κέρδη

Να αρχίσω από τα κλασσικά κέρδη των επιχειρηματιών, των οποίων η αύξηση σε περιόδους πληθωρισμού είναι αναπόφευκτη. Οφείλεται στον γνωστό «φαύλο κύκλο», που λειτουργεί σε περιόδους αύξησης του γενικού επιπέδου των τιμών. Πρόκειται για το φαινόμενο της καθυστέρησης των αυξήσεων των ονομαστικών μισθών, απέναντι στις αυξήσεις των τιμών, που αναπότρεπτα καταλήγει σε συνεχείς μειώσεις των πραγματικών μισθών (της αγοραστικής δύναμης των μισθωτών). Η κρατική παρέμβαση, έστω και όταν ειλικρινά το επιδιώκει, δεν διαθέτει μέτρα στη φαρέτρα της, για την αποσόβηση του νομοτελειακού αυτού φαινομένου. Περιττό να προσθέσω ότι και το «καλάθι του νοικοκυριού» ουδόλως αποτελεί λύση. Έχει αποτύχει, οπουδήποτε και αν αυτό εφαρμόστηκε, επειδή κυρίως περιλαμβάνει αγαθά, που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, δεν εμπίπτουν στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Αλλά, και επιπλέον, επειδή είναι δύσκολος αν όχι και αδύνατος ο έλεγχος των τιμών των αγαθών, που μπαίνουν στο καλάθι, καθώς αυτό περιφέρεται σε αμέτρητο αριθμό σούπερ-μάρκετ, και σε πολυάριθμα μικρότερα καταστήματα τροφίμων. Πέρα, ωστόσο, από τις παραπάνω γενικές παρατηρήσεις, η έμπνευση της εισαγωγής αυτού του καλαθιού της νοικοκυράς αποτελεί, δυστυχώς, καθαρό εμπαιγμό, ειδικά στην Ελλάδα, εναντίον των χαμηλόμισθων, προς τους οποίους και κυρίως απευθύνεται. Και τούτο διότι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μελέτης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, από τον Απρίλιο του 2022 και μετά, η απώλεια της αγοραστικής δύναμης του κατώτατου μισθού κυμαίνεται γύρω στο 19%. Και αν ληφθεί υπόψη ότι τα μνημόνια καθιέρωσαν, για την Ελλάδα, ύψος κατώτατου μισθού, που υπολείπεται του επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης, γίνεται αντιληπτό ότι η παρούσα κατάσταση καταδικάζει τους χαμηλόμισθους και τις οικογένειές τους σε φτώχεια και πείνα. Σύμφωνα πάντα με την παραπάνω μελέτη της ΓΣΕΕ, η απώλεια αγοραστικής δύναμης των νοικοκυριών με μηνιαίο εισόδημα χαμηλότερο των 750 ευρώ φθάνει έως και 40%.

Οι θηριώδεις τιμές της ενέργειας Επί των ημερών μας, ωστόσο, η αύξηση του γενικού επιπέδου των τιμών, συνεπεία του πληθωρισμού, δεν αποτελεί τον μοναδικό λόγο επιδείνωσης του τρόπου εισοδηματικής κατανομής. Σε αυτόν θα πρέπει να προστεθεί και η καταιγιστική αύξηση των τιμών της ενέργειας, που οφείλεται στις διακοπές των αλυσίδων εφοδιασμού, συνεπεία του Covid-19, στις αδιανόητα επιπόλαιες αποφάσεις της Δύσης, αλλά και στην ενθάρρυνση της αισχροκέρδειας, που εδώ στην Ελλάδα μας καταδικάζουν να έχουμε τις υψηλότερες τιμές ενέργειας στην Ευρώπη. Η Κυβέρνηση, στον τομέα αυτόν, ευθύνεται για την μη πάταξη της αισχροκέρδειας. Αλλά, ευθύνεται, ακόμη, και για το γεγονός ότι ασπάστηκε με ανεπίτρεπτη ζέση, την παιδαριώδη υπόθεση της Δύσης, ότι δήθεν αυτή έχει το δικαίωμα να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, με απώτερο στόχο την εξαφάνισή της από προσώπου Γης, ενώ η Ρωσία δεν θα αντιδρούσε. Τι να προσθέσει κανείς σε αυτό το φιάσκο, αν όχι την επανάληψη της τόσο θλιβερής διαπίστωσης, που αναφέρεται στο προχωρημένο στάδιο παρακμής της Δύσης, και κυρίως της ΕΕ. Διότι δεν είναι υπερβολική η παραδοχή ότι η ΕΕ αποφάσισε να σφίξει, από μόνη της, το σχοινί της κρεμάλας, γύρω από το λαιμό της. Είναι, εξάλλου, περιττή η υπενθύμιση ότι οι θηριώδεις αυτές τιμές της ενέργειας, παρότι περιορίζονται κάπως από την κρατική επιδότηση, βαρύνουν πολύ περισσότερο τα χαμηλά από όσο τα υψηλότερα εισοδήματα, συμβάλλοντας έτσι στην αύξηση των ανισοτήτων, που οδηγούν στη φτωχοποίηση και την πείνα, μεγάλες κατηγορίες πολιτών. Υψωση επιτοκίων και τραπεζικά κέρδη Και τέλος, έρχομαι στα κορυφούμενα, για ακόμη μια φορά, κέρδη των ελληνικών τραπεζών, ως συνέπεια της μέχρι τώρα απόφασής τους, να καρπωθούν την αύξηση των επιτοκίων, αλλά να μην την επεκτείνουν και στους καταθέτες τους. Συγκριτικά προκύπτει ότι αυτής της μορφής εκμετάλλευση των Ελλήνων, από τις τράπεζες τους, είναι η υψηλότερη, σε σύγκριση με τις λοιπές ευρωπαϊκές οικονομίες. Ως πιθανή ερμηνεία της αρνητικής αυτής ελληνικής πρωτιάς, του υψηλού δηλαδή δείκτη τραπεζικής εκμετάλλευσης (που ισούται με τη διαφορά ανάμεσα στο επιτόκιο καταναλωτικών δανείων και σε αυτό των προθεσμιακών καταθέσεων) είναι πρώτον η συσσώρευση αποταμίευσης, που υπερβαίνει κατά πολύ και μακροχρονίως τη ζήτηση για επένδυση. Η ανισορροπία αυτή ιδιαίτερα και όταν είναι μακροχρόνια, αποτελεί ισχυρό κριτήριο ανεπαρκούς ανάπτυξης και/ή ύφεσης, το οποίο εξηγούσε τα αρνητικά επιτόκια πριν από την έλευση του πληθωρισμού.

Με τις συνθήκες αυτές, οι τράπεζες δεν έχουν λόγο να καταβάλλουν οποιοδήποτε τίμημα, δηλαδή τόκο, για τα χρήματα που σταθμεύουν σε αυτές, εφόσον παραμένουν στα αζήτητα. Η αποταμίευση μετατρέπεται, έτσι, σε αποθησαύριση. Αυτή, όπως είναι γνωστό δεν αμείβεται, και ταυτόχρονα αποτελεί ισχυρή ένδειξη οικονομικής στασιμότητας, διαψεύδοντας τους συχνούς κυβερνητικούς διθυράμβους, για το πόσο δήθεν καλά πηγαίνει η οικονομία μας. Η ανισορροπία αυτή, μεταξύ αποταμίευσης και επένδυσης θα ενεργούσε, ενδεχομένως, ως ασπίδα προστασίας, εναντίον ενός καλπάζοντος και μεγάλης διάρκειας πληθωρισμού, αν δεν συνυπήρχε με τον πόλεμο της Ουκρανίας, και τις συνέπειές του στην ενέργεια.

Η δεύτερη πιθανή ερμηνεία, σχετικά με την υψηλή αυτή τραπεζική εκμετάλλευση των Ελλήνων αποταμιευτών, είναι η αποχή της Κυβέρνησης, από την λήψη παρεμβατικών μέτρων για τον περιορισμό των κακώς εχόντων στον ιδιωτικό τομέα. Ουσιαστικά, αυτής της μορφής παρεμβάσεις απουσιάζουν από τη χώρα μας, εκτός αν περιλαμβάνονται στις επιταγές της ΕΕ. Αυτό συνέβη, κατά την αντιμετώπιση των δυσμενών συνεπειών της πανδημίας, καθώς και τώρα με τις επιδοτήσεις των τιμών της ενέργειας.

Να προσθέσω, ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων στις τράπεζες αφορούν, πλην εξαιρέσεων, μικρά σχετικώς ποσά, που δεν θα είχαν καλύτερη μεταχείριση από ξένες τράπεζες, δεδομένου ότι σε ολόκληρη την Ευρώπη η αποταμίευση υπερβαίνει την επένδυση. Έτσι, δεν υπάρχει ορατός κίνδυνος, προς το παρόν τουλάχιστον, για σημαντικών διαστάσεων έξοδο κεφαλαίων. Η υφεσιακή αυτή εικόνα, που καταρχήν επικρατεί στην ελληνική οικονομία, αλλά σε κάποιο βαθμό και στη λοιπή Ευρώπη, θα μπορούσε να βελτιωθεί, αν στη διαμάχη ανάμεσα στις αυξήσεις των επιτοκίων και στον πληθωρισμό, δεν είχε επικρατήσει, για ακόμη μια φορά (όπως και το 1980), ο πανικός απέναντι στον πληθωρισμό. Σίγουρα, η πορεία κάθε πληθωρισμού δεν είναι προβλέψιμη, και ο φόβος οδηγεί την FED, και τώρα και άλλοτε, στην απόφαση συνεχών αυξήσεων των επιτοκίων, που σκοτώνουν την ανάπτυξη και οδηγούν τον κόσμο σε ύφεση, σε ανεργία και σε έξαρση των ανισοτήτων. Η πολιτική αυτή της FED, πέρα από την αύξηση των επιτοκίων, που όπως ανήγγειλε θα συνεχιστεί, επιδιώκει και αύξηση της ανεργίας, προκειμένου έτσι να αποθαρρυνθούν οι απαιτήσεις των μισθωτών, για αυξήσεις, οι οποίες μέσω του «φαύλου κύκλου» τροφοδοτούν τον πληθωρισμό.

Οι συνέπειες αυτών των επιλογών θα επεκταθούν, φυσικά, και στην Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα. Εκ των υστέρων, υπάρχει, σχεδόν πάντοτε, έντονη κριτική αυτής της πολιτικής ανόδου των επιτοκίων, την οποίαν ωστόσο ακολούθησαν, ήδη, όλες οι δυτικές οικονομίες, με μοναδική εξαίρεση την Ιαπωνία, που επέλεξε την ανάπτυξη, μέσω ανοχής του πληθωρισμού. Το τίμημα αυτής της επιλογής της, μέχρι σήμερα, είναι η σημαντική υποτίμηση της εξωτερικής αξίας του νομίσματος της.

Οι ΗΠΑ, αντιθέτως, αποκομίζουν σημαντικά κέρδη από την ύψωση των επιτοκίων. Τις αυξήσεις αυτές ακολούθησε αθρόα είσοδος κεφαλαίων, που ενίσχυσε σημαντικά την εξωτερική αξία του δολαρίου, αλλά και το βαθμό ισχύος της στην παγκόσμια σκηνή. Χάρη σε αυτήν η Αμερική εξάγει ακριβά και εισάγει φθηνά, χωρίς να φοβάται αρνητικές ελαστικότητες ζήτησης, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο τμήμα των εξαγωγών της απαρτίζεται από αγαθά πρώτης ανάγκης.

Ταυτόχρονα, όμως, οι επιλογές αυτές της Αμερικής δημιουργούν ανυπέρβλητα προβλήματα στον υπόλοιπο κόσμο, και πρωταρχικά στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, οι οποίες αδυνατούν να πληρώσουν τις υψηλές τιμές των εισαγομένων αγαθών από την Αμερική και αντιμετωπίζουν το φάσμα της πείνας. Επιπλέον, η αύξηση των επιτοκίων οδηγεί το 60% των χρεωμένων αναπτυσσόμενων χωρών, σε αδυναμία αντιμετώπισης των δανειακών τους υποχρεώσεων. Αλλά και η Ευρώπη, παρότι αναγκάστηκε να ακολουθήσει την Αμερική στην άνοδο των επιτοκίων, υφίσταται τις δυσμενείς συνέπειες μιας ανερχόμενης ύφεσης και κατηγορεί την Αμερική για έλλειψη ενότητας και συνοχής. Να μην προσθέτω, εδώ, και τη δεινή κατάσταση της χώρας μας, που ήδη αντιμετωπίζει την τραγωδία των spreads. Ο σημαντικός αριθμός παραγόντων, που συμμετέχουν και εμπλέκονται μεταξύ τους, τα πολυάριθμα και αντιμαχόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, που δεν είναι ξεκάθαρα, αλλά περιβάλλονται από πυκνό πέπλο υποκρισίας, αλλά πάνω από όλα, η αβυσσαλέα υποτέλειά μας, που αδίστακτα περνά τα όποια δυτικά συμφέροντα επάνω από τα εθνικά μας, αφήνουν αβίαστα τις προβλέψεις να σκιαγραφούν τα χειρότερα για την πατρίδα μας. Επείγουσα η αφύπνισή μας.

The post Πληθωρισμός, πόλεμος, κυρώσεις και άνοδος των επιτοκίων γεννούν φτώχεια first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Ευλόγως διερωτάται κανείς τι είδους νίκη  είναι αυτή της Ουκρανίας (ορθότερα  βέβαια του ΝΑΤΟ),   για την οποία πανηγύριζε  μέχρι χθες η Δύση, ενόσω μέσω αυτής (της υποτιθέμενης νίκης) καταστρέφονται ολοσχερώς οι εγκαταστάσεις ουκρανικών πόλεων (όπως  είχε, δυστυχώς, αναγγείλει εδώ και καιρό ο Πούτιν την πρόθεσή του, δηλαδή,  μεταβολής της μορφής του πολέμου).

Οι Ουκρανοί σε αυτές τις περιοχές στερούνται, ακόμη, και το νερό.  Ποιόν, λοιπόν, μπορεί να  ωφελεί η συνέχιση αυτού του καταστρεπτικού πολέμου; Πάντως, όχι τον μαρτυρικό ουκρανικό λαό, ούτε τους νεκρούς εκατέρωθεν. 

Αυτή είναι η πρώτη ομάδα των ακατανόητων αυτού του πολέμου.

Η δεύτερη ομάδα ακατανόητων αυτού του πολέμου  αφορά στις θριαμβολογίες της Δύσης, περί δήθεν ήττας και ταπείνωσης της Ρωσίας (πριν αρχίσουν, βέβαια, να εκπέμπονται οι ρωσικοί πύραυλοι ).

Δηλαδή, είναι δυνατόν να γίνει πιστευτό, ότι οι αρμόδιοι της Δύσης για τη συνέχιση αυτού του πολέμου,  βασίστηκαν  πράγματι  στην υπόθεση, ότι η Ρωσία θα υποχωρούσε και θα παρέμενε, στη συνέχεια, με σταυρωμένα χέρια;

Αν ναι, τα όσα αναμένουν τη Δύση είναι ακόμη χειρότερα από τα όσα ήδη βιώνει, δηλαδή  την ακρίβεια, την έλλειψη βασικών καταναλωτικών αγαθών, την ενεργειακή κρίση, την ύφεση και την πείνα.

Ας ελπίσουμε ότι τα φωτεινά μυαλά, που ευτυχώς υπάρχουν ακόμη, εκατέρωθεν, θα φέρουν τις δύο αντιμαχόμενες χώρες στο τραπέζι κάποιας μορφής συνεννόησης, ώστε να παύσει αυτός ο πόλεμος.

Στη διάρκεια , βέβαια, αυτού του πολέμου,  εκτός από την τραγική απώλεια ζωών, το ξεσπίτωμα πολλών οικογενειών και τις τρομακτικές οικονομικές καταστροφές, ο («απομονωμένος» κατά πολλούς δυτικούς) Ερντογάν  κατάφερε να εξασφαλίσει πολυάριθμα πλεονεκτήματα,  και να θεωρείται ολοένα και πιο «ωφέλιμος» από Ανατολή και Δύση.

Εμείς; Είμαστε (πάντοτε) στη σωστή πλευρά της Ιστορίας;

The post Μερικά «ακατανόητα» του πολέμου στην Ουκρανία first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Ημέρες που είναι στην πολιτική μας σκηνή, έχει σημασία να υπενθυμίσουμε ότι ο νεοφιλελευθερισμός σαρώνεται ακόμα και στην χώρα που τον γέννησε στην Ευρώπη, την Μεγάλη Βρετανία, ενώ πολιτικές δυνάμεις που χαρακτηρίζονται “λαϊκίστικες” είναι σε διαρκή άνοδο, διεκδικώντας ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, στο πλαίσιο του οποίου ο δημόσιος τομέας αντιμετωπίζεται διαφορετικά από ό,τι μέχρι πρότινος.

Συγκεκριμένα, από τους κανόνες αυτού του νέου συστήματος απουσιάζει παντελώς η αντιπαλότητα που υποθάλπει ο νεοφιλελευθερισμός ανάμεσα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Ο παλιός διαχωρισμός δεξιάς και αριστεράς πολιτικής έχει ατονήσει και έχουν εκδιωχθεί από τον κατάλογο των εφαρμοζόμενων μέτρων πληθώρα ταμπού, που αποτελούσαν πάλαι ποτέ το ευαγγέλιο των νεοφιλελεύθερων.

Να προσθέσω ότι είναι χωρίς σημασία η περιφρονητική στάση και η δυσμενής κριτική των παραδοσιακών κομμάτων εναντίον των “λαϊκιστών”, δεδομένου ότι οι τελευταίοι αυτοί (καλώς ή κακώς) κερδίζουν έδαφος και εξελίσσονται σε ισχυρές, ενίοτε και σε κυρίαρχες δυνάμεις. Στο μέτρο που μπορεί κανείς να κρίνει οι συγκλονιστικές αυτές θεσμικές μεταβολές δεν έχουν αγγίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία παραμένει δέσμια του διεθνώς υπό κατεδάφιση νεοφιλελευθερισμού, παρά τις προσαρμογές που υποχρεώθηκε να κάνει ένεκα της πανδημίας αρχικά και της ενεργειακής κρίσης που ακολούθησε.

Μερικές από τις ενδείξεις αυτής της επικίνδυνης προσκόλλησης προς το πεπερασμένο πια σχήμα του παρελθόντος είναι η οπωσδήποτε εσφαλμένη εντύπωση ότι ο ελληνικός δημόσιος τομέας είναι υπερμεγέθης. Στην πραγματικότητα, το μέγεθός του βρίσκεται στο μέσον των αντίστοιχων δημοσίων τομέων στην Ευρώπη. Εξάλλου, η ΝΔ φαίνεται ότι υιοθετεί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα τη λογική “πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι”. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η στάση της στα ΑΕΙ, με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Εξυπακούεται ότι καταδικάζω ανεπιφύλακτα τα έκτροπα και τις βαρβαρότητες, που λαμβάνουν χώρα σε σχεδόν καθημερινή βάση στα ΑΕΙ της χώρας. Πιστεύω, ωστόσο, ότι δεν ήταν λύση η κατάργηση ενός μέτρου, που είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και που λήφθηκε ακριβώς για να αντιμετωπίσει ορισμένες απαράδεκτες καταστάσεις του παρελθόντος, των οποίων η λήθη δεν εξισώνεται με πρόοδο, αλλά με οπισθοδρόμηση.

“Πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι”!

Στη ζωή και στην πολιτική υπάρχουν ασφαλώς ωριμότερες λύσεις από το “πονάει κεφάλι, κόβω κεφάλι”! Αναφορικά με τα πανεπιστήμια, στα οποία παρεμπιπτόντως αναφερθήκαμε, θα μπορούσαν να ληφθούν ενισχυμένα μέτρα φύλαξης, παραλλήλως με συμπληρωματικές διατάξεις, που να καθιστούν τον πανεπιστημιακό χώρο απρόσβλητο και ικανοποιητικά λειτουργήσιμο.

Με την ίδια λογική πορεύεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα. Οι μέχρι τώρα πράξεις της, δείχνουν ότι παίρνει αποφάσεις προς τη λάθος κατεύθυνση. Οι εμφανείς προθέσεις της ΝΔ για περιορισμό του δημόσιου τομέα συγχέουν δύο εντελώς διαφορετικά θέματα: Το μέγεθός του και την αναποτελεσματικότητά του, το πόσο παραγωγικός είναι.

Το βασικό χαρακτηριστικό του ελληνικού δημόσιου τομέα δεν είναι υπερβολικό μέγεθός του, αλλά η αναποτελεσματικότητά του. Ο γραμμικός τρόπος που επιχειρείται η συρρίκνωσή του δεν θα τον καταστήσει περισσότερο αποτελεσματικό. Για την ακρίβεια θα τον καταστήσει λιγότερο αποτελεσματικό. Μέγεθος και αποτελεσματικότητα είναι δύο εντελώς διαφορετικά θέματα, που απαιτούν και διαφορετική προσέγγιση.

The post Ελληνικός δημόσιος τομέας: Μύθοι και πραγματικότητα first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Η Εστία της Κυριακής, η μόνη εφημερίδα που ήταν παρούσα στη συνάντηση στην οποία συζητήθηκε η ίδρυση νέου κόμματος “επιφανών ομογενών” , με σύνθημα “Πρώτη η Ελλάδα”, αναφέρει στο πρωτοσέλιδο της κάποιες σωτήριες για την χώρα προτάσεις που, προς το παρόν, ανήκουν στη σφαίρα των προθέσεων – για να μην προσθέσω και της φαντασίας.

Ασχολούμαι, ωστόσο, με αυτά, γιατί στην περίπτωση που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν, η Ελλάδα θα είχε ξαναγίνει “Ελλάδα”. Δηλαδή, κράτος ανεξάρτητο, που θα επιβάλλει τα εθνικά της συμφέροντα πάνω από τα όποια άλλα, που θα αντιμετωπίσει τον φθίνοντα πληθυσμό της με αύξηση γεννήσεων και όχι με μεταγγίσεις διαφορετικών λαών, θρησκειών και πολιτισμών. Που θα επανεξετάσει την επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και την ντροπιαστική μετάλλαξη του “Όχι” σε “Ναι” στο δημοψήφισμα του 2015. Που θα ασχοληθεί με το μέγα μεταναστευτικό πρόβλημα, ώστε να μη συνεχιστεί ο θανατηφόρος κίνδυνος της δημιουργίας εχθρικού στρατού εντός των συνόρων μας. Που θα θέσει επιτέλους τέρμα στις ασύστολες συζητήσεις σχετικά με τα χωρικά μας ύδατα. Που επιτέλους θα συστήσει Συνταγματικό Δικαστήριο…

Ομολογώ ότι μου αρέσει να σκέφτομαι ότι οι παραπάνω, εθνικά υγιείς αυτές προθέσεις θα συμπληρωθούν και με την επαναφορά στην εκπαίδευση, της ελληνικής ιστορίας, που καθίσταται ολοένα και πιο καχεκτική τα τελευταία χρόνια, ότι θα επανέλθουν τα ορθολογικά κριτήρια του τι αποτελεί τον κανόνα και τι την εξαίρεση στις σχέσεις των δύο φύλων, ότι θα παταχθεί η απύθμενη εισοδηματική ανισοκατανομή, η διαφθορά και η εγκληματικότητα κ.α. Συνειδητοποιώ, όμως, ότι, μέσω των εξαγγελιών ενός κόμματος, που επιπλέον δεν απέκτησε σάρκα και οστά, είναι επιπόλαιο να χτίζει κανείς πύργους στην άμμο.

Το κόμμα “επιφανών ομογενών” 

Δεν γνωρίζω ποιοι προΐστανται αυτού του υπό συγκρότηση κόμματος, που κινδυνεύει να έχει την ίδια τύχη με τα πολυάριθμα άλλα, που αιωρούνται ως μόρια σκόνης στη σκιά των συστημικών. Ωστόσο, το σύνθημα “Πρώτη η Ελλάδα” συνδέεται νοητικά με πολυάριθμα άλλα στην υφήλιο, αλλά κυρίως στην Ευρώπη, που αποκτούν σταδιακά ισχύ και που αποτελούν εκκωφαντική αντίδραση στα δεινά της παγκοσμιοποίησης.

Το αναγγελλόμενο κόμμα “επιφανών ομογενών” φαίνεται να ανήκει στη μεγάλη, αλλά πολύ ανομοιογενή οικογένεια των “λαϊκίστικων” κομμάτων, που σε πείσμα της περιφρόνησης, που τους επιφυλάσσουν τα παραδοσιακά κόμματα, για ευνόητους λόγους, κερδίζουν συνεχώς έδαφος σε ολόκληρη την υφήλιο. Οι εξαγγελίες του, αν υλοποιηθούν, έστω και μερικώς, θα αναχαιτίσουν τον κατήφορο εξαφάνισης, προς τον οποίο σύρεται ολοταχώς η πατρίδα μας.

Με την υπόθεση, που δεν έχει αποδειχθεί προς το παρόν ως βάσιμη, ότι η δημιουργία του περί ου κόμματος θα επικεντρωθεί στην υλοποίηση των ιδρυτικών του συνθημάτων και δεν θα τρομοκρατηθεί από οποιασδήποτε μορφής απειλές, από οπουδήποτε προερχόμενες, αλλά και μέλη της δεν θα υποκύψουν σε προσφορές έσωθεν ή έξωθεν, είναι ασφαλώς καλοδεχούμενο σε μια χώρα που δεινοπαθεί κάτω από συνθήκες ακραίας υποτέλειας. Αν πράγματι εννοεί όσα υποστηρίζει τώρα, αλλά και αν θα συνεχίσει να τα εννοεί και μετά. Αν…

The post Στήνουν κόμμα “επιφανών ομογενών” first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το διαρκές αυτό δράμα της πατρίδας μας αναζωπυρώνεται τώρα εξαιτίας των κυβερνητικών εξαγγελιών, περί του δήθεν τέλους της εποπτείας της οικονομίας μας, ενώ όπως είναι γνωστό αυτή θα διαρκέσει μέχρις ότου πληρωθεί το 75% του χρέους μας. Η  αποπληρωμή φάνταζε ως μακρινό όνειρο μέχρι τώρα, αλλά με την αύξηση των επιτοκίων, την αναβίωση των spreads και τη φτωχοποίηση ολοένα μεγαλύτερου τμήματος του λαού,  φαίνεται ήδη εξωπραγματική.

Η  είδηση  περί ελάφρυνσης της εποπτείας της οικονομίας μας συμπληρώνεται  και από μία πρόσθετη. Η δεύτερη αυτή  αναφέρεται στη  δυνατότητα  να μας δώσουν ένα  δώρο αξίας 5.4 δισεκατομμυρίων ευρώ, με την προϋπόθεση  ότι θα  συμμορφωθούμε με  τις 22 σε  αριθμό απαιτήσεις των δανειστών.  Οι απαιτήσεις αυτές, που οι αρμόδιοι μας προετοιμάζουν  ότι είναι δύσκολα εφαρμόσιμες, αφορούν κυρίως σε περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις. Αλλά, σε  οικονομία, όπου έχει ξεπουληθεί ακόμη και το νερό, εύλογα τίθεται το ερώτημα  τι άλλο    μπορεί ακόμη να επιθυμούν  οι δανειστές, προκειμένου  να μας δώσουν ως αντάλλαγμα σε εμάς τους ιθαγενείς «καθρεφτάκια»;

Οι ιδιωτικοποιήσεις, στην Ελλάδα, έχουν προ πολλού ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή, πέρα από την οποία  ανατρέπεται  η  ισορροπία μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, και τίποτε  πια δεν προχωρεί. Και βέβαια  οι κίνδυνοι της οικονομικής αυτής ανισορροπίας είναι πολύ μεγαλύτεροι όταν, όπως δυστυχώς συμβαίνει στην περίπτωσή μας, το ξεπούλημα  της δημόσιας περιουσίας διοχετεύεται στην κυριότητα αλλοδαπών.

Ωστόσο, το  τι ακριβώς, και σε ποια έκταση ξεπουλιέται αδιάκοπα και με ολοένα και πιο επιταχυνόμενους ρυθμούς, η δημόσια περιουσία μας αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό. Η τακτική που ακολουθείται είναι αυτή της απόλυτης συσκότισης, προφανώς για   να αποφεύγονται οι   αντιδράσεις. Αλλά, και όταν κάτι ξεφεύγει,  οπότε και δικαιολογημένα προκαλεί λαϊκό ξεσηκωμό,  αλλά και όταν κατορθώσει να   φτάσει στις δικαστικές αίθουσες και να επιτύχει  έκδοση απαγορευτικής απόφασης του ξεπουλήματος, ακόμη και τότε ουδέν πρόβλημα.   Απλώς, δεν εκτελούνται  οι σχετικές δικαστικές αποφάσεις, διότι προφανώς, η ισχύς των δανειστών της Ελλάδας είναι υπεράνω των πάντων.

Μετά το ανοσιούργημα της πώλησης του νερού, όσο μπορεί κανείς να αντιληφθεί από πληθώρα ανησυχητικών ενδείξεων, αλλά όχι  και αποδείξεων,  είναι τώρα η σειρά κατεδάφισης του συστήματος της δημόσιας υγείας και της δημόσιας παιδείας.

Οι δικοί μας  αρμόδιοι, από το 2010 και μέχρι σήμερα, απλώς, εκτελούν εντολές και  αναμένουν δωράκια, όπως αυτό των 5.4 δισεκατομμυρίων ευρώ, για να τα ανακοινώσουν περιχαρείς στον ελληνικό λαό. Δεν μου αρέσει  να δραματοποιώ  καταστάσεις, αλλά και πως να αποφύγω τον παραλληλισμό αυτών που συμβαίνουν στην πατρίδα μας,  με την πώληση οργάνων από δυστυχείς ανθρώπους, που έτσι ελπίζουν να διατηρηθούν λίγο περισσότερο στη ζωή;

Είναι ξεκάθαρο ότι η ελληνική οικονομία, ακόμη και αν πληρώσει  μετά από πολλές δεκαετίες το χρέος της, θα της είναι αδύνατον  να ορθοποδήσει αν δεν επιδοθεί σε  αναπτυξιακή διαδικασία από την αρχή. Κάτι, που δεν αντιλαμβάνονται ή δεν θέλουν να αντιληφθούν, όσοι ενθουσιάζονται με τους αριθμούς της δήθεν ανάπτυξης.

Οπωσδήποτε, το ερώτημα παραμένει  αναπάντητο για  το ποιοι, τελικά, φέρουν βαρύτερες ευθύνες απέναντι στον ελληνικό λαό: αυτοί που υπέγραψαν τα εγκληματικά μνημόνια ή αυτοί που εκτελούν αδίστακτα  τις επιταγές  τους, μεταβάλλοντας την οικονομία σε ΖΟΜΒΙΕ;

The post Οι δανειστές μετατρέπουν την οικονομία σε ζόμπι first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Δεν περνάει μέρα που να μην έχουμε παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου χώρου μας, ύβρεις, αβάσιμες κατηγορίες και απειλές. Οι Τούρκοι μετατρέπουν, κυριολεκτικά, το μαύρο άσπρο στη διεθνή κοινότητα, ενώ κλιμακώνουν την  επιθετική συμπεριφορά τους, με προγραμματισμένους ρυθμούς, που θα έλεγα με βεβαιότητα, ότι έχουν αρχή και τέλος. Συνεπώς, ο εφησυχασμός μας, ότι δηλαδή δεν εννοούν τα όσα υποστηρίζουν, και ότι αυτά απευθύνονται στην εσωτερική κατανάλωση και στην προσπάθεια διασκέδασης της κακής, εκεί, οικονομικής κατάστασης, φοβούμαι ότι όχι μόνο δεν  ανταποκρίνονται στα πράγματα, αλλά και ότι εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους. Και τούτο διότι, δυστυχώς, το παρελθόν συνηγορεί στο ότι οι Τούρκοι αυτά που σχεδιάζουν, τα αναγγέλλουν με ολοένα εντονότερους τρόπους, πριν να τα εκτελέσουν.

Αν, συνεπώς, έτσι έχει η κατάσταση, είμαστε στις παραμονές σύρραξης με τους Τούρκους, και δυστυχώς επιβάλλεται να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, με όσο γίνεται μεγαλύτερη σοβαρότητα. Οπωσδήποτε, όχι  υποστηρίζοντας, στον αέρα, ανυπόστατες καταστάσεις, όπως ανάμεσα και σε άλλα,  ότι έχουμε συμμάχους που θα μας σώσουν, ότι βαδίζουμε με το Διεθνές Δίκαιο και αυτό αρκεί, ότι οι  Τούρκοι είναι απομονωμένοι, ότι εμείς υπερέχουμε από στρατιωτικής πλευράς και άλλα τινά. Διότι, δυστυχώς, συμμάχους, με την ορθόδοξη έννοια του όρου, δεν διαθέτουμε, εκτός ίσως από τους Γάλλους, και αυτούς, αναγκαστικά,  σε αρκετά περιορισμένο βαθμό, διότι προφανώς δεν θα πολεμήσουν μαζί μας εναντίον των  Τούρκων.  Το Διεθνές Δίκαιο, που επικαλούμαστε ως Ευαγγέλιο,  είναι,  αποδυναμωμένο και ουδόλως  γίνεται σεβαστό, όχι μόνον από την Τουρκία, αλλά και από την παρακμάζουσα  Δύση. Οι σύμμαχοί μας το επικαλούνται κάθε φορά, που οι λύσεις του, περιστασιακά, συμπίπτουν με τα συμφέροντά τους. Διότι, είναι εμφανές, ότι αν πράγματι, το Διεθνές Δίκαιο, τύγχανε γενικής εφαρμογής.  η Κύπρος δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι.

Από την άλλη πλευρά, ουδόλως ανταποκρίνεται στα πράγματα  η δική μας διαβεβαίωση ότι η «Τουρκία είναι απομονωμένη». Διότι, δυστυχώς, δεν είναι. Αντιθέτως, κατορθώνει να δημιουργεί περιπτωσιακές, όσο και ανορθόδοξες συμμαχίες, που όμως της επιτρέπουν να διατηρεί συνεχώς  το κεφάλι έξω από το νερό.    Αναφορικά με τη στρατιωτική μας υπεροχή, πολύ θα ήθελα   να την ενστερνιστώ. Αλλά πρώτον, είναι πιθανόν η ελληνοτουρκική σύρραξη να ξεσπάσει πριν φρεγάτες και αεροπλάνα τελευταίας τεχνολογίας να έχουν ετοιμαστεί και να βρίσκονται στο έδαφός μας, δεύτερον, η έκβαση ενός πολέμου δεν είναι ποτέ σίγουρη εκ των προτέρων, και τρίτον, ακόμη και στην περίπτωση που η νίκη θα είναι δική μας, οι ανθρώπινες απώλειες θα είναι ανυπολόγιστες, και η οικονομική μας καταστροφή ολοκληρωτική.

Δεν έχω την αφέλεια να πιστεύω ότι κρατώ στο «μανίκι  μου» μαγικές λύσεις. Εκκινώ, ωστόσο,  από τη διαπίστωση, ότι η πολιτική που ακολουθείται, μέχρι στιγμής, στο χώρο των ελληνοτουρκικών διαφορών, όχι απλώς δεν αποδίδει τα επιθυμητά αποτελέσματα, αλλά επιπλέον, συχνά, φαίνεται να «ρίχνει λάδι στη φωτιά».

Θα πρότεινα, γι’ αυτό,  μια εναλλακτική πολιτική, σε αυτό τον κρίσιμο τομέα, καθώς δεν υπάρχει, από όσο γνωρίζω, ιστορικό στο οποίο να έχει ακολουθηθεί πολιτική με σοβαρές προδιαγραφές. Είναι πιθανόν να φαίνεται αφελής η πρότασή μου, είναι ακόμη πιθανόν να μην αποδώσει, αλλά από όσο αντιλαμβάνομαι δεν έχει προγραμματιστεί κάποια άλλη προσέγγιση του ακανθώδους αυτού προβλήματος, εκτός από περιπτωσιακές  δηλώσεις μας, που δυστυχώς δεν έχουν αποδέκτη εκτός ημών.

Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι  θα είχαμε κάποιες καλύτερες  προοπτικές, αν απευθυνόμασταν στη διεθνή κοινότητα, με μεθόδους σοβαρές, συνεχείς,  καλά προγραμματισμένες και μελετημένες, και με τη συμμετοχή επιστημόνων, διπλωματών και δημοσιογράφων κύρους (οι οποίοι βέβαια να μην υποστηρίζουν ότι «το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη»), οι οποίοι να εμφανίζονται σε καθημερινή βάση, με άρθρα σε διεθνείς εφημερίδες και περιοδικά ευρείας  κυκλοφορίας (που εξυπακούεται ότι θα απαιτούν αδρή πληρωμή), με παρουσία σε σημαντικά  διεθνή ΜΜΕ (που επίσης θα πρέπει να χρυσώνονται), με τη διοργάνωση στην Ελλάδα και όχι μόνο, συνεδρίων και συναντήσεων με επιφανείς  επιστήμονες (ιστορικούς-διεθνολόγους κ.ά.όχι αποκλειστικά Έλληνες), που να σφυροκοπούν τη συμπεριφορά της Τουρκίας, με τρόπους ποιοτικούς και όχι  με επιλογές  που ακολουθήσαμε μέχρι τώρα. Τα συμπεράσματα να τυγχάνουν ευρείας δημοσιότητας, προβληματισμών και συζητήσεων, εντός αλλά κυρίως εκτός Ελλάδας.

Να συσταθεί, προς τούτο, στο ΥΠΕΞ, επιτροπή, χωρίς να προβλέπεται αμοιβή των μελών, καταρχήν  από Έλληνες, οι οποίοι να έχουν και τις απαραίτητες γνώσεις, και τις εύστροφες και πρωτότυπες ιδέες, και μια κάποια  αναγνώρισή τους στο εξωτερικό, αλλά και τη θέληση να αφοσιωθούν στην πατρίδα. Πρόσφατοι συνταξιούχοι,  ακόμη νέοι, θα ήταν, ίσως, μια λύση. Και να υπάρχει καθημερινό πρόγραμμα, που ανάμεσα και σε άλλα, να καυτηριάζει (και όχι να αποσιωπά) το σύνολο των δεινών που υπέστη η Ελλάδα από «φίλους» και εχθρούς (έστω και αν δεν θα αρέσει στην ΕΕ).

Το ζητούμενο θα είναι η αφύπνιση της διεθνούς κοινής γνώμης, η οποία δεν ενδιαφέρεται αν δεν προκληθεί, και η οποία δεν γνωρίζει επακριβώς το τι συμβαίνει έξω από   τη δική της χώρα. Προσωπικά, βίωσα  αυτή την (καλόπιστη) άγνοια των φίλων μας, σε πολυάριθμα διεθνή συνέδρια του πρόσφατου παρελθόντος, όπου Σκοπιανοί έθεταν συχνά τα γνωστά αφηγήματά τους και φυσικά αισθανόμουν την υποχρέωση να τους διαψεύδω. Έτσι, διαπίστωσα ότι Γάλλοι, Βέλγοι και  Ελβετοί, καθώς και Ασιάτες, παρότι ήταν με το μέρος μας, δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες του προβληματος μας, σχετικά με τις σκοπιανές διεκδικήσεις της Μακεδονίας. Οι οποίες, ωστόσο, διεκδικήσεις «δικαιώθηκαν» με τη χρόνια εφαρμογή ανάλογων μεθόδων, με αυτήν που τώρα προτείνω για τα ελληνοτουρκικά, και την οποίαν έχουν πλήρως υιοθετήσει οι Τούρκοι, με αντίστροφη βέβαια φορά.

Μερικοί από τους στόχους της επιτροπής, της οποίας τα μέλη θα πρέπει να είναι σε 24η εγρήγορση, και τα οποία φυσικά θα πρέπει να κατανείμουν μεταξύ τους αρμοδιότητες και δραστηριότητες, θα είναι:

-η στόχευση και η επικοινωνία με  διεθνή ΜΜΕ που θα είναι διατεθειμένα να μας ακούσουν, και των οποίων ο αριθμός θα πρέπει συνεχώς  να ανέρχεται

-η διάδοση και συζήτηση, όπου αυτή είναι δυνατή, κάθε είδησης και άρθρου, που θα μας εξυπηρετεί

-η συνεχής κατάστρωση σχεδίων παρέμβασης, και η ενίσχυση των κατευθύνσεων τους όπου αποδεικνύονται επιτυχείς

-η πρόσκληση ξένων επιστημόνων, στην Ελλάδα, για διαλέξεις επί των θεμάτων που έχουν εκάστοτε αποφασιστεί, και η προβολή τους με όλα τα διαθέσιμα μέσα

-η τοποθέτηση, σε πρεσβείες του εξωτερικού, μελών της επιτροπής, τα οποία να ασχολούνται αποκλειστικά με το μέγα αυτό θέμα.

Θα μπορούσα να συνεχίσω….αλλά, ας το σκεφτούμε, και πιθανότατα  να εμφανιστούν και άλλοι με καλύτερες ιδέες από τις παραπάνω δικές μου.

Τελειώνοντας, να υπογραμμίσω ότι πρέπει οπωσδήποτε να σοφιστούμε κάτι διαφορετικό, από αυτό που ακολουθήσαμε μέχρι σήμερα, και που δυστυχώς δεν είχε θετικά αποτελέσματα. Θα έλεγα το αντίθετο. «Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται».

The post Ο κίνδυνος του ελληνοτουρκικού πολέμου και εμείς first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Η αναζήτηση των αιτίων αυτού του  ανεπιθύμητου συνδρόμου, ανατρέχει στο μακρινό παρελθόν της ηρωικής Επανάστασης, που έκρυβε ωστόσο και κάποιες γκρίζες σελίδες, οι οποίες από τότε αναπαράγονται συνεχώς, με ασαφείς και δυσδιάκριτες μεθοδεύσεις. Η απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία βρήκε ομόφωνες τις Μεγάλες Δυνάμεις, προφανώς γιατί αυτή εξυπηρετούσε συμφέροντά τους, αλλά όχι και την ανεξαρτησία της.

Είναι πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του Μακρυγιάννη στα “Απομνημονεύματά” του ότι «Τους κατάτρεξαν οι Ευρωπαίοι τους δυστυχείς Έλληνες. Εις τις πρώτες χρονιές εφοδίαζαν τα κάστρα των Τούρκων. Τους κατέτρεχαν και τους κατατρέχουν ολοένα δια να μη υπάρχουν. Η Αγγλία θέλει να τους κάμη Άγγλους με την δικαιοσύνην την αγγλική, οι Μαλτέζοι, ξυπόλητους και νηστικούς, οι Γάλλοι Γάλλους, οι Ρώσοι Ρώσους και ο Μέττερνικ της Αούστριας Αουστριακούς και όποιος τους φάγει από τους τέσσερους».

Η κυριαρχία επάνω σε μια Ελλάδα, τυπικά ελεύθερη αλλά όχι ανεξάρτητη, υπήρξε το μήλο της έριδος ανάμεσα στις τότε Μεγάλες Δυνάμεις, με την προβολή της αντίθεσης Αλβιώνας και Αυστρίας εναντίον της Ρωσίας. Και είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι τον ρωσοτουρκικό πόλεμο (1828-29) δεν υπάρχει πηγή, που να αναφέρεται στην ανεξαρτησία της Ελλάδας. Το όραμα του Καποδίστρια ήταν μια ελεύθερη, αλλά και ανεξάρτητη Ελλάδα, που όμως έσβησε με τη δολοφονία του.

Σιωπηρή αποδοχή της εξάρτησης

Και όσο και αν φαίνεται αδιανόητο, αυτό το όραμα στάθηκε αδύνατον να αναζωογονηθεί επί 190 και κάτι ολόκληρα χρόνια. Ωστόσο, μέσα σε αυτές τις δεκαετίες κυριαρχεί η γενική διαπίστωση ότι στο μακρύ αυτό διάστημα, δεν υπήρξαν αξιόλογες προσπάθειες ξεριζωμού του. Ότι, δηλαδή, η εξάρτηση έγινε σιωπηρώς αποδεκτή. Για την οικτρή αυτή κατάσταση, στην οποίαν βρίσκεται η πατρίδα μας, ήδη επί δύο αιώνες, υπάρχουν, ασφαλώς, βαρύτατες όσο και ασυγχώρητες ευθύνες.

Η υποτέλεια έγινε τρόπος ζωής, εξουδετέρωσε την εθνική υπερηφάνεια και αξιοπρέπειά μας και εγκαθίδρυσε μια αρρωστημένη αδράνεια, που τελικώς αποδέχεται τα πάντα. Η υποτέλεια αυτή φαίνεται να διαιωνίζεται, ενώ κάθε φορά που κινδυνεύει να ανατραπεί, από υγιείς λαϊκές αντιδράσεις, όπως ενδεικτικά αναφέρομαι στην περίπτωση των Πρεσπών, καθώς και σε αυτήν του δημοψηφίσματος του 2015, επιστρατεύονται υπόγειες δυνάμεις, για να τις σιγήσουν, με κάθε μέσον, έστω και με το πιο αδίστακτο. Και πάντοτε βέβαια με τη συμπαράσταση των συμμάχων-φίλων-εταίρων, που έχουν αντικαταστήσει τις πάλαι ποτέ Μεγάλες Δυνάμεις.  Πρόκειται, σίγουρα, για αποφάσεις και ενέργειες, με ψήγματα  προδοσίας.

Οι ευθύνες για τη χρόνια αυτή ανωμαλία, μέσα στην οποία καθηλώνεται η πατρίδα μας και αδυνατεί έτσι να ανοίξει φτερά σε νέους ορίζοντες, δεν είναι ασφαλώς μονομερείς, αλλά ανακυκλώνονται, φράζοντας τα μονοπάτια πιθανών διεξόδων. Θα ήταν, σίγουρα, ιδιαιτέρως  βολικό να αποδοθούν όλα τα κακώς κείμενα στις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, τότε που η πατρίδα μας σύρθηκε σε ιδιόμορφο αποικιοκρατικό καθεστώς. Ωστόσο, με σύστημα ελεύθερων εκλογών, αλλά και με την επικράτηση κάποιου είδους και βαθμού δημοκρατίας, στη χώρα μας, έστω και με ισχυρή δόση ουτοπίας, είναι δύσκολο να απαλλαγεί από κάθε ευθύνη ο λαός της, ο οποίος τις ψηφίζει.

Δεν ανήκομεν μόνο εις την Δύσιν

Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουμε το οτιδήποτε, καθώς αρκεί να μην αμαυρώνουμε το αστραφτερό στεφάνι, που μας κληρονόμησαν οι δικοί μας άνθρωποι, πριν χιλιετηρίδες. Η Δύση, είναι η συνέχειά τους, και μπορεί να μεγαλουργήσει για εμάς, αν τη συνδυάσουμε με την υφήλιο, που τότε κατέκτησε ο δικός μας Μέγας Αλέξανδρος. Το “ανήκομεν εις την Δύσιν”, μάς περιορίζει, έτσι, γιατί μας στερεί την απεραντοσύνη, στην οποία μπορούμε να έχουμε πρόσβαση, αν την καλλιεργήσουμε δεόντως. Και γι’ αυτό θα έφθανε, αν αντί να αναζητούμε αποδείξεις, για το πόσο “δυτικοί” είμαστε, καταρτίζαμε ένα καλομελετημένο πρόγραμμα δράσης, που να αναδεικνύει τη μοναδικότητα της δικής μας προέλευσης. Ακριβώς, αυτήν, που δυσαρεστεί τη Δύση, επειδή  την στερείται.

Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν πειστούμε ότι δεν έχουμε ανάγκη αναγνώρισης, από πολιτισμούς πολύ μεταγενέστερους του δικού μας. Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο, που συντελείται με ταχύτατους ρυθμούς η παρακμή της Δύσης. Αν και όταν περιορίσουμε το βαθμό εξάρτησής μας, από έξω, από οπουδήποτε έξω, και ασχοληθούμε με συνέπεια και συνέχεια με όλα όσα χρειάζεται η οικονομία μας. Έχοντας ως οδηγό μας τη γνώση ότι η προσπάθεια εμφύτευσης ακατέργαστων προγραμμάτων, όσο προηγμένα και αν είναι αυτά, συνήθως αποτυγχάνουν παταγωδώς.

Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν αναγνωρίσουμε ότι η ελληνική οικονομία είναι πλήρως διαλυμένη, και χωρίς βάσεις. Έτσι, χρειάζεται μακροχρόνιο προγραμματισμό, της μορφής που εφαρμόστηκε στο σύνολο σχεδόν των ήδη προηγμένων οικονομιών, κατά την περίοδο εκβιομηχάνισής τους, προσαρμοσμένο κατά το δυνατόν στις σύγχρονες απαιτήσεις. Περιττό να υπογραμμίσω ότι αυτός ο προγραμματισμός ουδεμία σχέση έχει με τον σοβιετικό. Αν και όταν αντιμετωπίσουμε τα μόνιμα και εξαιρετικής επικινδυνότητας εθνικά μας προβλήματα με μακροχρόνιο πρόγραμμα και με την αποδοχή της υπόθεσης ότι πρόκειται για την επιβίωση του Έθνους και συνεπώς καμία θυσία δεν είναι υπερβολική. Έχουμε το παράδειγμα του Ισραήλ. Ας το ακολουθήσουμε.

Θεμελιώδεις αρχές

Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν ελαχιστοποιήσουμε τη διαφθορά και τον  νεποτισμό, που λαμβάνουν ανατριχιαστικές διαστάσεις όχι, βέβαια, αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά ως απεχθής συνέπεια της παρακμής της Δύσης. Να υποστηρίξω την άποψή μου ότι δεν παρέχει λύση, στο πολύ βασικό αυτό πρόβλημα, η συνεχής κατακραυγή εναντίον της λεγόμενης “ελίτ”, που κατά την κρίση μου, ουδέν σημαίνει. Το πρόβλημα αυτό δεν μπορεί να προβάλλεται ως πρόβλημα αποκλειστικά πλουτισμού:

• Πρώτον, διότι όσοι έχουν υψηλά εισοδήματα δεν είναι αναγκαστικά και προδότες, αλλά αντιθέτως  συχνά αναδεικνύονται εξαιρετικοί πατριώτες.
• Δεύτερον, διότι θα πρέπει κάποτε αυτό να ιδωθεί και μέσα από την γενικότερη προσπάθεια περιορισμού των ανισοτήτων κατανομής, μέσω αποτελεσματικής προοδευτικής φορολογίας.
• Τρίτον, η διάσταση των “ελίτ”, που νομίζω ότι ιδιαιτέρως ενοχλεί και ιδιαιτέρως βλάπτει τη χώρα μας, είναι  η επιπόλαιη  χρησιμοποίηση μελών της, σε θέσεις υπεύθυνες, οι οποίες  απαιτούν προσόντα, τα οποία αυτά δεν διαθέτουν. Δεν είναι δυνατόν να υπεισέλθω εδώ σε αναλύσεις των λόγων, άλλωστε λίγο-πολύ γνωστών, του γιατί βρίθει αυτή η τακτική, ειδικά στη χώρα μας, και πως εξηγείται. Αρκεί να υπενθυμίσω ορισμένες από τις πολύ θλιβερές της συνέπειες, που τις βιώνουμε συνεχώς και που εκτός από επικίνδυνες, συχνά γελοιοποιούν την πατρίδα μας.

Η πατρίδα μας θα πάψει να ματώνει αν και όταν αντιληφθούμε το αναίτιο και πιθανά καταστρεπτικό σύνδρομο, του να καταφερόμαστε εναντίον της Κίνας. Μιας μεγάλης χώρας, με πανάρχαιο πολιτισμό ανάλογο του δικού μας, με σεβασμό στην πατρίδα μας και με την προοπτική να ανέλθει στην κορυφή του κόσμου, από όπου θα μπορούσε να μας προσφέρει πολλά.

Η εχθρότητα, εναντίον της Κίνας, δικαιολογείται, τηρουμένων των αναλογιών, μόνο από την πλευρά των  ΗΠΑ, εφόσον η Κίνα τις απειλεί με απώλεια της παγκόσμιας κυριαρχίας τους. Η Ελλάδα δεν έχει τίποτε να κερδίσει ανεβαίνοντας και η ίδια σε αυτό το άρμα του μίσους. Αντιθέτως, πολλοί λόγοι συνηγορούν στην ανάπτυξη μιας στενότερης και πολυεπίπεδης συνεργασίας με την Κίνα, μεταξύ άλλων και ως προετοιμασία για τη νέα διεθνή τάξη που, εκτός απροόπτου, αναμένεται πολύ προσεχώς.

The post Η ρίζα της ελληνικής κακοδαιμονίας είναι η υποτέλεια first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Το φιάσκο των συνομιλιών στο Eurogroup, για την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, ήταν απολύτως αναμενόμενο, για οποιονδήποτε παρακολουθεί με στοιχειώδη προσοχή τα σχετικά διαμειβόμενα.  Εκτός από τα μισόλογα, τα ευχολόγια, τις αμηχανίες,  την άρνηση θετικών απαντήσεων,  από την ηγεσία της Ευρωζώνης, υπήρχε και η σαφέστατη τοποθέτηση του υπουργού Οικονομίας της Γερμανίας (ορθότερα της  ΕΕ), του κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, o οποίος απέκλεισε, ευθαρσώς και εκ των προτέρων,  τη διατήρηση φρούδων ελπίδων. Υπήρχε, όμως, ακόμη και κυρίως  η παγιωμένη άρνηση, από την πλευρά της ΕΕ, να  ικανοποιήσει το μακρόχρονο αίτημα του ΔΝΤ, για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, παρότι αυτό αποτελούσε προϋπόθεση παραμονής του στο κουαρτέτο, και παρότι αυτή  η παραμονή του αποτελεί διακαή επιθυμία της Γερμανίας.

            Οι Έλληνες αρμόδιοι, ωστόσο, όχι μόνο έδειξαν ανίκανοι  να ερμηνεύσουν, στις σωστές τους διαστάσεις, το σύνολο των αρνητικών ενδείξεων, σχετικά με την ελάφρυνση του χρέους, αλλά επιπλέον  μοίραζαν  σε καθημερινή βάση υποσχέσεις για μια θετική έκβαση, που θα έθετε δήθεν τέρμα στην αγωνία του ελληνικού λαού, και που θα διάνοιγε δήθεν ελπιδοφόρους ορίζοντες, για την Ελλάδα. Το “κερασάκι στην τούρτα” ήταν, βέβαια, το αποκορύφωμα του κυβερνητικού ενθουσιασμού, για τα όσα λαμπρά δήθεν  μας περίμεναν, που θα δικαιολογούσε ακόμη και  πρωθυπουργική γραβάτα!

            Η τραγελαφική αυτή συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης, που για ακόμη μια φορά μας  γελοιοποίησε και μας εξευτέλισε διεθνώς,  επιδέχεται  πολλές αναγνώσεις. Καμία, όμως, από αυτές  δεν είναι σε θέση, κατά την κρίση μου, να ρίξει άπλετο φως στο τι ακριβώς συμβαίνει, και  για ποιούς συγκεκριμένους λόγους αυτοί που μας κυβερνούν, τα τελευταία επτά χρόνια, προερχόμενοι  από όλα σχεδόν τα πολιτικά φάσματα, συμπεριφέρονται με αυτό τον ακατανόητο, αυτό τον απαράδεκτο και αυτό τον άκρως τραυματικό τρόπο. Γιατί, δηλαδή,  αρνούνται να αντιμετωπίσουν, συνολικά και ορθολογικά, το ελληνικό πρόβλημα αλλά αντιθέτως καταφεύγουν, ανεπιτυχώς πάντοτε,  σε  λύσεις, που στερούνται στοιχειώδους σοβαρότητας;  Γιατί φοβούνται να επιλέξουν οδούς  που, αν και αναπόφευκτα περιέχουν ορισμένους κινδύνους,  υπόσχονται όμως και θετική έκβαση,  προτιμώντας μονίμως λύσεις  καταστροφών;  Γιατί και πως μπορούν να υπογράφουν, Έλληνες πολιτικοί, με τόσο ασύγγνωστη ελαφρότητα, την εκχώρηση του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου της χώρας, στους δανειστές, ωσάν το σύνολό του να αποτελεί ιδιοκτησία τους;  Γιατί και πως πείθονται να  εφαρμόζουν ολοένα και πιο απάνθρωπα και κατά συρροή εγκληματικά μέτρα, εναντίον των ήδη εξαθλιωμένων  συμπατριωτών τους; Και στη συνέχεια να τους παραμυθιάζουν με  δικαιολογίες κατώτερες του ελαχιστότατου ΙQ, όπως ανάμεσα και σε πολλές  άλλες, είναι και τα αντίμετρα; Γιατί  οι Έλληνες πολιτικοί δείχνουν να αγνοούν βασικούς νόμους της οικονομίας, παρότι αρκετοί μεταξύ τους έχουν πάρει και κάποια σχετικά διπλώματα;

            Στα αγωνιώδη αυτά ερωτήματα δεν υπάρχει ικανοποιητική απάντηση. Ίσως, επειδή, κατά την κρίση μου, η επιμήκυνση παραμονής στην εξουσία, δεν μπορεί να αποτελεί τη βασική δικαιολογία διάπραξης,  αποτρόπαιων πράξεων, από άτομα που δεν εκλαμβάνονται  ως    εγκληματίες.

            Θα επιχειρήσω μια σύνοψη, για τη δραματικά εσφαλμένη πορεία αυτής της κυβέρνησης, των όσων προηγήθηκαν στην επταετία, και αυτής που προλειαίνεται,  και που κινδυνεύει να είναι “μια από τις ίδιες”:

1. Το πρόγραμμα που οι ελληνικές κυβερνήσεις δέχονται να εφαρμόζουν, επί επτά συναπτά χρόνια, είναι εν γνώσει τους (ή, οπωσδήποτε, θα έπρεπε να είναι) εσφαλμένο και γι’ αυτό αδιέξοδο. Εκτός του ότι η  σαθρή  του βάση αναγνωρίστηκε, ακόμη,  και από τους πρωτεργάτες της σύλληψής του, στο ΔΝΤ, τα επτάχρονα οικτρά του αποτελέσματα,  θα έπρεπε να είναι υπέρ αρκετά για την εγκατάλειψή του. Ωστόσο, μετά την παταγώδη αποτυχία των τριών προηγούμενων μνημονίων, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τριτοκοσμική οικονομία, το τέταρτο μνημόνιο, που υπέγραψε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ,  επιβάλλει ακόμη σκληρότερη λιτότητα, για τα πέντε επόμενα έτη, καθώς και ακόμη πιο αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα. Η πολιτική λιτότητας, ωστόσο, είναι ανίκανη να εξασφαλίσει προϋποθέσεις αποπληρωμής του χρέους, ακριβώς, επειδή συρρικνώνει την οικονομία, περιορίζει τα έσοδά της, διαιωνίζει την ανάγκη προσφυγής σε δανεισμό, και μεγεθύνει το χρέος εντός του συνεχώς μειούμενου ΑΕΠ. Το ΔΝΤ, όμως, με τη σύμφωνη πάντοτε γνώμη των εταίρων μας επιμένει σε αυτό. Γιατί; Οι πιθανές απαντήσεις είναι πολλές, αλλά ίσως  μπορούν να περιληφθούν σε μία και μόνη: Διότι, προφανώς, η  αποπληρωμή του χρέους   δεν αποτελεί τον κυρίαρχο στόχο των δανειστών.

2. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, και κυρίως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εδώ και καιρό, έχουν κυριολεκτικά γαντζωθεί στο θέμα της “ελάφρυνσης του χρέους”, δίνοντας την εντύπωση ότι πιστεύουν, πως αυτή θα έσωζε την Ελλάδα. Πράγματι, μια ξεκάθαρη και χωρίς “ουρές” περικοπή του χρέους κατά τουλάχιστον 60% θα ήταν σωτήρια για την ελληνική περίπτωση. Θα πρέπει, ωστόσο, να είναι κανείς αθεράπευτα αφελής, και επικίνδυνα αιθεροβάμων, για να πιστεύει σοβαρά ότι μια τέτοια έκβαση θα ήταν ποτέ δυνατή, στα πλαίσια της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Της Ευρώπης που τώρα αισθάνεται να κινδυνεύει από τα  “λαϊκίστικα κόμματα” και  το τέλος της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού. Και που γι’ αυτό σκληραίνει τη στάση της, και επικεντρώνεται  σε μεθόδους αποτελεσματικής “εμφύτευσης πολιτικών”, όχι πια μόνο στις κατεχόμενες περιοχές του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά και σε έθνη, που υποτίθεται ότι από την αρχή κυβερνούν την Ευρώπη, από κοινού με τη Γερμανία.  Τα τραγικά αποτελέσματα του ελληνικού κουρέματος, που αργοπόρησε, απλώς και μόνο, για να σωθούν οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες, σε βάρος του ελληνικού λαού, καθώς και η χρόνια  συμπεριφορά των εταίρων μας, απαλλαγμένη από κάθε  ίχνος αλληλεγγύης, θα έπρεπε να αποτελέσουν επαρκείς αποδείξεις, στην αντίληψη αυτών που μας κυβερνούν,  για το που οδεύουμε, και πως επιβάλλεται να αντιδράσουμε.

3. Η άγρια πραγματικότητα, ωστόσο, που επικρατεί στο περιβάλλον του κουαρτέτου, αποδείχθηκε ανίκανη να αφυπνίσει τους κυβερνητικούς αρμόδιους…..οι οποίοι μετέβησαν στο Eurogroup, και περίπου δήλωσαν στους εκεί παρισταμένους ότι οι ίδιοι “δέχθηκαν να αποτελειώσουν το αποτρόπαιο έργο που τους ανατέθηκε, και επομένως έκαναν το καθήκον τους”. Συγκεκριμένα:

*Υλοποίησαν αδίστακτα  όλα, μα όλα τα φρικτά, τα παρανοϊκά και τα αρρωστημένα μέτρα που, βαπτίζονται ως δήθεν μεταρρυθμίσεις (το αγαπημένο ρεφρέν του Γερμανού υπουργού οικονομικών). Δηλαδή, δέχθηκαν να εξαθλιώσουν, σταδιακά, το λαό τους. Να υποθηκεύσουν τη δημόσια, αλλά και την ιδιωτική του περιουσία. Να ξεπουλήσουν με συνοπτικές διαδικασίες, για το τίποτε, λιμάνια-τρένα-αεροδρόμια-νησιά κλπ. Να καταργήσουν κάθε είδος προστασίας των εργαζομένων, που αποκτήθηκε με μακρόχρονους αγώνες στο παρελθόν. Να ξεσπιτώσουν χιλιάδες οικογένειες, αρπάζοντας τα σπίτια τους, επειδή αδυνατούν να ξεπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, εξαιτίας της κρίσης και της ανεργίας που δημιούργησαν τα μνημόνια. Να  δηλώσουν ότι δεν θα εφαρμόσουν τις αποφάσεις του Σ.τ.Ε. που χαρακτηρίζουν αντισυνταγματικές τις αυθαίρετες μειώσεις συντάξεων, ώστε να καθησυχάσουν τυχόν ανησυχίες των δανειστών, κ.ο.κ., κ.ο.κ.

*Αλλά, και να αποδεχθούν την προσθήκη πρωτοφανών μέτρων, που θα αφυπνιστούν αυτόματα στο μέλλον, ως δικλείδα ασφαλείας,  στην  περίπτωση που τα ήδη ενεργά δεν ικανοποιήσουν απολύτως τους εταίρους μας. Αλλά, αυτά είναι περιττά, δεδομένου ότι ο φόβος των δανειστών ότι δεν θα είναι εφικτή η μακροχρόνια επίτευξη τόσο υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων είναι εξωπραγματικός. Διότι τι θα πει “μη εφικτή” εφόσον το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι συνάρτηση του πόσο σφίγγεται το σχοινί στο λαιμό των Ελλήνων!

Και μετά, λοιπόν,  από μια τόσο συνεπή συμπεριφορά, οι κυβερνήτες μας πίστευαν ότι θα ήταν λογικό να φορέσει γραβάτα ο πρωθυπουργός μας, πανηγυρίζοντας για την …..ελάφρυνση του χρέους. Αλλά, λησμόνησαν οι κυβερνώντες, ότι οι κάθε μορφής κατακτητές, όσο οι υποτελείς τους  σκύβουν τον αυχένα, τόσο θεριεύουν και οι  απαιτήσεις τους. Και, έτσι, δεν ήρθε  η ελάφρυνση.

  Και τώρα; Α, μα τώρα, θα περιμένουμε το Eurogroup του Ιουνίου.

4. Είναι, πραγματικά, δύσκολο, αν όχι ακατανόητο, το να κατανοηθεί η αδυναμία (ή άρνηση) κατανόησης, από τις ελληνικές κυβερνήσεις μας, αυταπόδεικτων γεγονότων, όπως, και μεταξύ άλλων, ότι:

*Η “ελάφρυνση” που έγινε δυστυχώς  άλλοθι για τη λήψη εγκληματικών μέτρων εναντίον του ελληνικού λαού, καθώς και για την αδράνεια προσφυγής σε  απολύτως  επιβαλλόμενα μέτρα, δεν πρόκειται (έστω και αν οι εταίροι μας ευαρεστηθούν να την εγκρίνουν) να είναι αποτελεσματική. Και τούτο, επειδή λογικά αποκλείεται  ένα γερό κούρεμα του χρέους. Και αποκλείεται διότι, εκτός του ότι, ουδείς των εταίρων μας ενδιαφέρεται πραγματικά για τα ελληνικά  μαρτύρια (εκτός ίσως των Γάλλων, που δυστυχώς είναι αδύναμοι), ένα αποφασιστικό κούρεμα είναι πολύ δύσκολο να περάσει στη Γερμανία (εφόσον οι Γερμανοί έχουν πιστέψει στο μέγα ψεύδος ότι δήθεν με τα δάνεια καλοπερνούμε), αλλά και διότι θα αποτελούσε επικίνδυνο προηγούμενο και για άλλες χρεωμένες οικονομίες της Ευρώπης. Αν λοιπόν,  η ελάφρυνση συνίσταται στο να μειωθεί το επιτόκιο (που είναι ήδη πολύ χαμηλό) ή να επιμηκυνθεί η περίοδος πληρωμής των υποχρεώσεών μας “το βουνό θα έχει γεννήσει ποντικάκι”.

*Η σωτηρία της Ελλάδας είναι μονόδρομος, που ωστόσο δεν διανοίγεται αν μείνουμε με τα μνημόνια και το ευρώ. Η Ελλάδα, έχει κατεπειγόντως ανάγκη από ανάπτυξη. Ανάπτυξη, όχι 0.4%, ή 0.7%, ή 1%, ή 1.5%, αλλά ανάπτυξη  ισχυρή της τάξης του 4-5%  ετησίως και συνεχώς επί 15 τουλάχιστον χρόνια. Να υπενθυμίσω ότι οι καλύτερες προβλέψεις των τελευταίων εκθέσεων του ΔΝΤ  δίνουν  στην Ελλάδα ανάπτυξη γύρω στο 1%, για τις επόμενες δεκαετίες. Η ελληνική οικονομία έχει καταποντιστεί, εξαιτίας της στραγγαλιστικής λιτότητας, και είναι πολύ δύσκολο να αναγεννηθεί, μέσα από τις στάχτες  μιας συνεχούς και αλύπητης  αποδόμησης. Ο μεγάλος, και δυστυχώς, εμφανής  κίνδυνος είναι ότι έχει, πιθανότατα, περιέλθει σε φάση διαρκούς ύφεσης, και παγίδας ρευστότητας, από την οποία η έξοδος  είναι εξαιρετικά προβληματική. Αν υπάρχουν, ακόμη, ελπίδες, αυτές συγκεντρώνονται στη ρίψη μεγάλων κυμάτων ρευστότητας, χωρίς το φόβο πληθωρισμού, που θα επακολουθήσει, αλλά που ελπίζεται ότι θα είναι ελεγχόμενος, αν ανταποκριθεί αρκετά γρήγορα η προσφορά. Η κυβέρνησή μας, ωστόσο, και όχι μόνον η παρούσα, βλέπει την ανάπτυξη να έρχεται, είτε μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης, είτε μέσω της αγοράς ομολόγων από την ΕΚΤ, είτε μέσω συρροής επενδυτών (αχ, αυτά τα “καλά” κοράκια), ή μέσω μείωσης της φορολογίας επιχειρήσεων, ή μέσω άλλων μέτρων, που δυστυχώς βρίσκονται συλλήβδην όλα εκτός των βασικών οικονομικών νόμων. Υποστηρίζονται, δυστυχώς,  από αξιωματούχους,  που αγνοούν (ή θέλουν να αγνοούν)  οικονομικές γνώσεις πρωτοετών φοιτητών,  ή που αρέσκονται να πιστεύουν σε θαύματα.

            Τελειώνοντας,  ας θυμηθούμε τα λόγια του Πλάτωνα, που αποδίδουν απολύτως  την ελληνική τραγωδία:

«Κάθε λαός είναι άξιος των ανθρώπων που τον κυβερνούν. Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι. Όσοι αδιαφορούν για τα κοινά είναι καταδικασμένοι να εξουσιάζονται πάντα από ανθρώπους κατώτερούς τους»
Πλάτωνας 427-347 π.Χ

(Δημοσιεύθηκε στα Επίκαιρα στις 26.05.2017)

The post ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ “ΜΕ Η ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΒΑΤΑ” first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.

Peter Koening, Global Research, 20-5-17

[O κ. Πήτερ Κένινγκ είναι οικονομολόγος, τέως στέλεχος της Διεθνούς Τραπέζης, συγγραφέας, γεωπολιτικός αναλυτής συχνά προσκεκλημένος για διαλέξεις σε αμερικανικά, ευρωπαϊκά και νοτιοαμερικανικά πανεπιστήμια και είναι επίσης από τους ξένους που αγαπούν και πονούν την Ελλάδα περισσότερο από πολλούς κορδακιζόμενους  τής ιθαγενούς και ομογενούς «ελίτ» . Γράφει σε πολλά και πολυδιάβαστα μέσα της κοινωνικής ενημέρωσης της Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Δυο από τα τελευταία άρθρα του αφορούν την Ελλάδα, το ένα εμμέσως, στο οποίο αποκαλύπτει ότι Γερμανία και ΝΑΤΟ ετοιμάζουν στρατιωτικό σώμα για την κατάπνιξη εξεγέρσεων, που προβλέπονται στις χώρες της Ε. Ε. Kαι το άλλο, που δημοσιεύθηκε χθες στην αγγλική γλώσσα, και που –συχνά με τη μορφή ανοιχτής επιστολής στον Αλέξη Τσίπρα και στον ελληνικό λαό- εκφράζει απόγνωση για την αυτοκτονική παράδοση των Ελλήνων στην καταλήστευση και στην εξόντωσή τους.

Αυτό το άρθρο -μιας αναγνωρισμένης οικονομικής αυθεντίας, διεθνώς διάσημου δημοσιολόγου και φίλου της χώρας μας- ίσως δεν πρέπει να μείνει απρόσιτο σε όσους δεν διαβάζουν ή έχουν ατελή γνώση της αγγλικής. Ιδού, λοιπόν, τι γράφει (με τον τίτλο «Financial Suicide” σε ελεύθερη απόδοση)]:

Μετάφραση Μιχαήλ Στυλιανού

Tην Πέμπτη 18 Μαΐου 2017 τη νύχτα, η ελληνική βουλή ψήφισε να δεχτεί άλλη μια κατεδαφιστική μάζα όρων της Τρόικα ( Ε.Ε.- ΔΝΤ- ΕΚΤ) για ένα ακόμη πακέτο δανεισμού σχεδόν 5 δις ευρώ. Όλοι οι 153 βουλευτές του συνασπισμού Σύριζα-ΑΝΕΛ του Αλέξη Τσίπρα ψήφισαν «εν σώματι» το πακέτο αυτοκτονίας, όλοι οι 128 της αντιπολίτευσης ψήφισαν εναντίον. Δεκαεννέα απουσίασαν. ΄Ισως δεν τολμούσαν να καταψηφίσουν. ΄Ετσι για να θυμόμαστε, ο πρωθυπουργός Τσίπρας, σοσιαλιστής, είναι επικεφαλής του Σύριζα, του προεξάρχοντος αριστερού κόμματος στην Ελλάδα, που για να εξασφαλίσει πλειοψηφία συμμάχησε με τε δεξιό ΑΝΕΛ, το οποίο διαθέτει μόνο10 έδρες στη Βουλή.

Και άλλη μια υπόμνηση: Ο Αλέξης Τσίπρας, στα τελευταία δυόμιση χρόνια, από τις 26 Ιανουαρίου 2015 για την ακρίβεια, πουλάει την ψυχή του (εάν έχει ψυχή) και -το σημαντικότερο- την χώρα που τον εμπιστεύτηκε, στους δυτικούς ολιγάρχες του εγκλήματος, τουτέστιν το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ομόαιμη της Ευρωπαϊκής Μη-ένωσης , της υπό διεύθυνση Γκόλντμαν Σακς Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Γερμανίας. Ο Τζέϊμς Πετράς τον αποκαλεί «ο προδότης του έτους». Και αυτό μπορεί να είναι και λίγο.

Το νέο απεχθές και επονείδιστο χρέος  – ο Τσίπρας και η φατρία του ξέρουν ότι είναι απάτη- αυτό το νέο χρέος θα στρώσει τον δρόμο για νέα «πακέτα διάσωσης» (νέο-φιλελεύθερος νεολογισμός για τη νόμιμη ληστεία) που θα συμβάλουν στις δόσεις εξόφλησης του απεχθούς χρέους, δηλαδή  του χρέους που αποκτήθηκε και επιβλήθηκε παράνομα. Απεχθές χρέος σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα διεθνώς καθιερωμένα κριτήρια είναι, χρέος παράνομο και μπορεί να υποβληθεί σε χρεωκοπία ή να ακυρωθεί οποτεδήποτε από την υπόχρεη χώρα.

Αυτό το νέο χρέος υποτίθεται πως θα ελαφρύνει το μνημειώδες και τερατώδες φορτίο χρέους, σχεδόν 200% του Εθνικού Προϊόντος. Η εξόφλησή του είναι αδύνατο να επιτευχθεί ποτέ, όπως παραδέχτηκε ακόμη και το ΔΝΤ. Ούτε δεκάρα από το νέο δάνειο δεν πρόκειται να ωφελήσει τους φτωχούς και τους απογυμνωμένους, αυτούς που έχουν χάσει τα πάντα –αυτούς του 30 και πλέον τοις εκατό που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, από τους οποίους το ενάμιση εκατομμύριο ζει σε άκρα δυστυχία, δηλαδή το 13% του ελληνικού πληθυσμού. Λιμνάζουν στο χρόνο, πολλοί σαν ζήτουλες στην έσχατη ανάγκη, χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, χωρίς σύνταξη –όλα χαμένα από την εγκληματική επιβολή χρέους και μέτρων λιτότητας της Τρόικας.

Το νέο χρέος των 5 δις ευρώ έρχεται με ακόμη σκληρότερους όρους λιτότητας, νέες περικοπές συντάξεων, μειώσεις μισθών και των ισχνών κοινωνικών υπηρεσιών που  είχαν απομείνει, ιδιωτικοποίηση του εναπομένοντος κοινωνικού κεφαλαίου και της κρατικής υποδομής –συνολικά ψαλίδισμα περίπου 4,9 δις ευρώ μέχρι το 2020. Αυτές οι περικοπές θα αυξήσουν ακόμη περισσότερο τη φτώχεια, τη δυστυχία, την πείνα, την παιδική θνησιμότητα, τις αρρώστιες χωρίς θεραπεία, χωρίς φάρμακα, χωρίς νοσοκομεία, την απελπισία, τα ποσοστά των αυτοκτονιών. Και η οικονομία που κατέρρευσε κατά 25% από το 2011 θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο –στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Πως μπορεί κανείς με καθαρό μυαλό να σκεφτεί ή να υποκριθεί πως αυτό θα βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από τον στραγγαλισμό; Είναι σε καθαρή αυτοκτονία που εσύ κ. Τσίπρα και οι ασπόνδυλοι συνεργάτες σου βουλευτές ωθείτε τη χώρα σας: ένα αργό και οδυνηρό χαρακίρι. Όχι  εσύ προσωπικά, κ. Τσίπρα. Εσύ θα συνωθείσαι με την «ελίτ» που καταστρέφει τη χώρα σου. ΄Εχεις δώσει στον λαό σου μια λογική δικαιολογία γιατί θα πρέπει να συνεχίσει να υποφέρει; Γιατί είσαι πάντοτε απρόθυμος, αντίθετος μάλιστα να μιλήσεις για έξοδο από αυτό το φριχτά διεφθαρμένο κατασκεύασμα που λέγεται Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, με το απατηλό και εντελώς ετοιμόρροπο νόμισμά της που βασίζεται στο δολάριο και ονομάζεται ευρώ;

Μπορείς να πάρεις αυτή την απόφαση οποτεδήποτε. Θα μπορούσες να την είχες προετοιμάσεις, ώστε η μετάβαση να είναι ομαλή. Και αν δεν το έχεις κάνει, ποτέ δεν είναι αργά. Δώσε μόνο στον λαό σου ελπίδα να μπορέσει να στηριχτεί. Μπορείς να ανακτήσεις την υπερηφάνεια και την κυριαρχία –μιας χώρας και ενός λαού που είναι το σύμβολο του δυτικού πολιτισμού και όχι από μια, αλλά από πολλές πλευρές.

Γιατί νομίζεις πως είσαι τόσο σημαντικός, ότι το εγώ σου αξίζει περισσότερο από την ανόρθωση και την ευημερία ενός λαού που αγαπά τη χώρα του και που σε εξέλεξε γιατί σε πίστεψε; Γιατί προδίδεις τον λαό σου, κύριε Τσίπρα;

Που είναι η αγάπη σου για τη χώρα σου, για τους συμπατριώτες σου που σου έδωσαν την εντολή να τους βγάλεις από το δεινό αδιέξοδο; Είναι μήπως αυτές οι σκοτεινές δυνάμεις πίσω από τα καρτέλ του χρήματος που σε απειλούν; Την οικογένειά σου; -Αν δεν υπακούσεις μπορεί να «σπαταληθείς», στο γλωσσικό ιδίωμα των μυστικών υπηρεσιών; Συνέβη στο παρελθόν και εξακολουθεί να συμβαίνει. Σαν άξιος του έθνους σήκω και πες το στον κόσμο, σώζοντας την Ελλάδα.

Και στον λαό της Ελλάδος;

Γιατί δέχεστε αυτή την ταπείνωση, αυτή την προδοσία, αυτόν τον σφετερισμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών σας, την ληστεία του κοινωνικού κεφαλαίου σας –της όμορφης χώρας σας- την καταστροφή, και τον υποβιβασμό της πλούσιας πολιτιστικής σας κληρονομιάς, της φιλοσοφίας, των μαθηματικών που οι πρόγονοί σας δημιούργησαν και μοίρασαν σε όλο τον πλανήτη. Γιατί επιτρέπετε αυτό το έγκλημα να γίνεται εναντίον σας – των παιδιών σας και των παιδιών των παιδιών σας; Αυτό το κολοσσιαίο έγκλημα απειλεί και τις μέλλουσες γενεές.

Βγείτε  από τον ζουρλομανδύα του χρέους και της μιζέριας, αποκηρύξτε το παράνομο χρέος, φέρτε πίσω το εθνικό σας νόμισμα, τη δραχμή  και ξαναρχίστε από την αρχή σαν κυρίαρχη χώρα. Περισσότερος από τον μισό κόσμο είναι αλληλέγγυος μαζί σας. Πολλές χώρες θα ήθελαν να σε στηρίξουν, Ελλάδα. Η γροθιά της διαβολικής δυτικής Αδελφότητας στον σβέρκο τους τις εμποδίζει. Στην Ανατολή δεν υπάρχει φόβος. Θα σταθούν δίπλα σου. Πάρτε το είδηση. Η Ανατολή  είναι το Μέλλον.

Η δαιμόνια σύλληψη του Προέδρου Ξι Ζι Πινγκ,  η πρωτοβουλία «οικονομία για την ειρήνη», με το γιγαντιαίο πρόγραμμα Μια Ζώνη ΄Ενας Δρόμος, που μετονομάσθηκε σε Πρωτοβουλία «Ζώνη και Δρόμος» (BRI),  αποτελεί την απάντηση της Κίνας στην οικονομική κατάρρευση του Δυτικού Κόσμου από την απληστία και την επιθετικότητα. Είναι η μεγαλύτερη οικονομική πλατφόρμα στον κόσμο, που αγκαλιάζει ήδη περισσότερες από δώδεκα χώρες, περισσότερο από το μισό του παγκόσμιου πληθυσμού και τουλάχιστον το ένα τρίτο του ακαθάριστου παγκόσμιου εισοδήματος. Το πρόγραμμα  BRI προάγει την οικονομική ανάπτυξη, τις συγκοινωνίες, τις υποδομές, την ενέργεια, την εκπαίδευση και την έρευνα, σε διαστάσεις ανείδωτες στο παρελθόν.

Η ιδέα είναι να συνδεθούν όλα τα έθνη και οι λαοί από το Βλαδιβοστόκ ως τη Λισσαβώνα και από τη Σαγκάη μέχρι το Αμβούργο. ΄Ολοι είναι ευπρόσδεκτοι και κανένας δεν είναι αναγκασμένος να ενταχθεί. Ελλάδα- ανοίξτε τη σκέψη σας, τα μάτια σας και την καρδιά σας και θα δείτε ένα φωτεινό μέλλον, μια γοργή ανάρρωση από την σημερινή επιθανάτια κατάσταση. Πάρτε Κουράγιο. Φτάνει πια, αρκετά.

The post Η Ελλάδα Αυτοκτονεί με το Δηλητήριο των Δανείων first appeared on Ίδρυμα Δημήτρη και Μαρίας Δελιβάνη.